المعنى المختصر للكلمة
el:
near, with or among
اللفظ الأصلي
אֵל
نوع الكلمة
حرف جر
طريقة النطق
el
(ale)
تكرار الورود في الكتاب
4484
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
(but only used in the shortened constructive form ); a primitive particle; properly, denoting motion towards, but occasionally used of a quiescent position, i.e.
المعنى والشرح المفصل
1
near, with or among
2
often in general, to
الإنجليزية — KJV Translation Tags
about
according to
after
against
among
as for
at
because(-fore, -side)
both...and
by
concerning
for
from
[idiom] hath
in(-to)
near
(out) of
over
through
to(-ward)
under
unto
upon
whether
with(-in)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אֶל (2164×)
וְאֶל (150×)
אֵלַ֔י (84×)
אֶֽל (75×)
אֵלַ֥י (71×)
אֵלָיו֙ (67×)
אֵלָ֔יו (66×)
אֵלָ֗יו (57×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4484 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الثاني 8: 10
2Sa.8.10
فَأَرْسَلَ تُوعِي يُورَامَ ابْنَهُ إِلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ لِيَسْأَلَ عَنْ سَلاَمَتِهِ وَيُبَارِكَهُ لأَنَّهُ حَارَبَ هَدَدَ عَزَرَ وَضَرَبَهُ، لأَنَّ هَدَدَ عَزَرَ كَانَتْ لَهُ حُرُوبٌ مَعَ تُوعِي. وَكَانَ بِيَدِهِ آنِيَةُ فِضَّةٍ وَآنِيَةُ ذَهَبٍ وَآنِيَةُ نُحَاسٍ.
וַיִּשְׁלַ֣ח תֹּ֣עִי יֽוֹרָם בְּנ֣וֹ אֶל הַמֶּֽלֶךְ דָּ֠וִד לִשְׁאָל לְשָׁל֜וֹם וּֽלְבָרֲכ֗וֹ עַל֩;אֲשֶׁ֨ר נִלְחַ֤ם בַּהֲדַדְעֶ֙זֶר֙ וַיַּכֵּ֔הוּ כִּי הֲדַדְעָ֑זֶר אִ֛ישׁ מִלְחֲמ֥וֹת תֹּ֖עִי הָיָ֣ה וּבְיָד֗וֹ כְּלֵֽי כֶ֥סֶף וּכְלֵֽי זָהָ֖ב וּכְלֵ֥י נְחֹֽשֶׁת
صموئيل الثاني 9: 2
2Sa.9.2
وَكَانَ لِبَيْتِ شَاوُلَ عَبْدٌ اسْمُهُ صِيبَا، فَاسْتَدْعَوْهُ إِلَى دَاوُدَ، وَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: أَأَنْتَ صِيبَا. فَقَالَ: عَبْدُكَ.
וּלְבֵ֨ית שָׁא֥וּל עֶ֙בֶד֙ וּשְׁמ֣וֹ צִיבָ֔א וַיִּקְרְאוּ;ל֖וֹ אֶל דָּוִ֑ד וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֛יו הַמֶּ֧לֶךְ הַאַתָּ֥ה צִיבָ֖א וַיֹּ֥אמֶר עַבְדֶּֽךָ
صموئيل الثاني 9: 2
2Sa.9.2
وَكَانَ لِبَيْتِ شَاوُلَ عَبْدٌ اسْمُهُ صِيبَا، فَاسْتَدْعَوْهُ إِلَى دَاوُدَ، وَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: أَأَنْتَ صِيبَا. فَقَالَ: عَبْدُكَ.
וּלְבֵ֨ית שָׁא֥וּל עֶ֙בֶד֙ וּשְׁמ֣וֹ צִיבָ֔א וַיִּקְרְאוּ;ל֖וֹ אֶל דָּוִ֑ד וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֛יו הַמֶּ֧לֶךְ הַאַתָּ֥ה צִיבָ֖א וַיֹּ֥אמֶר עַבְדֶּֽךָ
صموئيل الثاني 9: 3
2Sa.9.3
فَقَالَ الْمَلِكُ: أَلاَ يُوجَدُ بَعْدُ أَحَدٌ لِبَيْتِ شَاوُلَ فَأَصْنَعَ مَعَهُ إِحْسَانَ اللهِ. فَقَالَ صِيبَا لِلْمَلِكِ: بَعْدُ ابْنٌ لِيُونَاثَانَ أَعْرَجُ الرِّجْلَيْنِ.
וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֗לֶךְ הַאֶ֨פֶס ע֥וֹד אִישׁ֙ לְבֵ֣ית שָׁא֔וּל וְאֶעֱשֶׂ֥ה עִמּ֖וֹ חֶ֣סֶד אֱלֹהִ֑ים וַיֹּ֤אמֶר צִיבָא֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ ע֛וֹד בֵּ֥ן לִיהוֹנָתָ֖ן נְכֵ֥ה רַגְלָֽיִם
صموئيل الثاني 9: 4
2Sa.9.4
فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: أَيْنَ هُوَ. فَقَالَ صِيبَا لِلْمَلِكِ: هُوَذَا هُوَ فِي بَيْتِ مَاكِيرَ بْنِ عَمِّيئِيلَ فِي لُودَبَارَ.
וַיֹּֽאמֶר ל֥וֹ הַמֶּ֖לֶךְ אֵיפֹ֣ה ה֑וּא וַיֹּ֤אמֶר צִיבָא֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ הִנֵּה ה֗וּא בֵּ֛ית מָכִ֥יר בֶּן עַמִּיאֵ֖ל בְּל֥וֹ;דְבָֽר
صموئيل الثاني 9: 6
2Sa.9.6
فَجَاءَ مَفِيبُوشَثُ بْنُ يُونَاثَانَ بْنِ شَاوُلَ إِلَى دَاوُدَ وَخَرَّ عَلَى وَجْهِهِ وَسَجَدَ، فَقَالَ دَاوُدُ: يَا مَفِيبُوشَثُ. فَقَالَ: هأَنَذَا عَبْدُكَ.
וַ֠יָּבֹא מְפִיבֹ֨שֶׁת בֶּן יְהוֹנָתָ֤ן בֶּן שָׁאוּל֙ אֶל דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל עַל פָּנָ֖יו וַיִּשְׁתָּ֑חוּ וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ מְפִיבֹ֔שֶׁת וַיֹּ֖אמֶר הִנֵּ֥ה עַבְדֶּֽךָ
صموئيل الثاني 9: 8
2Sa.9.8
فَسَجَدَ وَقَالَ: مَنْ هُوَ عَبْدُكَ حَتَّى تَلْتَفِتَ إِلَى كَلْبٍ مَيِّتٍ مِثْلِي..
וַיִּשְׁתַּ֕חוּ וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ כִּ֣י פָנִ֔יתָ אֶל הַכֶּ֥לֶב הַמֵּ֖ת כָּמֽוֹנִי
صموئيل الثاني 9: 9
2Sa.9.9
وَدَعَا الْمَلِكُ صِيبَا غُلاَمَ شَاوُلَ وَقَالَ لَهُ: كُلُّ مَا كَانَ لِشَاوُلَ وَلِكُلِّ بَيْتِهِ قَدْ دَفَعْتُهُ لابْنِ سَيِّدِكَ.
וַיִּקְרָ֣א הַמֶּ֗לֶךְ צִיבָ֛א נַ֥עַר שָׁא֖וּל וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֑יו כֹּל֩ אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה לְשָׁאוּל֙ וּלְכָל בֵּית֔וֹ נָתַ֖תִּי לְבֶן אֲדֹנֶֽיךָ
صموئيل الثاني 9: 11
2Sa.9.11
فَقَالَ صِيبَا لِلْمَلِكِ: حَسَبَ كُلِّ مَا يَأْمُرُ بِهِ سَيِّدِي الْمَلِكُ عَبْدَهُ كَذلِكَ يَصْنَعُ عَبْدُكَ. فَيَأْكُلُ مَفِيبُوشَثُ عَلَى مَائِدَتِي كَوَاحِدٍ مِنْ بَنِي الْمَلِكِ.
