المعنى المختصر للكلمة
kiy:
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
اللفظ الأصلي
כִּי
نوع الكلمة
Conjunction
طريقة النطق
kiy
(kee)
تكرار الورود في الكتاب
4395
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive particle (the full form of the prepositional prefix) indicating causal relations of all kinds, antecedent or consequent;
المعنى والشرح المفصل
1
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
2
often largely modified by other particles annexed
الإنجليزية — KJV Translation Tags
and
+ (forasmuch, inasmuch, where-) as
assured(-ly)
+ but
certainly
doubtless
+ else
even
+ except
for
how
(because, in, so, than) that
+ nevertheless
now
rightly
seeing
since
surely
then
therefore
+ (al-) though
+ till
truly
+ until
when
whether
while
whom
yea
yet
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
כִּֽי (1286×)
כִּ֣י (730×)
כִּ֥י (473×)
כִּ֤י (372×)
כִּי (357×)
כִּ֛י (141×)
כִּ֚י (129×)
כִּי֩ (96×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 23: 7
1Sa.23.7
فَأُخْبِرَ شَاوُلُ بِأَنَّ دَاوُدَ قَدْ جَاءَ إِلَى قَعِيلَةَ، فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ نَبَذَهُ اللهُ إِلَى يَدِي، لأَنَّهُ قَدْ أُغْلِقَ عَلَيْهِ بِالدُّخُولِ إِلَى مَدِينَةٍ لَهَا أَبْوَابٌ وَعَوَارِضُ.
וַיֻּגַּ֣ד לְשָׁא֔וּל כִּי דָוִ֖ד בָ֥א קְעִילָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל נִכַּ֨ר;אֹת֤וֹ אֱלֹהִים֙ בְּיָדִ֔י כִּ֚י נִסְגַּ֣ר לָב֔וֹא בְּעִ֖יר דְּלָתַ֥יִם וּבְרִֽיחַ
صموئيل الأول 23: 9
1Sa.23.9
فَلَمَّا عَرَفَ دَاوُدُ أَنَّ شَاوُلَ مُنْشِئٌ عَلَيْهِ الشَّرَّ، قَالَ لأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنِ قَدِّمِ الأَفُودَ.
וַיֵּ֣דַע דָּוִ֔ד כִּ֣י שָׁא֖וּל מַחֲרִ֣ישׁ עָלָ֔יו הָרָעָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אֶבְיָתָ֣ר הַכֹּהֵ֔ן הַגִּ֖ישָׁה הָאֵפֽוֹד
صموئيل الأول 23: 10
1Sa.23.10
ثُمَّ قَالَ دَاوُدُ: يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، إِنَّ عَبْدَكَ قَدْ سَمِعَ بِأَنَّ شَاوُلَ يُحَاوِلُ أَنْ يَأْتِيَ إِلَى قَعِيلَةَ لِكَيْ يُخْرِبَ الْمَدِينَةَ بِسَبَبِي.
וַיֹּאמֶר֮ דָּוִד֒ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עַבְדְּךָ֔ שָׁמֹ֤עַ;שָׁמַע֙ כִּֽי שָׁא֖וּל מְבַקֵּ֥שׁ לָב֣וֹא אֶל קְעִילָ֑ה לְשַׁחֵ֥ת לָעִ֖יר בַּעֲבוּרִֽי
صموئيل الأول 23: 13
1Sa.23.13
فَقَامَ دَاوُدُ وَرِجَالُهُ، نَحْوُ سِتِّ مِئَةِ رَجُل، وَخَرَجُوا مِنْ قَعِيلَةَ وَذَهَبُوا حَيْثُمَا ذَهَبُوا. فَأُخْبِرَ شَاوُلُ بِأَنَّ دَاوُدَ قَدْ أَفْلَتَ مِنْ قَعِيلَةَ، فَعَدَلَ عَنِ الْخُرُوجِ.
