المعنى المختصر للكلمة
mizbeach:
an altar
اللفظ الأصلي
מִזְבֵּחַ
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
mizbeach
(miz-bay-akh)
تكرار الورود في الكتاب
399
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
an altar
الإنجليزية — KJV Translation Tags
altar
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
הַמִּזְבֵּ֖חַ (34×)
מִזְבַּ֣ח (28×)
הַמִּזְבֵּ֔חַ (25×)
הַמִּזְבֵּֽחַ (24×)
הַמִּזְבֵּ֑חַ (23×)
הַמִּזְבֵּ֙חַ֙ (20×)
מִזְבַּ֥ח (17×)
הַמִּזְבֵּ֔חָה (13×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (399 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
يشوع 22: 29
Jos.22.29
حَاشَا لَنَا مِنْهُ أَنْ نَتَمَرَّدَ عَلَى الرَّبِّ وَنَرْجعَ الْيَوْمَ عَنِ الرَّبِّ لِبِنَاءِ مَذْبَحٍ لِلْمُحْرَقَةِ أَوِ التَّقْدِمَةِ أَوِ الذَّبِيحَةِ، عَدَا مَذْبَحِ الرَّبِّ إِلهِنَا الَّذِي هُوَ قُدَّامَ مَسْكَنِهِ.
חָלִילָה֩ לָּ֨נוּ מִמֶּ֜נּוּ לִמְרֹ֣ד בַּֽיהוָ֗ה וְלָשׁ֤וּב הַיּוֹם֙ מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֔ה לִבְנ֣וֹת מִזְבֵּ֔חַ לְעֹלָ֖ה לְמִנְחָ֣ה וּלְזָ֑בַח מִלְּבַ֗ד מִזְבַּח֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י מִשְׁכָּנֽוֹ
يشوع 22: 29
Jos.22.29
حَاشَا لَنَا مِنْهُ أَنْ نَتَمَرَّدَ عَلَى الرَّبِّ وَنَرْجعَ الْيَوْمَ عَنِ الرَّبِّ لِبِنَاءِ مَذْبَحٍ لِلْمُحْرَقَةِ أَوِ التَّقْدِمَةِ أَوِ الذَّبِيحَةِ، عَدَا مَذْبَحِ الرَّبِّ إِلهِنَا الَّذِي هُوَ قُدَّامَ مَسْكَنِهِ.
חָלִילָה֩ לָּ֨נוּ מִמֶּ֜נּוּ לִמְרֹ֣ד בַּֽיהוָ֗ה וְלָשׁ֤וּב הַיּוֹם֙ מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֔ה לִבְנ֣וֹת מִזְבֵּ֔חַ לְעֹלָ֖ה לְמִנְחָ֣ה וּלְזָ֑בַח מִלְּבַ֗ד מִזְבַּח֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י מִשְׁכָּנֽוֹ
يشوع 22: 34
Jos.22.34
وَسَمَّى بَنُو رَأُوبَيْنَ وَبَنُو جَادَ الْمَذْبَحَ لأَنَّهُ شَاهِدٌ بَيْنَنَا أَنَّ الرَّبَّ هُوَ اللهُ.
וַֽיִּקְרְא֛וּ בְּנֵי רְאוּבֵ֥ן וּבְנֵי גָ֖ד לַמִּזְבֵּ֑חַ כִּ֣י עֵ֥ד בֵּֽינֹתֵ֔ינוּ כִּ֥י יְהוָ֖ה הָאֱלֹהִֽים
القضاة 2: 2
Jdg.2.2
وَأَنْتُمْ فَلاَ تَقْطَعُوا عَهْدًا مَعَ سُكَّانِ هذِهِ الأَرْضِ. اهْدِمُوا مَذَابِحَهُمْ. وَلَمْ تَسْمَعُوا لِصَوْتِي. فَمَاذَا عَمِلْتُمْ.
וְאַתֶּ֗ם לֹֽא תִכְרְת֤וּ בְרִית֙ לְיֽוֹשְׁבֵי֙ הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ תִּתֹּצ֑וּן מִזְבְּחוֹתֵיהֶ֖ם וְלֹֽא שְׁמַעְתֶּ֥ם בְּקֹלִ֖י מַה;זֹּ֥את עֲשִׂיתֶֽם
القضاة 6: 24
Jdg.6.24
فَبَنَى جِدْعُونُ هُنَاكَ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ وَدَعَاهُ يَهْوَهَ شَلُومَ. إِلَى هذَا الْيَوْمِ لَمْ يَزَلْ فِي عَفْرَةِ الأَبِيعَزَرِيِّينَ.