וַיֹּ֤אמֶר צִיבָא֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ כְּכֹל֩ אֲשֶׁ֨ר יְצַוֶּ֜ה אֲדֹנִ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ עַבְדּ֔וֹ כֵּ֖ן יַעֲשֶׂ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ אֹכֵל֙ וּמְפִיבֹ֗שֶׁת עַל שֻׁלְחָנִ֔י כְּאַחַ֖ד מִבְּנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ
صموئيل الثاني 10: 2
2Sa.10.2
فَقَالَ دَاوُدُ: أَصْنَعُ مَعْرُوفًا مَعَ حَانُونَ بْنِ نَاحَاشَ كَمَا صَنَعَ أَبُوهُ مَعِي مَعْرُوفًا. فَأَرْسَلَ دَاوُدُ بِيَدِ عَبِيدِهِ يُعَزِّيهِ عَنْ أَبِيهِ. فَجَاءَ عَبِيدُ دَاوُدَ إِلَى أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶעֱשֶׂה חֶ֣סֶד עִם חָנ֣וּן בֶּן נָחָ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמָּדִי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֧ד בְּיַד עֲבָדָ֖יו לְנַחֲמ֛וֹ אֶל אָבִ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ עַבְדֵ֣י דָוִ֔ד אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן
صموئيل الثاني 10: 3
2Sa.10.3
فَقَالَ رُؤَسَاءُ بَنِي عَمُّونَ لِحَانُونَ سَيِّدِهِمْ: هَلْ يُكْرِمُ دَاوُدُ أَبَاكَ فِي عَيْنَيْكَ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيْكَ مُعَزِّينَ. أَلَيْسَ لأَجْلِ فَحْصِ الْمَدِينَةِ وَتَجَسُّسِهَا وَقَلْبِهَا، أَرْسَلَ دَاوُدُ عَبِيدَهُ إِلَيْكَ.
וַיֹּאמְרוּ֩ שָׂרֵ֨י בְנֵֽי עַמּ֜וֹן חָנ֣וּן אֲדֹֽנֵיהֶ֗ם הַֽמְכַבֵּ֨ד דָּוִ֤ד אָבִ֙יךָ֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי שָׁלַ֥ח לְךָ֖ מְנַֽחֲמִ֑ים הֲ֠לוֹא בַּעֲב֞וּר חֲק֤וֹר הָעִיר֙ וּלְרַגְּלָ֣הּ וּלְהָפְכָ֔הּ שָׁלַ֥ח דָּוִ֛ד עֲבָדָ֖יו אֵלֶֽיךָ
صموئيل الثاني 10: 9
2Sa.10.9
فَلَمَّا رَأَى يُوآبُ أَنَّ مُقَدَّمَةَ الْحَرْبِ كَانَتْ نَحْوَهُ مِنْ قُدَّامٍ وَمِنْ وَرَاءٍ، اخْتَارَ مِنْ جَمِيعِ مُنْتَخَبِي إِسْرَائِيلَ وَصَفَّهُمْ لِلِقَاءِ أَرَامَ
וַיַּ֣רְא יוֹאָ֗ב כִּֽי פְּנֵ֣י הַמִּלְחָמָ֔ה הָיְתָ֤ה אֵלָיו֙ מִפָּנִ֖ים וּמֵֽאָח֑וֹר וַיִּבְחַ֗ר מִכֹּל֙ בְּחוּרֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַֽיַּעֲרֹ֖ךְ לִקְרַ֥את אֲרָֽם
صموئيل الثاني 11: 4
2Sa.11.4
فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً وَأَخَذَهَا، فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ، فَاضْطَجَعَ مَعَهَا وَهِيَ مُطَهَّرَةٌ مِنْ طَمْثِهَا. ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.
וַיִּשְׁלַח֩ דָּוִ֨ד מַלְאָכִ֜ים וַיִּקָּחֶ֗הָ וַתָּב֤וֹא אֵלָיו֙ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֔הּ וְהִ֥יא מִתְקַדֶּ֖שֶׁת מִטֻּמְאָתָ֑הּ וַתָּ֖שָׁב אֶל בֵּיתָֽהּ
صموئيل الثاني 11: 4
2Sa.11.4
فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً وَأَخَذَهَا، فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ، فَاضْطَجَعَ مَعَهَا وَهِيَ مُطَهَّرَةٌ مِنْ طَمْثِهَا. ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.