וַיָּקָם֩ דָּוִ֨ד וַאֲנָשָׁ֜יו כְּשֵׁשׁ מֵא֣וֹת אִ֗ישׁ וַיֵּצְאוּ֙ מִקְּעִלָ֔ה וַיִּֽתְהַלְּכ֖וּ בַּאֲשֶׁ֣ר יִתְהַלָּ֑כוּ הֻגַּ֗ד וּלְשָׁא֣וּל כִּֽי דָּוִד֙ נִמְלַ֤ט מִקְּעִילָ֔ה וַיֶּחְדַּ֖ל לָצֵֽאת
صموئيل الأول 23: 15
1Sa.23.15
فَرَأَى دَاوُدُ أَنَّ شَاوُلَ قَدْ خَرَجَ يَطْلُبُ نَفْسَهُ. وَكَانَ دَاوُدُ فِي بَرِّيَّةِ زِيفٍ فِي الْغَابِ.
וַיַּ֣רְא דָוִ֔ד כִּֽי שָׁא֖וּל יָצָ֥א לְבַקֵּ֣שׁ נַפְשׁ֑וֹ וְדָוִ֥ד בְּמִדְבַּר זִ֖יף בַּחֹֽרְשָׁה
صموئيل الأول 23: 17
1Sa.23.17
وَقَالَ لَهُ: لاَ تَخَفْ لأَنَّ يَدَ شَاوُلَ أَبِي لاَ تَجِدُكَ، وَأَنْتَ تَمْلِكُ عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَأَنَا أَكُونُ لَكَ ثَانِيًا. وَشَاوُلُ أَبِي أَيْضًا يَعْلَمُ ذلِكَ.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו אַל תִּירָ֗א כִּ֠י יַ֚ד שָׁא֣וּל אָבִ֔י לֹ֤א תִֽמְצָאֲךָ֙ וְאַתָּה֙ תִּמְלֹ֣ךְ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָנֹכִ֖י אֶֽהְיֶה לְּךָ֣ לְמִשְׁנֶ֑ה שָׁא֥וּל אָבִ֖י וְגַם יֹדֵ֥עַ כֵּֽן
صموئيل الأول 23: 21
1Sa.23.21
فَقَالَ شَاوُلُ: مُبَارَكُونَ أَنْتُمْ مِنَ الرَّبِّ لأَنَّكُمْ قَدْ أَشْفَقْتُمْ عَلَيَّ.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל בְּרוּכִ֥ים אַתֶּ֖ם לַֽיהוָ֑ה כִּ֥י חֲמַלְתֶּ֖ם עָלָֽי
صموئيل الأول 23: 22
1Sa.23.22
فَاذْهَبُوا أَكِّدُوا أَيْضًا، وَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا مَكَانَهُ حَيْثُ تَكُونُ رِجْلُهُ وَمَنْ رَآهُ هُنَاكَ، لأَنَّهُ قِيلَ لِي إِنَّهُ مَكْرًا يَمْكُرُ.
לְכוּ;נָ֞א הָכִ֣ינוּ ע֗וֹד וּדְע֤וּ וּרְאוּ֙ מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּֽהְיֶ֣ה רַגְל֔וֹ מִ֥י רָאָ֖הוּ שָׁ֑ם כִּ֚י אָמַ֣ר אֵלַ֔י הֽוּא עָר֥וֹם יַעְרִ֖ם
صموئيل الأول 23: 27
1Sa.23.27
فَجَاءَ رَسُولٌ إِلَى شَاوُلَ يَقُولُ: أَسْرِعْ وَاذْهَبْ لأَنَّ الْفِلِسْطِينِيِّينَ قَدِ اقْتَحَمُوا الأَرْضَ.