וַיִּבֶן֩ גִּדְע֤וֹן שָׁ֨ם מִזְבֵּ֙חַ֙ לַֽיהוָ֔ה וַיִּקְרָא;ל֥וֹ יְהוָ֖ה שָׁל֑וֹם עַ֚ד הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם עוֹדֶ֕נּוּ בְּעָפְרָ֖ת אֲבִ֥י;הָעֶזְרִֽי
القضاة 6: 25
Jdg.6.25
وَكَانَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: خُذْ ثَوْرَ الْبَقَرِ الَّذِي لأَبِيكَ، وَثَوْرًا ثَانِيًا ابْنَ سَبْعِ سِنِينَ، وَاهْدِمْ مَذْبَحَ الْبَعْلِ الَّذِي لأَبِيكَ، وَاقْطَعِ السَّارِيَةَ الَّتِي عِنْدَهُ،
וַיְהִי֮ הַהוּא֒ בַּלַּ֣יְלָה יְהוָ֗ה וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ קַ֤ח פַּר הַשּׁוֹר֙ אֲשֶׁ֣ר לְאָבִ֔יךָ וּפַ֥ר הַשֵּׁנִ֖י שֶׁ֣בַע שָׁנִ֑ים וְהָרַסְתָּ֗ מִזְבַּ֤ח הַבַּ֙עַל֙ אֲשֶׁ֣ר לְאָבִ֔יךָ תִּכְרֹֽת הָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָ֖יו
القضاة 6: 26
Jdg.6.26
وَابْنِ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ إِلهِكَ عَلَى رَأْسِ هذَا الْحِصْنِ بِتَرْتِيبٍ، وَخُذِ الثَّوْرَ الثَّانِي وَأَصْعِدْ مُحْرَقَةً عَلَى حَطَبِ السَّارِيَةِ الَّتِي تَقْطَعُهَا.
וּבָנִ֨יתָ מִזְבֵּ֜חַ לַיהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ עַ֣ל רֹ֧אשׁ הַזֶּ֖ה הַמָּע֛וֹז בַּמַּֽעֲרָכָ֑ה וְלָֽקַחְתָּ֙ הַפָּ֣ר הַשֵּׁנִ֔י וְהַעֲלִ֣יתָ עוֹלָ֔ה בַּעֲצֵ֥י הָאֲשֵׁרָ֖ה אֲשֶׁ֥ר תִּכְרֹֽת
القضاة 6: 28
Jdg.6.28
فَبَكَّرَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ فِي الْغَدِ وَإِذَا بِمَذْبَحِ الْبَعْلِ قَدْ هُدِمَ وَالسَّارِيَةُ الَّتِي عِنْدَهُ قَدْ قُطِعَتْ، وَالثَّوْرُ الثَّانِي قَدْ أُصْعِدَ عَلَى الْمَذْبَحِ الَّذِي بُنِيَ.
וַיַּשְׁכִּ֜ימוּ אַנְשֵׁ֤י הָעִיר֙ בַּבֹּ֔קֶר וְהִנֵּ֤ה מִזְבַּ֣ח הַבַּ֔עַל נֻתַּץ֙ וְהָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָ֖יו כֹּרָ֑תָה הַפָּ֣ר הַשֵּׁנִ֔י הֹֽעֲלָ֔ה עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ הַבָּנֽוּי
القضاة 6: 28
Jdg.6.28
فَبَكَّرَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ فِي الْغَدِ وَإِذَا بِمَذْبَحِ الْبَعْلِ قَدْ هُدِمَ وَالسَّارِيَةُ الَّتِي عِنْدَهُ قَدْ قُطِعَتْ، وَالثَّوْرُ الثَّانِي قَدْ أُصْعِدَ عَلَى الْمَذْبَحِ الَّذِي بُنِيَ.
