المعنى المختصر للكلمة
lo:
not (the simple or abs. negation)
اللفظ الأصلي
לֹא
نوع الكلمة
Adverb
طريقة النطق
lo
(lo)
تكرار الورود في الكتاب
5076
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
or ; or ; (Deuteronomy 3:11), a primitive particle;
المعنى والشرح المفصل
1
not (the simple or abs. negation)
2
by implication, no
3
often used with other particles
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[idiom] before
[phrase] or else
ere
[phrase] except
ig(-norant)
much
less
nay
neither
never
no((-ne), -r, (-thing))
([idiom] as though...,(can-), for) not (out of)
of nought
otherwise
out of
[phrase] surely
[phrase] as truly as
[phrase] of a truth
[phrase] verily
for want
[phrase] whether
without
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
לֹ֣א (799×)
לֹא (707×)
לֹֽא (661×)
לֹ֥א (651×)
וְלֹ֥א (414×)
וְלֹ֣א (351×)
וְלֹֽא (350×)
וְלֹא (276×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (5076 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
اللاويين 13: 6
Lev.13.6
فَإِنْ رَآهُ الْكَاهِنُ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ ثَانِيَةً وَإِذَا الضَّرْبَةُ كَامِدَةُ اللَّوْنِ، وَلَمْ تَمْتَدَّ الضَّرْبَةُ فِي الْجِلْدِ، يَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِطَهَارَتِهِ. إِنَّهَا حِزَازٌ. فَيَغْسِلُ ثِيَابَهُ وَيَكُونُ طَاهِرًا.
וְרָאָה֩;אֹת֜וֹ הַכֹּהֵ֨ן בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִי֮ שֵׁנִית֒ וְהִנֵּה֙ הַנֶּ֔גַע כֵּהָ֣ה וְלֹא פָשָׂ֥ה הַנֶּ֖גַע בָּע֑וֹר וְטִהֲר֤וֹ;הַכֹּהֵן֙ הִ֔יא מִסְפַּ֣חַת וְכִבֶּ֥ס בְּגָדָ֖יו וְטָהֵֽר
اللاويين 13: 11
Lev.13.11
فَهُوَ بَرَصٌ مُزْمِنٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ. فَيَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِنَجَاسَتِهِ. لاَ يَحْجُزُهُ لأَنَّهُ نَجِسٌ.
הִוא֙ צָרַ֨עַת נוֹשֶׁ֤נֶת בְּע֣וֹר בְּשָׂר֔וֹ וְטִמְּא֖וֹ;הַכֹּהֵ֑ן לֹ֣א יַסְגִּרֶ֔נּוּ כִּ֥י טָמֵ֖א
اللاويين 13: 23
Lev.13.23
لكِنْ إِنْ وَقَفَتِ اللُّمْعَةُ مَكَانَهَا وَلَمْ تَمْتَدَّ، فَهِيَ أَثَرُ الدُّمَّلَةِ. فَيَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِطَهَارَتِهِ.
וְאִם תַּעֲמֹ֤ד הַבַּהֶ֙רֶת֙ תַּחְתֶּ֜יהָ לֹ֣א פָשָׂ֔תָה הִ֑וא צָרֶ֥בֶת הַשְּׁחִ֖ין וְטִהֲר֖וֹ;הַכֹּהֵֽן
اللاويين 13: 28
Lev.13.28
لكِنْ إِنْ وَقَفَتِ اللُّمْعَةُ مَكَانَهَا، لَمْ تَمْتَدَّ فِي الْجِلْدِ، وَكَانَتْ كَامِدَةَ اللَّوْنِ، فَهِيَ نَاتِئُ الْكَيِّ، فَالْكَاهِنُ يَحْكُمُ بِطَهَارَتِهِ لأَنَّهَا أَثَرُ الْكَيِّ.