בָּ֔א וּמַלְאָ֣ךְ אֶל שָׁא֖וּל לֵאמֹ֑ר מַהֲרָ֣ה וְלֵ֔כָה כִּֽי פְלִשְׁתִּ֖ים פָשְׁט֥וּ הָאָֽרֶץ
صموئيل الأول 24: 6
1Sa.24.6
فَقَالَ لِرِجَالِهِ: حَاشَا لِي مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ أَنْ أَعْمَلَ هذَا الأَمْرَ بِسَيِّدِي، بِمَسِيحِ الرَّبِّ، فَأَمُدَّ يَدِي إِلَيْهِ، لأَنَّهُ مَسِيحُ الرَّبِّ هُوَ.
וַיֹּ֨אמֶר לַאֲנָשָׁ֜יו חָלִ֧ילָה לִּ֣י מֵֽיהוָ֗ה אִם אֶעֱשֶׂה֩ הַזֶּ֤ה הַדָּבָ֨ר לַֽאדֹנִי֙ לִמְשִׁ֣יחַ יְהוָ֔ה לִשְׁלֹ֥חַ יָדִ֖י בּ֑וֹ כִּֽי מְשִׁ֥יחַ יְהוָ֖ה הֽוּא
صموئيل الأول 24: 10
1Sa.24.10
هُوَذَا قَدْ رَأَتْ عَيْنَاكَ الْيَوْمَ هذَا كَيْفَ دَفَعَكَ الرَّبُّ اليَومَ لِيَدِي فِي الْكَهْفِ، وَقِيلَ لِي أَنْ أَقْتُلَكَ، وَلكِنَّنِي أَشْفَقْتُ عَلَيْكَ وَقُلْتُ: لاَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى سَيِّدِي، لأَنَّهُ مَسِيحُ الرَّبِّ هُوَ.
הִנֵּה֩ רָא֣וּ עֵינֶ֗יךָ הַיּ֨וֹם הַזֶּ֜ה אֲשֶׁר נְתָנְךָ֩ יְהוָ֨ה הַיּ֤וֹם בְּיָדִי֙ בַּמְּעָרָ֔ה וְאָמַ֥ר לַהֲרָגֲךָ֖ וַתָּ֣חָס עָלֶ֑יךָ וָאֹמַ֗ר לֹא אֶשְׁלַ֤ח יָדִי֙ בַּֽאדֹנִ֔י כִּי מְשִׁ֥יחַ יְהוָ֖ה הֽוּא
صموئيل الأول 24: 11
1Sa.24.11
فَانْظُرْ يَا أَبِي، انْظُرْ أَيْضًا طَرَفَ جُبَّتِكَ بِيَدِي. فَمِنْ قَطْعِي طَرَفَ جُبَّتِكَ وَعَدَمِ قَتْلِي إِيَّاكَ اعْلَمْ وَانْظُرْ أَنَّهُ لَيْسَ فِي يَدِي شَرٌّ وَلاَ جُرْمٌ، وَلَمْ أُخْطِئْ إِلَيْكَ، وَأَنْتَ تَصِيدُ نَفْسِي لِتَأْخُذَهَا.
רְאֵ֔ה וְאָבִ֣י רְאֵ֛ה גַּ֗ם כְּנַ֥ף מְעִילְךָ֖ בְּיָדִ֑י כִּ֡י בְּכָרְתִי֩ כְּנַ֨ף מְעִֽילְךָ֜ וְלֹ֣א הֲרַגְתִּ֗יךָ דַּ֤ע וּרְאֵה֙ כִּי֩ אֵ֨ין בְּיָדִ֜י רָעָ֤ה וָפֶ֙שַׁע֙ וְלֹא חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֛ה צֹדֶ֥ה נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ
صموئيل الأول 24: 11
1Sa.24.11
فَانْظُرْ يَا أَبِي، انْظُرْ أَيْضًا طَرَفَ جُبَّتِكَ بِيَدِي. فَمِنْ قَطْعِي طَرَفَ جُبَّتِكَ وَعَدَمِ قَتْلِي إِيَّاكَ اعْلَمْ وَانْظُرْ أَنَّهُ لَيْسَ فِي يَدِي شَرٌّ وَلاَ جُرْمٌ، وَلَمْ أُخْطِئْ إِلَيْكَ، وَأَنْتَ تَصِيدُ نَفْسِي لِتَأْخُذَهَا.