וַיַּשְׁכִּ֜ימוּ אַנְשֵׁ֤י הָעִיר֙ בַּבֹּ֔קֶר וְהִנֵּ֤ה מִזְבַּ֣ח הַבַּ֔עַל נֻתַּץ֙ וְהָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָ֖יו כֹּרָ֑תָה הַפָּ֣ר הַשֵּׁנִ֔י הֹֽעֲלָ֔ה עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ הַבָּנֽוּי
القضاة 6: 30
Jdg.6.30
فَقَالَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ لِيُوآشَ: أَخْرِجِ ابْنَكَ لِكَيْ يَمُوتَ، لأَنَّهُ هَدَمَ مَذْبَحَ الْبَعْلِ وَقَطَعَ السَّارِيَةَ الَّتِي عِنْدَهُ.
וַיֹּ֨אמְר֜וּ אַנְשֵׁ֤י הָעִיר֙ אֶל;יוֹאָ֔שׁ הוֹצֵ֥א בִּנְךָ֖ וְיָמֹ֑ת כִּ֤י נָתַץ֙ מִזְבַּ֣ח הַבַּ֔עַל כָרַ֖ת הָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָֽיו
القضاة 6: 31
Jdg.6.31
فَقَالَ يُوآشُ لِجَمِيعِ الْقَائِمِينَ عَلَيْهِ: أَنْتُمْ تُقَاتِلُونَ لِلْبَعْلِ، أَمْ أَنْتُمْ تُخَلِّصُونَهُ. مَنْ يُقَاتِلْ لَهُ يُقْتَلْ فِي هذَا الصَّبَاحِ. إِنْ كَانَ إِلهًا فَلْيُقَاتِلْ لِنَفْسِهِ لأَنَّ مَذْبَحَهُ قَدْ هُدِمَ.
וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡שׁ לְכֹל֩ עָמְד֨וּ עָלָ֜יו הַאַתֶּ֣ם תְּרִיב֣וּן לַבַּ֗עַל אִם אַתֶּם֙ תּוֹשִׁיע֣וּן;אוֹת֔וֹ אֲשֶׁר יָרִ֥יב ל֛וֹ יוּמַ֖ת עַד הַבֹּ֑קֶר אִם הוּא֙ אֱלֹהִ֥ים יָ֣רֶב ל֔וֹ כִּ֥י מִזְבְּחֽוֹ נָתַ֖ץ
القضاة 6: 32
Jdg.6.32
فَدَعَاهُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ يَرُبَّعْلَ قَائِلاً: لِيُقَاتِلْهُ الْبَعْلُ لأَنَّهُ قَدْ هَدَمَ مَذْبَحَهُ.
וַיִּקְרָא;ל֥וֹ הַה֖וּא בַיּוֹם יְרֻבַּ֣עַל לֵאמֹ֑ר יָ֤רֶב;בּוֹ֙ הַבַּ֔עַל כִּ֥י נָתַ֖ץ מִזְבְּחֽוֹ
القضاة 13: 20
Jdg.13.20
فَكَانَ عِنْدَ صُعُودِ اللَّهِيبِ عَنِ الْمَذْبَحِ نَحْوَ السَّمَاءِ، أَنَّ مَلاَكَ الرَّبِّ صَعِدَ فِي لَهِيبِ الْمَذْبَحِ، وَمَنُوحُ وَامْرَأَتُهُ يَنْظُرَانِ. فَسَقَطَا عَلَى وَجْهَيْهِمَا إِلَى الأَرْضِ.
וַיְהִי֩ בַעֲל֨וֹת הַלַּ֜הַב מֵעַ֤ל הַמִּזְבֵּ֙חַ֙ הַשָּׁמַ֔יְמָה מַלְאַךְ יְהוָ֖ה וַיַּ֥עַל בְּלַ֣הַב הַמִּזְבֵּ֑חַ וּמָנ֤וֹחַ וְאִשְׁתּוֹ֙ רֹאִ֔ים וַיִּפְּל֥וּ עַל פְּנֵיהֶ֖ם אָֽרְצָה
القضاة 13: 20
Jdg.13.20
فَكَانَ عِنْدَ صُعُودِ اللَّهِيبِ عَنِ الْمَذْبَحِ نَحْوَ السَّمَاءِ، أَنَّ مَلاَكَ الرَّبِّ صَعِدَ فِي لَهِيبِ الْمَذْبَحِ، وَمَنُوحُ وَامْرَأَتُهُ يَنْظُرَانِ. فَسَقَطَا عَلَى وَجْهَيْهِمَا إِلَى الأَرْضِ.