וַיִּשְׁלַח֩ דָּוִ֨ד מַלְאָכִ֜ים וַיִּקָּחֶ֗הָ וַתָּב֤וֹא אֵלָיו֙ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֔הּ וְהִ֥יא מִתְקַדֶּ֖שֶׁת מִטֻּמְאָתָ֑הּ וַתָּ֖שָׁב אֶל בֵּיתָֽהּ
صموئيل الثاني 11: 6
2Sa.11.6
فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.
וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד
صموئيل الثاني 11: 6
2Sa.11.6
فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.
וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד
صموئيل الثاني 11: 6
2Sa.11.6
فَأَرْسَلَ دَاوُدُ إِلَى يُوآبَ أَرْسِلْ إِلَيَّ أُورِيَّا الْحِثِّيَّ. فَأَرْسَلَ يُوآبُ أُورِيَّا إِلَى دَاوُدَ.
וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ אֶל יוֹאָ֔ב שְׁלַ֣ח אֵלַ֔י אֽוּרִיָּ֖ה הַחִתִּ֑י וַיִּשְׁלַ֥ח יוֹאָ֛ב אֽוּרִיָּ֖ה אֶל דָּוִֽד
صموئيل الثاني 11: 7
2Sa.11.7
فَأَتَى أُورِيَّا إِلَيْهِ، فَسَأَلَ دَاوُدُ عَنْ سَلاَمَةِ يُوآبَ وَسَلاَمَةِ الشَّعْبِ وَنَجَاحِ الْحَرْبِ.
וַיָּבֹ֥א אוּרִיָּ֖ה אֵלָ֑יו וַיִּשְׁאַ֣ל דָּוִ֗ד לִשְׁל֤וֹם יוֹאָב֙ וְלִשְׁל֣וֹם הָעָ֔ם וְלִשְׁל֖וֹם הַמִּלְחָמָֽה
صموئيل الثاني 11: 9
2Sa.11.9
وَنَامَ أُورِيَّا عَلَى بَابِ بَيْتِ الْمَلِكِ مَعَ جَمِيعِ عَبِيدِ سَيِّدِهِ، وَلَمْ يَنْزِلْ إِلَى بَيْتِهِ.
וַיִּשְׁכַּ֣ב אוּרִיָּ֗ה פֶּ֚תַח בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ אֵ֖ת כָּל עַבְדֵ֣י אֲדֹנָ֑יו וְלֹ֥א יָרַ֖ד אֶל בֵּיתֽוֹ
صموئيل الثاني 11: 10
2Sa.11.10
فأَخْبَرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لَمْ يَنْزِلْ أُورِيَّا إِلَى بَيْتِهِ. فَقَالَ دَاوُدُ لأُورِيَّا: أَمَا جِئْتَ مِنَ السَّفَرِ. فَلِمَاذَا لَمْ تَنْزِلْ إِلَى بَيْتِكَ.
וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָרַ֥ד אוּרִיָּ֖ה אֶל בֵּית֑וֹ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אוּרִיָּ֗ה;אֶל הֲל֤וֹא אַתָּ֣ה;בָ֔א מִדֶּ֙רֶךְ֙ מַדּ֖וּעַ לֹֽא יָרַ֥דְתָּ אֶל בֵּיתֶֽךָ
صموئيل الثاني 11: 10
2Sa.11.10
فأَخْبَرُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لَمْ يَنْزِلْ أُورِيَّا إِلَى بَيْتِهِ. فَقَالَ دَاوُدُ لأُورِيَّا: أَمَا جِئْتَ مِنَ السَّفَرِ. فَلِمَاذَا لَمْ تَنْزِلْ إِلَى بَيْتِكَ.