רְאֵ֔ה וְאָבִ֣י רְאֵ֛ה גַּ֗ם כְּנַ֥ף מְעִילְךָ֖ בְּיָדִ֑י כִּ֡י בְּכָרְתִי֩ כְּנַ֨ף מְעִֽילְךָ֜ וְלֹ֣א הֲרַגְתִּ֗יךָ דַּ֤ע וּרְאֵה֙ כִּי֩ אֵ֨ין בְּיָדִ֜י רָעָ֤ה וָפֶ֙שַׁע֙ וְלֹא חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֛ה צֹדֶ֥ה נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ
صموئيل الأول 24: 17
1Sa.24.17
ثُمَّ قَالَ لِدَاوُدَ: أَنْتَ أَبَرُّ مِنِّي، لأَنَّكَ جَازَيْتَنِي خَيْرًا وَأَنَا جَازَيْتُكَ شَرًّا.
וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;דָּוִ֔ד אַתָּ֖ה צַדִּ֥יק מִמֶּ֑נִּי כִּ֤י;אַתָּה֙ גְּמַלְתַּ֣נִי הַטּוֹבָ֔ה וַאֲנִ֖י גְּמַלְתִּ֥יךָ הָרָעָֽה
صموئيل الأول 24: 19
1Sa.24.19
فَإِذَا وَجَدَ رَجُلٌ عَدُوَّهُ، فَهَلْ يُطْلِقُهُ فِي طَرِيقِ خَيْرٍ. فَالرَّبُّ يُجَازِيكَ خَيْرًا عَمَّا فَعَلْتَهُ لِي الْيَوْمَ هذَا.
וְכִֽי יִמְצָ֥א אִישׁ֙ אֹ֣יְב֔וֹ וְשִׁלְּח֖וֹ בְּדֶ֣רֶךְ טוֹבָ֑ה וַֽיהוָה֙ יְשַׁלֶּמְךָ֣ טוֹבָ֔ה תַּ֚חַת עָשִׂ֖יתָה לִֽי הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה
صموئيل الأول 24: 20
1Sa.24.20
وَالآنَ فَإِنِّي عَلِمْتُ أَنَّكَ تَكُونُ مَلِكًا وَتَثْبُتُ بِيَدِكَ مَمْلَكَةُ إِسْرَائِيلَ.
הִנֵּ֣ה;וְעַתָּה֙ יָדַ֔עְתִּי כִּ֥י מָלֹ֖ךְ;תִּמְל֑וֹךְ וְקָ֙מָה֙ בְּיָ֣דְךָ֔ מַמְלֶ֖כֶת יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 25: 4
1Sa.25.4
فَسَمِعَ دَاوُدُ فِي الْبَرِّيَّةِ أَنَّ نَابَالَ يَجُزُّ غَنَمَهُ.
וַיִּשְׁמַ֥ע דָּוִ֖ד בַּמִּדְבָּ֑ר כִּֽי נָבָ֖ל גֹזֵ֥ז צֹאנֽוֹ
صموئيل الأول 25: 7
1Sa.25.7
وَالآنَ قَدْ سَمِعْتُ أَنَّ عِنْدَكَ جَزَّازِينَ. حِينَ كَانَ رُعَاتُكَ مَعَنَا، لَمْ نُؤْذِهِمْ وَلَمْ يُفْقَدْ لَهُمْ شَيْءٌ كُلَّ الأَيَّامِ الَّتِي كَانُوا فِيهَا فِي الْكَرْمَلِ.
