ك
إصحاح
◄ H3447
H3448. yishay
H3449 ►
المعنى المختصر للكلمة
yishay: Jishai, David's father
اللفظ الأصلي יִשַׁי
نوع الكلمة Proper Noun Masculine
طريقة النطق yishay (yee-shah-ee)
تكرار الورود في الكتاب 39 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H3426 יֵשׁ • yaysh • «يُوجَدُ» • (there is or are)
المعنى والشرح المفصل

Jishai, David's father

الإنجليزية — KJV Translation Tags
Jesse

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

يَسَّى 23× يَسَّى. 7× يَسَّى، 6× وَيَسَّى 2× لِيَسَّى 1×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

יִשַׁ֔י (6×) יִשָׁ֑י (5×) יִשַׁי֙ (5×) יִשָֽׁי (4×) יִשַׁ֗י (4×) יִשַׁ֖י (4×) יִשָׁ֔י (2×) יִשַׁ֜י (2×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (39 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
راعوث 4: 17 Rut.4.17
وَسَمَّتْهُ الْجَارَاتُ اسْمًا قَائِلاَتٍ: قَدْ وُلِدَ ابْنٌ لِنُعْمِي وَدَعَوْنَ اسْمَهُ عُوبِيدَ. هُوَ أَبُو يَسَّى أَبِي دَاوُدَ.
וַתִּקְרֶאנָה֩;ל֨וֹ הַשְּׁכֵנ֥וֹת שֵׁם֙ לֵאמֹ֔ר יֻלַּד בֵּ֖ן לְנָעֳמִ֑י וַתִּקְרֶ֤אנָֽה שְׁמוֹ֙ עוֹבֵ֔ד ה֥וּא אֲבִי יִשַׁ֖י אֲבִ֥י דָוִֽד
راعوث 4: 22 Rut.4.22
وَعُوبِيدُ وَلَدَ يَسَّى، وَيَسَّى وَلَدَ دَاوُدَ.
וְעֹבֵד֙ הוֹלִ֣יד יִשָׁ֔י וְיִשַׁ֖י הוֹלִ֥יד דָּוִֽד
راعوث 4: 22 Rut.4.22
وَعُوبِيدُ وَلَدَ يَسَّى، وَيَسَّى وَلَدَ دَاوُدَ.
וְעֹבֵד֙ הוֹלִ֣יד יִשָׁ֔י וְיִשַׁ֖י הוֹלִ֥יד דָּוִֽד
صموئيل الأول 16: 1 1Sa.16.1
فَقَالَ الرَّبُّ لِصَمُوئِيلَ: حَتَّى مَتَى تَنُوحُ عَلَى شَاوُلَ، وَأَنَا قَدْ رَفَضْتُهُ عَنْ أَنْ يَمْلِكَ عَلَى إِسْرَائِيلَ. اِمْلأْ قَرْنَكَ دُهْنًا وَتَعَالَ أُرْسِلْكَ إِلَى يَسَّى الْبَيْتَلَحْمِيِّ، لأَنِّي قَدْ رَأَيْتُ لِي فِي بَنِيهِ مَلِكًا.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל;שְׁמוּאֵ֗ל עַד מָתַי֙ אַתָּה֙;מִתְאַבֵּ֣ל אֶל שָׁא֔וּל וַאֲנִ֣י מְאַסְתִּ֔יו מִמְּלֹ֖ךְ עַל יִשְׂרָאֵ֑ל מַלֵּ֨א קַרְנְךָ֜ שֶׁ֗מֶן וְלֵ֤ךְ אֶֽשְׁלָחֲךָ֙ אֶל יִשַׁ֣י בֵּֽית;הַלַּחְמִ֔י כִּֽי רָאִ֧יתִי לִ֖י בְּבָנָ֛יו מֶֽלֶךְ
صموئيل الأول 16: 3 1Sa.16.3
وَادْعُ يَسَّى إِلَى الذَّبِيحَةِ، وَأَنَا أُعَلِّمُكَ مَاذَا تَصْنَعُ. وَامْسَحْ لِيَ الَّذِي أَقُولُ لَكَ عَنْهُ.
וְקָרָ֥אתָ לְיִשַׁ֖י בַּזָּ֑בַח וְאָֽנֹכִ֗י אוֹדִֽיעֲךָ֙ אֲשֶֽׁר תַּעֲשֶׂ֔ה וּמָשַׁחְתָּ֣ לִ֔י אֲשֶׁר אֹמַ֖ר אֵלֶֽיךָ
صموئيل الأول 16: 5 1Sa.16.5
فَقَالَ: سَلاَمٌ. قَدْ جِئْتُ لأَذْبَحَ لِلرَّبِّ. تَقَدَّسُوا وَتَعَالَوْا مَعِي إِلَى الذَّبِيحَةِ. وَقَدَّسَ يَسَّى وَبَنِيهِ وَدَعَاهُمْ إِلَى الذَّبِيحَةِ.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁל֗וֹם בָּ֔אתִי לִזְבֹּ֤חַ לַֽיהוָה֙ הִֽתְקַדְּשׁ֔וּ וּבָאתֶ֥ם אִתִּ֖י בַּזָּ֑בַח וַיְקַדֵּ֤שׁ יִשַׁי֙ בָּנָ֔יו וַיִּקְרָ֥א;לָהֶ֖ם לַזָּֽבַח