וְאִם תַעֲמֹ֨ד הַבַּהֶ֜רֶת תַּחְתֶּיהָ֩ לֹא פָשְׂתָ֤ה בָעוֹר֙ וְהִ֣וא כֵהָ֔ה הִ֑וא שְׂאֵ֥ת הַמִּכְוָ֖ה הַכֹּהֵ֔ן וְטִֽהֲרוֹ֙ כִּֽי צָרֶ֥בֶת הַמִּכְוָ֖ה
اللاويين 13: 32
Lev.13.32
فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ الضَّرْبَةَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ وَإِذَا الْقَرَعُ لَمْ يَمْتَدَّ، وَلَمْ يَكُنْ فِيهِ شَعْرٌ أَشْقَرُ، وَلاَ مَنْظَرُ الْقَرَعِ أَعْمَقُ مِنَ الْجِلْدِ،
וְרָאָ֨ה הַכֹּהֵ֣ן הַנֶּגַע֮ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִי֒ וְהִנֵּה֙ הַנֶּ֔תֶק לֹא פָשָׂ֣ה וְלֹא הָ֥יָה ב֖וֹ שֵׂעָ֣ר צָהֹ֑ב אֵ֥ין וּמַרְאֵ֣ה הַנֶּ֔תֶק עָמֹ֖ק מִן הָעֽוֹר
اللاويين 13: 32
Lev.13.32
فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ الضَّرْبَةَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ وَإِذَا الْقَرَعُ لَمْ يَمْتَدَّ، وَلَمْ يَكُنْ فِيهِ شَعْرٌ أَشْقَرُ، وَلاَ مَنْظَرُ الْقَرَعِ أَعْمَقُ مِنَ الْجِلْدِ،
וְרָאָ֨ה הַכֹּהֵ֣ן הַנֶּגַע֮ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִי֒ וְהִנֵּה֙ הַנֶּ֔תֶק לֹא פָשָׂ֣ה וְלֹא הָ֥יָה ב֖וֹ שֵׂעָ֣ר צָהֹ֑ב אֵ֥ין וּמַרְאֵ֣ה הַנֶּ֔תֶק עָמֹ֖ק מִן הָעֽוֹר
اللاويين 13: 33
Lev.13.33
فَلْيَحْلِقْ. لكِنْ لاَ يَحْلِقِ الْقَرَعَ. وَيَحْجُزُ الْكَاهِنُ الأَقْرَعَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ ثَانِيَةً.
וְהִ֨תְגַּלָּ֔ח לֹ֣א יְגַלֵּ֑חַ הַנֶּ֖תֶק וְהִסְגִּ֨יר הַכֹּהֵ֧ן הַנֶּ֛תֶק שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים שֵׁנִֽית
اللاويين 13: 34
Lev.13.34
فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ الأَقْرَعَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ وَإِذَا الْقَرَعُ لَمْ يَمْتَدَّ فِي الْجِلْدِ، وَلَيْسَ مَنْظَرُهُ أَعْمَقَ مِنَ الْجِلْدِ، يَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِطَهَارَتِهِ، فَيَغْسِلُ ثِيَابَهُ وَيَكُونُ طَاهِرًا.
וְרָאָה֩ הַכֹּהֵ֨ן הַנֶּ֜תֶק בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֙תֶק֙ לֹא פָשָׂ֤ה בָּע֔וֹר אֵינֶ֥נּוּ וּמַרְאֵ֕הוּ עָמֹ֖ק מִן הָע֑וֹר וְטִהַ֤ר;אֹתוֹ֙;הַכֹּהֵ֔ן וְכִבֶּ֥ס בְּגָדָ֖יו וְטָהֵֽר
اللاويين 13: 36
Lev.13.36
وَرَآهُ الْكَاهِنُ وَإِذَا الْقَرَعُ قَدِ امْتَدَّ فِي الْجِلْدِ، فَلاَ يُفَتِّشُ الْكَاهِنُ عَلَى الشَّعْرِ الأَشْقَرِ. إِنَّهُ نَجِسٌ.