וְעַתָּ֣ה שָׁמַ֔עְתִּי כִּ֥י לָ֑ךְ גֹזְזִ֖ים הָי֣וּ הָרֹעִ֤ים;אֲשֶׁר;לְךָ֙ עִמָּ֔נוּ לֹ֣א הֶכְלַמְנ֗וּם וְלֹֽא נִפְקַ֤ד לָהֶם֙ מְא֔וּמָה כָּל יְמֵ֖י הֱיוֹתָ֥ם בַּכַּרְמֶֽל
صموئيل الأول 25: 8
1Sa.25.8
اِسْأَلْ غِلْمَانَكَ فَيُخْبِرُوكَ. فَلْيَجِدِ الْغِلْمَانُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ لأَنَّنَا قَدْ جِئْنَا فِي يَوْمٍ طَيِّبٍ، فَأَعْطِ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ لِعَبِيدِكَ وَلابْنِكَ دَاوُدَ.
שְׁאַ֨ל נְעָרֶ֜יךָ וְיַגִּ֣ידוּ;לָ֗ךְ וְיִמְצְא֨וּ הַנְּעָרִ֥ים חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ כִּֽי בָּ֑נוּ עַל י֥וֹם ט֖וֹב תְּנָה;נָּ֗א אֲשֶׁ֨ר תִּמְצָ֤א יָֽדְךָ֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ וּלְבִנְךָ֖ לְדָוִֽד
صموئيل الأول 25: 17
1Sa.25.17
وَالآنَ اعْلَمِي وَانْظُرِي مَاذَا تَعْمَلِينَ، لأَنَّ الشَّرَّ قَدْ أُعِدَّ عَلَى سَيِّدِنَا وَعَلَى بَيْتِهِ، وَهُوَ ابْنُ لَئِيمٍ لاَ يُمْكِنُ الْكَلاَمُ مَعَهُ.
וְעַתָּ֗ה דְּעִ֤י וּרְאִי֙ מַֽה תַּעֲשִׂ֔י כִּֽי הָרָעָ֛ה כָלְתָ֧ה אֶל אֲדֹנֵ֖ינוּ וְעַ֣ל;כָּל בֵּית֑וֹ וְהוּא֙ בֶּן בְּלִיַּ֔עַל מִדַּבֵּ֖ר אֵלָֽיו
صموئيل الأول 25: 25
1Sa.25.25
لاَ يَضَعَنَّ سَيِّدِي قَلْبَهُ عَلَى الرَّجُلِ اللَّئِيمِ هذَا، عَلَى نَابَالَ، لأَنَّ كَاسْمِهِ هكَذَا هُوَ. نَابَالُ اسْمُهُ وَالْحَمَاقَةُ عِنْدَهُ. وَأَنَا أَمَتَكَ لَمْ أَرَ غِلْمَانَ سَيِّدِي الَّذِينَ أَرْسَلْتَهُمْ.
אַל;נָ֣א יָשִׂ֣ים אֲדֹנִ֣י לִבּ֡וֹ אֶל אִישׁ֩ הַבְּלִיַּ֨עַל הַזֶּ֜ה עַל נָבָ֗ל כִּ֤י כִשְׁמוֹ֙ כֶּן ה֔וּא נָבָ֣ל שְׁמ֔וֹ וּנְבָלָ֖ה עִמּ֑וֹ וַֽאֲנִי֙ אֲמָ֣תְךָ֔ לֹ֥א רָאִ֛יתִי נַעֲרֵ֥י אֲדֹנִ֖י אֲשֶׁ֥ר שָׁלָֽחְתָּ
صموئيل الأول 25: 28
1Sa.25.28
وَاصْفَحْ عَنْ ذَنْبِ أَمَتِكَ لأَنَّ الرَّبَّ يَصْنَعُ لِسَيِّدِي بَيْتًا أَمِينًا، لأَنَّ سَيِّدِي يُحَارِبُ حُرُوبَ الرَّبِّ، وَلَمْ يُوجَدْ فِيكَ شَرٌّ كُلَّ أَيَّامِكَ.