וַיַּגִּ֤דוּ לְדָוִד֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָרַ֥ד אוּרִיָּ֖ה אֶל בֵּית֑וֹ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אוּרִיָּ֗ה;אֶל הֲל֤וֹא אַתָּ֣ה;בָ֔א מִדֶּ֙רֶךְ֙ מַדּ֖וּעַ לֹֽא יָרַ֥דְתָּ אֶל בֵּיתֶֽךָ
صموئيل الثاني 11: 11
2Sa.11.11
فَقَالَ أُورِيَّا لِدَاوُدَ: إِنَّ التَّابُوتَ وَإِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا سَاكِنُونَ فِي الْخِيَامِ، وَسَيِّدِي يُوآبُ وَعَبِيدُ سَيِّدِي نَازِلُونَ عَلَى وَجْهِ الصَّحْرَاءِ، وَأَنَا آتِي إِلَى بَيْتِي لآكُلَ وَأَشْرَبَ وَأَضْطَجعَ مَعَ امْرَأَتِي. وَحَيَاتِكَ وَحَيَاةِ نَفْسِكَ، لاَ أَفْعَلُ هذَا الأَمْرَ.
וַיֹּ֨אמֶר אוּרִיָּ֜ה אֶל;דָּוִ֗ד הָ֠אָרוֹן וְיִשְׂרָאֵ֨ל וִֽיהוּדָ֜ה יֹשְׁבִ֣ים בַּסֻּכּ֗וֹת וַאדֹנִ֨י יוֹאָ֜ב וְעַבְדֵ֤י אֲדֹנִ֨י חֹנִ֔ים עַל פְּנֵ֤י הַשָּׂדֶה֙ וַאֲנִ֞י אָב֧וֹא אֶל בֵּיתִ֛י לֶאֱכֹ֥ל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׁכַּ֣ב עִם אִשְׁתִּ֑י חַיֶּ֙ךָ֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ אִֽם אֶעֱשֶׂ֖ה הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר
صموئيل الثاني 11: 11
2Sa.11.11
فَقَالَ أُورِيَّا لِدَاوُدَ: إِنَّ التَّابُوتَ وَإِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا سَاكِنُونَ فِي الْخِيَامِ، وَسَيِّدِي يُوآبُ وَعَبِيدُ سَيِّدِي نَازِلُونَ عَلَى وَجْهِ الصَّحْرَاءِ، وَأَنَا آتِي إِلَى بَيْتِي لآكُلَ وَأَشْرَبَ وَأَضْطَجعَ مَعَ امْرَأَتِي. وَحَيَاتِكَ وَحَيَاةِ نَفْسِكَ، لاَ أَفْعَلُ هذَا الأَمْرَ.
וַיֹּ֨אמֶר אוּרִיָּ֜ה אֶל;דָּוִ֗ד הָ֠אָרוֹן וְיִשְׂרָאֵ֨ל וִֽיהוּדָ֜ה יֹשְׁבִ֣ים בַּסֻּכּ֗וֹת וַאדֹנִ֨י יוֹאָ֜ב וְעַבְדֵ֤י אֲדֹנִ֨י חֹנִ֔ים עַל פְּנֵ֤י הַשָּׂדֶה֙ וַאֲנִ֞י אָב֧וֹא אֶל בֵּיתִ֛י לֶאֱכֹ֥ל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׁכַּ֣ב עִם אִשְׁתִּ֑י חַיֶּ֙ךָ֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ אִֽם אֶעֱשֶׂ֖ה הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר
صموئيل الثاني 11: 12
2Sa.11.12
فَقَالَ دَاوُدُ لأُورِيَّا: أَقِمْ هُنَا الْيَوْمَ أَيْضًا، وَغَدًا أُطْلِقُكَ. فَأَقَامَ أُورِيَّا فِي أُورُشَلِيمَ ذلِكَ الْيَوْمَ وَغَدَهُ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אוּרִיָּ֗ה שֵׁ֥ב בָּזֶ֛ה הַיּ֖וֹם גַּם וּמָחָ֣ר אֲשַׁלְּחֶ֑ךָּ וַיֵּ֨שֶׁב אוּרִיָּ֧ה בִירוּשָׁלִַ֛ם הַה֖וּא בַּיּ֥וֹם וּמִֽמָּחֳרָֽת
صموئيل الثاني 11: 13
2Sa.11.13
وَدَعَاهُ دَاوُدُ فَأَكَلَ أَمَامَهُ وَشَرِبَ وَأَسْكَرَهُ. وَخَرَجَ عِنْدَ الْمَسَاءِ لِيَضْطَجِعَ فِي مَضْجَعِهِ مَعَ عَبِيدِ سَيِّدِهِ، وَإِلَى بَيْتِهِ لَمْ يَنْزِلْ.