וַיְהִי֩ בַעֲל֨וֹת הַלַּ֜הַב מֵעַ֤ל הַמִּזְבֵּ֙חַ֙ הַשָּׁמַ֔יְמָה מַלְאַךְ יְהוָ֖ה וַיַּ֥עַל בְּלַ֣הַב הַמִּזְבֵּ֑חַ וּמָנ֤וֹחַ וְאִשְׁתּוֹ֙ רֹאִ֔ים וַיִּפְּל֥וּ עַל פְּנֵיהֶ֖ם אָֽרְצָה
القضاة 21: 4
Jdg.21.4
وَفِي الْغَدِ بَكَّرَ الشَّعْبُ وَبَنَوْا هُنَاكَ مَذْبَحًا، وَأَصْعَدُوا مُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ سَلاَمَةٍ.
וַֽיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיַּשְׁכִּ֣ימוּ הָעָ֔ם וַיִּבְנוּ שָׁ֖ם מִזְבֵּ֑חַ וַיַּעֲל֥וּ עֹל֖וֹת וּשְׁלָמִֽים
صموئيل الأول 2: 28
1Sa.2.28
وَانْتَخَبْتُهُ مِنْ جَمِيعِ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ لِي كَاهِنًا لِيَصْعَدَ عَلَى مَذْبَحِي وَيُوقِدَ بَخُورًا وَيَلْبَسَ أَفُودًا أَمَامِي، وَدَفَعْتُ لِبَيْتِ أَبِيكَ جَمِيعَ وَقَائِدِ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
וּבָחֹ֣ר;אֹ֠תוֹ מִכָּל שִׁבְטֵ֨י יִשְׂרָאֵ֥ל לִי֙ לְכֹהֵ֔ן לַעֲל֣וֹת עַֽל מִזְבְּחִ֗י לְהַקְטִ֥יר קְטֹ֛רֶת לָשֵׂ֥את אֵפ֖וֹד לְפָנָ֑י וָֽאֶתְּנָה֙ לְבֵ֣ית אָבִ֔יךָ כָּל אִשֵּׁ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 2: 33
1Sa.2.33
وَرَجُلٌ لَكَ لاَ أَقْطَعُهُ مِنْ أَمَامِ مَذْبَحِي يَكُونُ لإِكْلاَلِ عَيْنَيْكَ وَتَذْوِيبِ نَفْسِكَ. وَجَمِيعُ ذُرِّيَّةِ بَيْتِكَ يَمُوتُونَ شُبَّانًا.
וְאִ֗ישׁ לְךָ֙ לֹֽא אַכְרִ֤ית מֵעִ֣ם מִזְבְּחִ֔י לְכַלּ֥וֹת עֵינֶ֖יךָ וְלַאֲדִ֣יב נַפְשֶׁ֑ךָ וְכָל מַרְבִּ֥ית בֵּיתְךָ֖ יָמ֥וּתוּ אֲנָשִֽׁים
صموئيل الأول 7: 17
1Sa.7.17
وَكَانَ رُجُوعُهُ إِلَى الرَّامَةِ لأَنَّ بَيْتَهُ هُنَاكَ. وَهُنَاكَ قَضَى لإِسْرَائِيلَ، وَبَنَى هُنَاكَ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ.
וּתְשֻׁבָת֤וֹ הָרָמָ֙תָה֙ כִּֽי בֵּית֔וֹ שָׁ֣ם וְשָׁ֖ם שָׁפָ֣ט יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּֽבֶן שָׁ֥ם מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָֽה
صموئيل الأول 14: 35
1Sa.14.35
وَبَنَى شَاوُلُ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ. الَّذِي شَرَعَ بِبُنْيَانِهِ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ.
וַיִּ֧בֶן שָׁא֛וּל מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָ֑ה אֹת֣וֹ הֵחֵ֔ל לִבְנ֥וֹת מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָֽה
صموئيل الأول 14: 35
1Sa.14.35
وَبَنَى شَاوُلُ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ. الَّذِي شَرَعَ بِبُنْيَانِهِ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ.