וְרָאָ֙הוּ֙ הַכֹּהֵ֔ן וְהִנֵּ֛ה הַנֶּ֖תֶק פָּשָׂ֥ה בָּע֑וֹר לֹֽא יְבַקֵּ֧ר הַכֹּהֵ֛ן לַשֵּׂעָ֥ר הַצָּהֹ֖ב הֽוּא טָמֵ֥א
اللاويين 13: 53
Lev.13.53
لكِنْ إِنْ رَأَى الْكَاهِنُ وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تَمْتَدَّ فِي الثَّوْبِ فِي السَّدَى أَوِ اللُّحْمَةِ أَوْ فِي مَتَاعِ الْجِلْدِ،
וְאִם֮ יִרְאֶ֣ה הַכֹּהֵן֒ וְהִנֵּה֙ הַנֶּ֔גַע לֹא פָשָׂ֣ה בַּבֶּ֕גֶד א֥וֹ;בַשְּׁתִ֖י א֣וֹ בָעֵ֑רֶב א֖וֹ בְּכָל כְּלִי עֽוֹר
اللاويين 13: 55
Lev.13.55
فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ بَعْدَ غَسْلِ الْمَضْروبِ وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تُغَيِّرْ مَنْظَرَهَا، وَلاَ امْتَدَّتِ الضَّرْبَةُ، فَهُوَ نَجِسٌ. بِالنَّارِ تُحْرِقُهُ. إِنَّهَا نُخْرُوبٌ فِي جُرْدَةِ بَاطِنِهِ أَوْ ظَاهِرِهِ.
וְרָאָ֨ה הַכֹּהֵ֜ן אַחֲרֵ֣י הֻכַּבֵּ֣ס הַנֶּ֗גַע וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֤גַע לֹֽא הָפַ֨ךְ עֵינוֹ֙ לֹֽא פָשָׂ֔ה וְהַנֶּ֣גַע ה֔וּא טָמֵ֣א בָּאֵ֖שׁ תִּשְׂרְפֶ֑נּוּ פְּחֶ֣תֶת הִ֔וא בְּקָרַחְתּ֖וֹ א֥וֹ בְגַבַּחְתּֽוֹ
اللاويين 13: 55
Lev.13.55
فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ بَعْدَ غَسْلِ الْمَضْروبِ وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تُغَيِّرْ مَنْظَرَهَا، وَلاَ امْتَدَّتِ الضَّرْبَةُ، فَهُوَ نَجِسٌ. بِالنَّارِ تُحْرِقُهُ. إِنَّهَا نُخْرُوبٌ فِي جُرْدَةِ بَاطِنِهِ أَوْ ظَاهِرِهِ.
וְרָאָ֨ה הַכֹּהֵ֜ן אַחֲרֵ֣י הֻכַּבֵּ֣ס הַנֶּ֗גַע וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֤גַע לֹֽא הָפַ֨ךְ עֵינוֹ֙ לֹֽא פָשָׂ֔ה וְהַנֶּ֣גַע ה֔וּא טָמֵ֣א בָּאֵ֖שׁ תִּשְׂרְפֶ֑נּוּ פְּחֶ֣תֶת הִ֔וא בְּקָרַחְתּ֖וֹ א֥וֹ בְגַבַּחְתּֽוֹ
اللاويين 14: 32
Lev.14.32
هذِهِ شَرِيعَةُ الَّذِي فِيهِ ضَرْبَةُ بَرَصٍ الَّذِي لاَ تَنَالُ يَدُهُ فِي تَطْهِيرِهِ.
זֹ֣את תּוֹרַ֔ת אֲשֶׁר בּ֖וֹ נֶ֣גַע צָרָ֑עַת אֲשֶׁ֛ר לֹֽא תַשִּׂ֥יג יָד֖וֹ בְּטָהֳרָתֽוֹ
اللاويين 14: 36
Lev.14.36
فَيَأْمُرُ الْكَاهِنُ أَنْ يُفْرِغُوا الْبَيْتَ قَبْلَ دُخُولِ الْكَاهِنِ لِيَرَى الضَّرْبَةَ، لِئَلاَّ يَتَنَجَّسَ كُلُّ مَا فِي الْبَيْتِ. وَبَعْدَ ذلِكَ يَدْخُلُ الْكَاهِنُ لِيَرَى الْبَيْتَ.
וְצִוָּ֨ה הַכֹּהֵ֜ן וּפִנּ֣וּ הַבַּ֗יִת בְּטֶ֨רֶם יָבֹ֤א הַכֹּהֵן֙ לִרְא֣וֹת הַנֶּ֔גַע וְלֹ֥א יִטְמָ֖א כָּל אֲשֶׁ֣ר בַּבָּ֑יִת וְאַ֥חַר כֵּ֛ן יָבֹ֥א הַכֹּהֵ֖ן לִרְא֥וֹת הַבָּֽיִת
اللاويين 14: 48
Lev.14.48
لكِنْ إِنْ أَتَى الْكَاهِنُ وَرَأَى وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تَمْتَدَّ فِي الْبَيْتِ بَعْدَ تَطْيِينِ الْبَيْتِ، يُطَهِّرُ الْكَاهِنُ الْبَيْتَ. لأَنَّ الضَّرْبَةَ قَدْ بَرِئَتْ.