וַיִּקְרָא;ל֣וֹ דָוִ֗ד וַיֹּ֧אכַל לְפָנָ֛יו וַיֵּ֖שְׁתְּ וַֽיְשַׁכְּרֵ֑הוּ וַיֵּצֵ֣א בָעֶ֗רֶב לִשְׁכַּ֤ב בְּמִשְׁכָּבוֹ֙ עִם עַבְדֵ֣י אֲדֹנָ֔יו וְאֶל בֵּית֖וֹ לֹ֥א יָרָֽד
صموئيل الثاني 11: 14
2Sa.11.14
وَفِي الصَّبَاحِ كَتَبَ دَاوُدُ مَكْتُوبًا إِلَى يُوآبَ وَأَرْسَلَهُ بِيَدِ أُورِيَّا.
וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וַיִּכְתֹּ֥ב דָּוִ֛ד סֵ֖פֶר אֶל יוֹאָ֑ב וַיִּשְׁלַ֖ח בְּיַ֥ד אוּרִיָּֽה
صموئيل الثاني 11: 15
2Sa.11.15
وَكَتَبَ فِي الْمَكْتُوبِ يَقُولُ: اجْعَلُوا أُورِيَّا فِي وَجْهِ الْحَرْبِ الشَّدِيدَةِ، وَارْجِعُوا مِنْ وَرَائِهِ فَيُضْرَبَ وَيَمُوتَ.
וַיִּכְתֹּ֥ב בַּסֵּ֖פֶר לֵאמֹ֑ר הָב֣וּ אֽוּרִיָּ֗ה אֶל מוּל֙;פְּנֵ֤י הַמִּלְחָמָה֙ הַֽחֲזָקָ֔ה וְשַׁבְתֶּ֥ם מֵאַחֲרָ֖יו וְנִכָּ֥ה וָמֵֽת
صموئيل الثاني 11: 16
2Sa.11.16
وَكَانَ فِي مُحَاصَرَةِ يُوآبَ الْمَدِينَةَ أَنَّهُ جَعَلَ أُورِيَّا فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي عَلِمَ أَنَّ رِجَالَ الْبَأْسِ فِيهِ.
וַיְהִ֕י אֶל בִּשְׁמ֥וֹר יוֹאָ֖ב הָעִ֑יר וַיִּתֵּן֙ א֣וּרִיָּ֔ה אֶל הַמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר יָדַ֔ע כִּ֥י אַנְשֵׁי חַ֖יִל שָֽׁם
صموئيل الثاني 11: 16
2Sa.11.16
وَكَانَ فِي مُحَاصَرَةِ يُوآبَ الْمَدِينَةَ أَنَّهُ جَعَلَ أُورِيَّا فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي عَلِمَ أَنَّ رِجَالَ الْبَأْسِ فِيهِ.
וַיְהִ֕י אֶל בִּשְׁמ֥וֹר יוֹאָ֖ב הָעִ֑יר וַיִּתֵּן֙ א֣וּרִיָּ֔ה אֶל הַמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר יָדַ֔ע כִּ֥י אַנְשֵׁי חַ֖יִל שָֽׁם
صموئيل الثاني 11: 19
2Sa.11.19
وَأَوْصَى الرَّسُولَ قَائِلاً: عِنْدَمَا تَفْرَغُ مِنَ الْكَلاَمِ مَعَ الْمَلِكِ عَنْ جَمِيعِ أُمُورِ الْحَرْبِ،
וַיְצַ֥ו הַמַּלְאָ֖ךְ לֵאמֹ֑ר כְּכַלּוֹתְךָ֗ לְדַבֵּ֥ר אֶל הַמֶּֽלֶךְ כָּל דִּבְרֵ֥י הַמִּלְחָמָ֖ה