וַיִּ֧בֶן שָׁא֛וּל מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָ֑ה אֹת֣וֹ הֵחֵ֔ל לִבְנ֥וֹת מִזְבֵּ֖חַ לַֽיהוָֽה
صموئيل الثاني 24: 18
2Sa.24.18
فَجَاءَ جَادُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ إِلَى دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: اصْعَدْ وَأَقِمْ لِلرَّبِّ مَذْبَحًا فِي بَيْدَرِ أَرُونَةَ الْيَبُوسِيِّ.
וַיָּבֹא גָ֥ד בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא אֶל דָּוִ֖ד וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ עֲלֵה֙ הָקֵ֤ם לַֽיהוָה֙ מִזְבֵּ֔חַ בְּגֹ֖רֶן אֲרַ֥וְנָה הַיְבֻסִֽי
صموئيل الثاني 24: 21
2Sa.24.21
وَقَالَ أَرُونَةُ: لِمَاذَا جَاءَ سَيِّدِي الْمَلِكُ إِلَى عَبْدِهِ. فَقَالَ دَاوُدُ: لأَشْتَرِيَ مِنْكَ الْبَيْدَرَ لِكَي أَبْنِيَ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ فَتَكُفَّ الضَّرْبَةُ عَنِ الشَّعْبِ.
וַיֹּ֣אמֶר אֲרַ֔וְנָה מַדּ֛וּעַ בָּ֥א אֲדֹנִֽי הַמֶּ֖לֶךְ אֶל עַבְדּ֑וֹ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד לִקְנ֧וֹת מֵעִמְּךָ֣ הַגֹּ֗רֶן לִבְנ֤וֹת מִזְבֵּ֙חַ֙ לַֽיהוָ֔ה וְתֵעָצַ֥ר הַמַּגֵּפָ֖ה מֵעַ֥ל הָעָֽם
صموئيل الثاني 24: 25
2Sa.24.25
وَبَنَى دَاوُدُ هُنَاكَ مَذْبَحًا لِلرَّبِّ وَأَصْعَدَ مُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ سَلاَمَةٍ، وَاسْتَجَابَ الرَّبُّ مِنْ أَجْلِ الأَرْضِ، فَكَفَّتِ الضَّرْبَةُ عَنْ إِسْرَائِيلَ.
וַיִּבֶן֩ דָּוִ֤ד שָׁ֨ם מִזְבֵּ֙חַ֙ לַֽיהוָ֔ה וַיַּ֥עַל עֹל֖וֹת וּשְׁלָמִ֑ים וַיֵּעָתֵ֤ר יְהוָה֙ לָאָ֔רֶץ וַתֵּעָצַ֥ר הַמַּגֵּפָ֖ה מֵעַ֥ל יִשְׂרָאֵֽל
الملوك الأول 1: 50
1Ki.1.50
وَخَافَ أَدُونِيَّا مِنْ قِبَلِ سُلَيْمَانَ، وَقَامَ وَانْطَلَقَ وَتَمَسَّكَ بِقُرُونِ الْمَذْبَحِ.
יָרֵ֖א וַאֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ מִפְּנֵ֣י שְׁלֹמֹ֑ה וַיָּ֣קָם וַיֵּ֔לֶךְ וַֽיַּחֲזֵ֖ק בְּקַרְנ֥וֹת הַמִּזְבֵּֽחַ
الملوك الأول 1: 51
1Ki.1.51
فَأُخْبِرَ سُلَيْمَانُ وَقِيلَ لَهُ: هُوَذَا أَدُونِيَّا خَائِفٌ مِنَ الْمَلِكِ سُلَيْمَانَ، وَهُوَذَا قَدْ تَمَسَّكَ بِقُرُونِ الْمَذْبَحِ قَائِلاً: لِيَحْلِفْ لِي الْيَوْمَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ إِنَّهُ لاَ يَقْتُلُ عَبْدَهُ بِالسَّيْفِ.
וַיֻּגַּ֤ד לִשְׁלֹמֹה֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּה֙ אֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ יָרֵ֖א הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וְ֠הִנֵּה אָחַ֞ז בְּקַרְנ֤וֹת הַמִּזְבֵּ֙חַ֙ לֵאמֹ֔ר יִשָּֽׁבַֽע לִ֤י כַיּוֹם֙ הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֔ה אִם יָמִ֥ית עַבְדּ֖וֹ בֶּחָֽרֶב
الملوك الأول 1: 53
1Ki.1.53
فَأَرْسَلَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ فَأَنْزَلُوهُ عَنِ الْمَذْبَحِ، فَأَتَى وَسَجَدَ لِلْمَلِكِ سُلَيْمَانَ. فَقَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ: اذْهَبْ إِلَى بَيْتِكَ.
וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וַיֹּרִדֻ֙הוּ֙ מֵעַ֣ל הַמִּזְבֵּ֔חַ וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַיֹּֽאמֶר ל֥וֹ שְׁלֹמֹ֖ה לֵ֥ךְ לְבֵיתֶֽךָ
الملوك الأول 2: 28
1Ki.2.28
فَأَتَى الْخَبَرُ إِلَى يُوآبَ، لأَنَّ يُوآبَ مَالَ وَرَاءَ أَدُونِيَّا وَلَمْ يَمِلْ وَرَاءَ أَبْشَالُومَ، فَهَرَبَ يُوآبُ إِلَى خَيْمَةِ الرَّبِّ وَتَمَسَّكَ بِقُرُونِ الْمَذْبَحِ.
בָּ֣אָה וְהַשְּׁמֻעָה֙ עַד יוֹאָ֔ב כִּ֣י יוֹאָ֗ב נָטָה֙ אַחֲרֵ֣י אֲדֹנִיָּ֔ה לֹ֣א נָטָ֑ה וְאַחֲרֵ֥י אַבְשָׁל֖וֹם וַיָּ֤נָס יוֹאָב֙ אֶל אֹ֣הֶל יְהוָ֔ה וַֽיַּחֲזֵ֖ק בְּקַרְנ֥וֹת הַמִּזְבֵּֽחַ
الملوك الأول 2: 29
1Ki.2.29
فَأُخْبِرَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ بِأَنَّ يُوآبَ قَدْ هَرَبَ إِلَى خَيْمَةِ الرَّبِّ وَهَا هُوَ بِجَانِبِ الْمَذْبَحِ. فَأَرْسَلَ سُلَيْمَانُ بَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ قَائِلاً: اذْهَبِ ابْطِشْ بِهِ.
וַיֻּגַּ֞ד לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה כִּ֣י יוֹאָב֙ נָ֤ס אֶל אֹ֣הֶל יְהוָ֔ה וְהִנֵּ֖ה אֵ֣צֶל הַמִּזְבֵּ֑חַ וַיִּשְׁלַ֨ח שְׁלֹמֹ֜ה בְּנָיָ֧הוּ בֶן יְהוֹיָדָ֛ע לֵאמֹ֖ר לֵ֥ךְ פְּגַע בּֽוֹ
الملوك الأول 3: 4
1Ki.3.4
وَذَهَبَ الْمَلِكُ إِلَى جِبْعُونَ لِيَذْبَحَ هُنَاكَ، لأَنَّهَا هِيَ الْمُرْتَفَعَةُ الْعُظْمَى، وَأَصْعَدَ سُلَيْمَانُ أَلْفَ مُحْرَقَةٍ عَلَى ذلِكَ الْمَذْبَحِ.
וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ גִּבְעֹ֙נָה֙ לִזְבֹּ֣חַ שָׁ֔ם כִּ֥י הִ֖יא הַבָּמָ֣ה הַגְּדוֹלָ֑ה יַעֲלֶ֣ה שְׁלֹמֹ֔ה אֶ֤לֶף עֹלוֹת֙ עַ֖ל הַהֽוּא הַמִּזְבֵּ֥חַ
الملوك الأول 6: 20
1Ki.6.20
وَلأَجْلِ الْمِحْرَابِ عِشْرُونَ ذِرَاعًا طُولاً وَعِشْرُونَ ذِرَاعًا عَرْضًا وَعِشْرُونَ ذِرَاعًا سَمْكًا. وَغَشَّاهُ بِذَهَبٍ خَالِصٍ، وَغَشَّى الْمَذْبَحَ بِأَرْزٍ.
וְלִפְנֵ֣י הַדְּבִ֡יר עֶשְׂרִים֩ אַמָּ֨ה אֹ֜רֶךְ וְעֶשְׂרִ֧ים אַמָּ֣ה רֹ֗חַב וְעֶשְׂרִ֤ים אַמָּה֙ קֽוֹמָת֔וֹ וַיְצַפֵּ֖הוּ זָהָ֣ב סָג֑וּר וַיְצַ֥ף מִזְבֵּ֖חַ אָֽרֶז