שָׂ֥א;נָ֖א לְפֶ֣שַׁע אֲמָתֶ֑ךָ כִּ֣י יְהוָ֨ה עָשֹֽׂה;יַעֲשֶׂה֩ לַֽאדֹנִ֜י בַּ֣יִת נֶאֱמָ֗ן כִּי אֲדֹנִ֣י נִלְחָ֔ם מִלְחֲמ֤וֹת יְהוָה֙ לֹא תִמָּצֵ֥א בְךָ֖ וְרָעָ֛ה מִיָּמֶֽיךָ
صموئيل الأول 25: 28
1Sa.25.28
وَاصْفَحْ عَنْ ذَنْبِ أَمَتِكَ لأَنَّ الرَّبَّ يَصْنَعُ لِسَيِّدِي بَيْتًا أَمِينًا، لأَنَّ سَيِّدِي يُحَارِبُ حُرُوبَ الرَّبِّ، وَلَمْ يُوجَدْ فِيكَ شَرٌّ كُلَّ أَيَّامِكَ.
שָׂ֥א;נָ֖א לְפֶ֣שַׁע אֲמָתֶ֑ךָ כִּ֣י יְהוָ֨ה עָשֹֽׂה;יַעֲשֶׂה֩ לַֽאדֹנִ֜י בַּ֣יִת נֶאֱמָ֗ן כִּי אֲדֹנִ֣י נִלְחָ֔ם מִלְחֲמ֤וֹת יְהוָה֙ לֹא תִמָּצֵ֥א בְךָ֖ וְרָעָ֛ה מִיָּמֶֽיךָ
صموئيل الأول 25: 30
1Sa.25.30
وَيَكُونُ عِنْدَمَا يَصْنَعُ الرَّبُّ لِسَيِّدِي حَسَبَ كُلِّ مَا تَكَلَّمَ مِنَ الْخَيْرِ مِنْ أَجْلِكَ، وَيُقِيمُكَ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ،
וְהָיָ֗ה כִּֽי יַעֲשֶׂ֤ה יְהוָה֙ לַֽאדֹנִ֔י כְּכֹ֛ל אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר הַטּוֹבָ֖ה עָלֶ֑יךָ וְצִוְּךָ֥ לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 25: 34
1Sa.25.34
وَلكِنْ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ الَّذِي مَنَعَنِي عَنْ أَذِيَّتِكِ، إِنَّكِ لَوْ لَمْ تُبَادِرِي وَتَأْتِي لاسْتِقْبَالِي، لَمَا أُبْقِيَ لِنَابَالَ إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ بَائِلٌ بِحَائِطٍ.
וְאוּלָ֗ם חַי יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר מְנָעַ֔נִי מֵהָרַ֖ע;אֹתָ֑ךְ כִּ֣י;לוּלֵ֣י מִהַ֗רְתְּ וַתָּבֹאת֙ לִקְרָאתִ֔י כִּ֣י;אִם נוֹתַ֧ר לְנָבָ֛ל עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר מַשְׁתִּ֥ין בְּקִֽיר
صموئيل الأول 25: 34
1Sa.25.34
وَلكِنْ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ الَّذِي مَنَعَنِي عَنْ أَذِيَّتِكِ، إِنَّكِ لَوْ لَمْ تُبَادِرِي وَتَأْتِي لاسْتِقْبَالِي، لَمَا أُبْقِيَ لِنَابَالَ إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ بَائِلٌ بِحَائِطٍ.