וְאִם בֹּ֨א;יָבֹ֜א הַכֹּהֵ֗ן וְרָאָה֙ וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֙גַע֙ לֹא פָשָׂ֤ה בַּבַּ֔יִת אַחֲרֵ֖י הִטֹּ֣חַ הַבָּ֑יִת וְטִהַ֤ר הַכֹּהֵן֙ הַבַּ֔יִת כִּ֥י הַנָּֽגַע נִרְפָּ֖א
اللاويين 15: 11
Lev.15.11
وَكُلُّ مَنْ مَسَّهُ ذُو السَّيْلِ وَلَمْ يَغْسِلْ يَدَيْهِ بِمَاءٍ، يَغْسِلُ ثِيَابَهُ وَيَسْتَحِمُّ بِمَاءٍ وَيَكُونُ نَجِسًا إِلَى الْمَسَاءِ.
וְכֹ֨ל אֲשֶׁ֤ר יִגַּע;בּוֹ֙ הַזָּ֔ב לֹא שָׁטַ֣ף וְיָדָ֖יו בַּמָּ֑יִם וְכִבֶּ֧ס בְּגָדָ֛יו וְרָחַ֥ץ בַּמַּ֖יִם וְטָמֵ֥א עַד הָעָֽרֶב
اللاويين 15: 25
Lev.15.25
وَإِذَا كَانَتِ امْرَأَةٌ يَسِيلُ سَيْلُ دَمِهَا أَيَّامًا كَثِيرَةً فِي غَيْرِ وَقْتِ طَمْثِهَا، أَوْ إِذَا سَالَ بَعْدَ طَمْثِهَا، فَتَكُونُ كُلَّ أَيَّامِ سَيَلاَنِ نَجَاسَتِهَا كَمَا فِي أَيَّامِ طَمْثِهَا. إِنَّهَا نَجِسَةٌ.
כִּֽי וְאִשָּׁ֡ה ז֨וֹב יָזוּב֩ דָּמָ֜הּ יָמִ֣ים רַבִּ֗ים בְּלֹא֙ עֶת נִדָּתָ֔הּ א֥וֹ כִֽי תָז֖וּב עַל נִדָּתָ֑הּ תִּהְיֶ֖ה כָּל יְמֵ֞י ז֣וֹב טֻמְאָתָ֗הּ כִּימֵ֧י נִדָּתָ֛הּ הִֽוא טְמֵאָ֥ה
اللاويين 15: 31
Lev.15.31
فَتَعْزِلاَنِ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْ نَجَاسَتِهِمْ لِئَلاَّ يَمُوتُوا فِي نَجَاسَتِهِمْ بِتَنْجِيسِهِمْ مَسْكَنِيَ الَّذِي فِي وَسَطِهِمْ.
וְהִזַּרְתֶּ֥ם בְּנֵי יִשְׂרָאֵ֖ל מִטֻּמְאָתָ֑ם וְלֹ֤א יָמֻ֙תוּ֙ בְּטֻמְאָתָ֔ם בְּטַמְּאָ֥ם מִשְׁכָּנִ֖י אֲשֶׁ֥ר בְּתוֹכָֽם
اللاويين 16: 2
Lev.16.2
وَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: كَلِّمْ هَارُونَ أَخَاكَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ كُلَّ وَقْتٍ إِلَى الْقُدْسِ دَاخِلَ الْحِجَابِ أَمَامَ الْغِطَاءِ الَّذِي عَلَى التَّابُوتِ لِئَلاَّ يَمُوتَ، لأَنِّي فِي السَّحَابِ أَتَرَاءَى عَلَى الْغِطَاءِ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה מֹשֶׁ֗ה דַּבֵּר֮ אַהֲרֹ֣ן אָחִיךָ֒ וְאַל יָבֹ֤א בְכָל עֵת֙ אֶל הַקֹּ֔דֶשׁ מִבֵּ֖ית לַפָּרֹ֑כֶת פְּנֵ֨י הַכַּפֹּ֜רֶת אֲשֶׁ֤ר עַל הָאָרֹן֙ וְלֹ֣א יָמ֔וּת כִּ֚י בֶּֽעָנָ֔ן אֵרָאֶ֖ה עַל הַכַּפֹּֽרֶת
اللاويين 16: 13
Lev.16.13
وَيَجْعَلُ الْبَخُورَ عَلَى النَّارِ أَمَامَ الرَّبِّ، فَتُغَشِّي سَحَابَةُ الْبَخُورِ الْغِطَاءَ الَّذِي عَلَى الشَّهَادَةِ فَلاَ يَمُوتُ.
וְנָתַ֧ן הַקְּטֹ֛רֶת עַל הָאֵ֖שׁ לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וְכִסָּ֣ה עֲנַ֣ן הַקְּטֹ֗רֶת הַכַּפֹּ֛רֶת אֲשֶׁ֥ר עַל הָעֵד֖וּת וְלֹ֥א יָמֽוּת
اللاويين 16: 17
Lev.16.17
وَلاَ يَكُنْ إِنْسَانٌ فِي خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ مِنْ دُخُولِهِ لِلتَّكْفِيرِ فِي الْقُدْسِ إِلَى خُرُوجِهِ، فَيُكَفِّرُ عَنْ نَفْسِهِ وَعَنْ بَيْتِهِ وَعَنْ كُلِّ جَمَاعَةِ إِسْرَائِيلَ.
לֹא יִהְיֶ֣ה אָדָ֞ם בְּאֹ֣הֶל מוֹעֵ֗ד בְּבֹא֛וֹ לְכַפֵּ֥ר בַּקֹּ֖דֶשׁ עַד צֵאת֑וֹ וְכִפֶּ֤ר בַּעֲדוֹ֙ וּבְעַ֣ד בֵּית֔וֹ וּבְעַ֖ד וְכָל קְהַ֥ל יִשְׂרָאֵֽל
اللاويين 16: 29
Lev.16.29
وَيَكُونُ لَكُمْ فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً، أَنَّكُمْ فِي الشَّهْرِ السَّابعِ فِي عَاشِرِ الشَّهْرِ تُذَلِّلُونَ نُفُوسَكُمْ، وَكُلَّ عَمَلٍ لاَ تَعْمَلُونَ: الْوَطَنِيُّ وَالْغَرِيبُ النَّازِلُ فِي وَسَطِكُمْ.
וְהָיְתָ֥ה לָכֶ֖ם לְחֻקַּ֣ת עוֹלָ֑ם בַּחֹ֣דֶשׁ הַ֠שְּׁבִיעִי בֶּֽעָשׂ֨וֹר לַחֹ֜דֶשׁ תְּעַנּ֣וּ נַפְשֹֽׁתֵיכֶ֗ם וְכָל מְלָאכָה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ הָֽאֶזְרָ֔ח וְהַגֵּ֖ר הַגָּ֥ר בְּתוֹכְכֶֽם
اللاويين 17: 4
Lev.17.4
وَإِلَى بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ لاَ يَأْتِي بِهِ لِيُقَرِّبَ قُرْبَانًا لِلرَّبِّ أَمَامَ مَسْكَنِ الرَّبِّ، يُحْسَبُ عَلَى ذلِكَ الإِنْسَانِ دَمٌ. قَدْ سَفَكَ دَمًا. فَيُقْطَعُ ذلِكَ الإِنْسَانُ مِنْ شَعْبِهِ.
וְאֶל פֶּ֜תַח אֹ֣הֶל מוֹעֵד֮ לֹ֣א הֱבִיאוֹ֒ לְהַקְרִ֤יב קָרְבָּן֙ לַֽיהוָ֔ה לִפְנֵ֖י מִשְׁכַּ֣ן יְהוָ֑ה יֵחָשֵׁ֞ב לָאִ֤ישׁ;הַהוּא֙ דָּ֣ם שָׁפָ֔ךְ דָּ֣ם וְנִכְרַ֛ת הַה֖וּא הָאִ֥ישׁ מִקֶּ֥רֶב עַמּֽוֹ
اللاويين 17: 7
Lev.17.7
وَلاَ يَذْبَحُوا بَعْدُ ذَبَائِحَهُمْ لِلتُّيُوسِ الَّتِي هُمْ يَزْنُونَ وَرَاءَهَا. فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً تَكُونُ هذِهِ لَهُمْ فِي أَجْيَالِهِمْ.