וְאוּלָ֗ם חַי יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר מְנָעַ֔נִי מֵהָרַ֖ע;אֹתָ֑ךְ כִּ֣י;לוּלֵ֣י מִהַ֗רְתְּ וַתָּבֹאת֙ לִקְרָאתִ֔י כִּ֣י;אִם נוֹתַ֧ר לְנָבָ֛ל עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר מַשְׁתִּ֥ין בְּקִֽיר
صموئيل الأول 25: 39
1Sa.25.39
فَلَمَّا سَمِعَ دَاوُدُ أَنَّ نَابَالَ قَدْ مَاتَ قَالَ: مُبَارَكٌ الرَّبُّ الَّذِي انْتَقَمَ نَقْمَةَ تَعْيِيرِي مِنْ يَدِ نَابَالَ، وَأَمْسَكَ عَبْدَهُ عَنِ الشَّرِّ، وَرَدَّ الرَّبُّ شَرَّ نَابَالَ عَلَى رَأْسِهِ. وَأَرْسَلَ دَاوُدُ وَتَكَلَّمَ مَعَ أَبِيجَايِلَ لِيَتَّخِذَهَا لَهُ امْرَأَةً.
וַיִּשְׁמַ֣ע דָּוִד֮ כִּ֣י נָבָל֒ מֵ֣ת וַיֹּ֡אמֶר בָּר֣וּךְ יְהוָ֡ה אֲשֶׁ֣ר רָב֩ רִ֨יב חֶרְפָּתִ֜י מִיַּ֣ד נָבָ֗ל חָשַׂ֣ךְ עַבְדּוֹ֙ מֵֽרָעָ֔ה הֵשִׁ֥יב יְהוָ֖ה רָעַ֣ת נָבָ֔ל בְּרֹאשׁ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ וַיְדַבֵּ֣ר בַּאֲבִיגַ֔יִל לְקַחְתָּ֥הּ ל֖וֹ לְאִשָּֽׁה
صموئيل الأول 26: 3
1Sa.26.3
وَنَزَلَ شَاوُلُ فِي تَلِّ حَخِيلَةَ الَّذِي مُقَابِلَ الْقَفْرِ عَلَى الطَّرِيقِ. وَكَانَ دَاوُدُ مُقِيمًا فِي الْبَرِّيَّةِ. فَلَمَّا رَأَى أَنَّ شَاوُلَ قَدْ جَاءَ وَرَاءَهُ إِلَى الْبَرِّيَّةِ
וַיִּ֨חַן שָׁא֜וּל בְּגִבְעַ֣ת הַחֲכִילָ֗ה אֲשֶׁ֛ר עַל;פְּנֵ֥י הַיְשִׁימֹ֖ן עַל הַדָּ֑רֶךְ וְדָוִד֙ יֹשֵׁ֣ב בַּמִּדְבָּ֔ר וַיַּ֕רְא כִּ֣י שָׁא֛וּל בָ֥א אַחֲרָ֖יו הַמִּדְבָּֽרָה
صموئيل الأول 26: 4
1Sa.26.4
أَرْسَلَ دَاوُدُ جَوَاسِيسَ وَعَلِمَ بِالْيَقِينِ أَنَّ شَاوُلَ قَدْ جَاءَ.
וַיִּשְׁלַ֥ח דָּוִ֖ד מְרַגְּלִ֑ים וַיֵּ֕דַע אֶל;נָכֽוֹן כִּֽי שָׁא֖וּל בָ֥א
صموئيل الأول 26: 9
1Sa.26.9
فَقَالَ دَاوُدُ لأَبِيشَايَ: لاَ تُهْلِكْهُ، فَمَنِ الَّذِي يَمُدُّ يَدَهُ إِلَى مَسِيحِ الرَّبِّ وَيَتَبَرَّأُ.
וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛ד אֶל;אֲבִישַׁ֖י אַל תַּשְׁחִיתֵ֑הוּ כִּ֠י;מִ֣י שָׁלַ֥ח יָד֛וֹ בִּמְשִׁ֥יחַ יְהוָ֖ה וְנִקָּֽה