וְלֹא יִזְבְּח֥וּ עוֹד֙ זִבְחֵיהֶ֔ם לַשְּׂעִירִ֕ם אֲשֶׁ֛ר הֵ֥ם זֹנִ֖ים אַחֲרֵיהֶ֑ם חֻקַּ֥ת עוֹלָ֛ם תִּֽהְיֶה זֹּ֥את לָהֶ֖ם לְדֹרֹתָֽם
اللاويين 17: 9
Lev.17.9
وَلاَ يَأْتِي بِهَا إِلَى بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ لِيَصْنَعَهَا لِلرَّبِّ، يُقْطَعُ ذلِكَ الإِنْسَانُ مِنْ شَعْبِهِ.
לֹ֣א יְבִיאֶ֔נּוּ וְאֶל פֶּ֜תַח אֹ֤הֶל מוֹעֵד֙ לַעֲשׂ֥וֹת;אֹת֖וֹ לַיהוָ֑ה וְנִכְרַ֛ת הַה֖וּא הָאִ֥ישׁ מֵעַמָּֽיו
اللاويين 17: 12
Lev.17.12
لِذلِكَ قُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلْ نَفْسٌ مِنْكُمْ دَمًا، وَلاَ يَأْكُلِ الْغَرِيبُ النَّازِلُ فِي وَسَطِكُمْ دَمًا.
עַל;כֵּ֤ן אָמַ֙רְתִּי֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹא תֹ֣אכַל כָּל;נֶ֥פֶשׁ מִכֶּ֖ם דָּ֑ם לֹא יֹ֥אכַל וְהַגֵּ֛ר הַגָּ֥ר בְּתוֹכְכֶ֖ם דָּֽם
اللاويين 17: 12
Lev.17.12
لِذلِكَ قُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلْ نَفْسٌ مِنْكُمْ دَمًا، وَلاَ يَأْكُلِ الْغَرِيبُ النَّازِلُ فِي وَسَطِكُمْ دَمًا.
עַל;כֵּ֤ן אָמַ֙רְתִּי֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹא תֹ֣אכַל כָּל;נֶ֥פֶשׁ מִכֶּ֖ם דָּ֑ם לֹא יֹ֥אכַל וְהַגֵּ֛ר הַגָּ֥ר בְּתוֹכְכֶ֖ם דָּֽם
اللاويين 17: 14
Lev.17.14
لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ دَمُهُ هُوَ بِنَفْسِهِ، فَقُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلُوا دَمَ جَسَدٍ مَا، لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ هِيَ دَمُهُ. كُلُّ مَنْ أَكَلَهُ يُقْطَعُ.
כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל בָּשָׂ֗ר דָּמ֣וֹ הוּא֒ בְנַפְשׁוֹ֮ וָֽאֹמַר֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֣א תֹאכֵ֑לוּ דַּ֥ם בָּשָׂ֖ר כָּל כִּ֣י נֶ֤פֶשׁ כָּל בָּשָׂר֙ הִ֔וא דָּמ֣וֹ כָּל אֹכְלָ֖יו יִכָּרֵֽת
اللاويين 17: 16
Lev.17.16
وَإِنْ لَمْ يَغْسِلْ وَلَمْ يَرْحَضْ جَسَدَهُ يَحْمِلْ ذَنْبَهُ.
וְאִם֙ לֹ֣א יְכַבֵּ֔ס לֹ֣א יִרְחָ֑ץ וּבְשָׂר֖וֹ וְנָשָׂ֖א עֲוֹנֽוֹ
اللاويين 17: 16
Lev.17.16
وَإِنْ لَمْ يَغْسِلْ وَلَمْ يَرْحَضْ جَسَدَهُ يَحْمِلْ ذَنْبَهُ.
וְאִם֙ לֹ֣א יְכַבֵּ֔ס לֹ֣א יִרְחָ֑ץ וּבְשָׂר֖וֹ וְנָשָׂ֖א עֲוֹנֽוֹ