صموئيل الأول 16: 8 1Sa.16.8
فَدَعَا يَسَّى أَبِينَادَابَ وَعَبَّرَهُ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ: وَهذَا أَيْضًا لَمْ يَخْتَرْهُ الرَّبُّ.
וַיִּקְרָ֤א יִשַׁי֙ אֲבִ֣ינָדָ֔ב וַיַּעֲבִרֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֕אמֶר בָּזֶ֖ה גַּם לֹֽא בָחַ֥ר יְהוָֽה
صموئيل الأول 16: 9 1Sa.16.9
وَعَبَّرَ يَسَّى شَمَّةَ، فَقَالَ: وَهذَا أَيْضًا لَمْ يَخْتَرْهُ الرَّبُّ.
וַיַּעֲבֵ֥ר יִשַׁ֖י שַׁמָּ֑ה וַיֹּ֕אמֶר בָּזֶ֖ה גַּם לֹא בָחַ֥ר יְהוָֽה
صموئيل الأول 16: 10 1Sa.16.10
وَعَبَّرَ يَسَّى بَنِيهِ السَّبْعَةَ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: الرَّبُّ لَمْ يَخْتَرْ هؤُلاَءِ.
וַיַּעֲבֵ֥ר יִשַׁ֛י בָּנָ֖יו שִׁבְעַ֥ת לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;יִשַׁ֔י יְהוָ֖ה לֹא בָחַ֥ר בָּאֵֽלֶּה
صموئيل الأول 16: 18 1Sa.16.18
فَأَجَابَ وَاحِدٌ مِنَ الْغِلْمَانِ وَقَالَ: هُوَذَا قَدْ رَأَيْتُ ابْنًا لِيَسَّى الْبَيْتَلَحْمِيِّ يُحْسِنُ الضَّرْبَ، وَهُوَ جَبَّارُ بَأْسٍ وَرَجُلُ حَرْبٍ، وَفَصِيحٌ وَرَجُلٌ جَمِيلٌ، وَالرَّبُّ مَعَهُ.
וַיַּעַן֩ אֶחָ֨ד מֵהַנְּעָרִ֜ים וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּ֨ה רָאִ֜יתִי בֵּ֣ן לְיִשַׁי֮ בֵּ֣ית;הַלַּחְמִי֒ יֹדֵ֣עַ נַ֠גֵּן וְגִבּ֨וֹר חַ֜יִל וְאִ֧ישׁ מִלְחָמָ֛ה וּנְב֥וֹן;דָּבָ֖ר וְאִ֣ישׁ תֹּ֑אַר וַיהוָ֖ה עִמּֽוֹ
صموئيل الأول 16: 19 1Sa.16.19
فَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً إِلَى يَسَّى يَقُولُ: أَرْسِلْ إِلَيَّ دَاوُدَ ابْنَكَ الَّذِي مَعَ الْغَنَمِ.
וַיִּשְׁלַ֥ח שָׁא֛וּל מַלְאָכִ֖ים אֶל יִשָׁ֑י וַיֹּ֕אמֶר שִׁלְחָ֥ה אֵלַ֛י דָּוִ֥ד בִּנְךָ֖ אֲשֶׁ֥ר בַּצֹּֽאן
صموئيل الأول 16: 20 1Sa.16.20
فَأَخَذَ يَسَّى حِمَارًا خُبْزًا وَزِقَّ خَمْرٍ وَجَدْيَ مِعْزًى، وَأَرْسَلَهَا بِيَدِ دَاوُدَ ابْنِهِ إِلَى شَاوُلَ.
וַיִּקַּ֨ח יִשַׁ֜י חֲמ֥וֹר לֶ֙חֶם֙ וְנֹ֣אד יַ֔יִן וּגְדִ֥י עִזִּ֖ים;אֶחָ֑ד וַיִּשְׁלַ֛ח בְּיַד דָּוִ֥ד בְּנ֖וֹ אֶל שָׁאֽוּל
صموئيل الأول 16: 22 1Sa.16.22
فَأَرْسَلَ شَاوُلُ إِلَى يَسَّى يَقُولُ: لِيَقِفْ دَاوُدُ أَمَامِي لأَنَّهُ وَجَدَ نِعْمَةً فِي عَيْنَيَّ.
וַיִּשְׁלַ֣ח שָׁא֔וּל אֶל יִשַׁ֖י לֵאמֹ֑ר יַעֲמָד;נָ֤א דָוִד֙ לְפָנַ֔י כִּֽי מָ֥צָא חֵ֖ן בְּעֵינָֽי
صموئيل الأول 17: 12 1Sa.17.12
وَدَاوُدُ هُوَ ابْنُ ذلِكَ الرَّجُلِ الأَفْرَاتِيِّ مِنْ بَيْتِ لَحْمِ يَهُوذَا الَّذِي اسْمُهُ يَسَّى وَلَهُ ثَمَانِيَةُ بَنِينَ. وَكَانَ الرَّجُلُ فِي أَيَّامِ شَاوُلَ قَدْ شَاخَ وَكَبِرَ بَيْنَ النَّاسِ.
וְדָוִד֩ בֶּן הַזֶּ֗ה אִ֨ישׁ אֶפְרָתִ֜י מִבֵּ֥ית לֶ֙חֶם֙ יְהוּדָ֔ה וּשְׁמ֣וֹ יִשַׁ֔י וְל֖וֹ שְׁמֹנָ֣ה בָנִ֑ים וְהָאִישׁ֙ בִּימֵ֣י שָׁא֔וּל זָקֵ֖ן בָּ֥א בַאֲנָשִֽׁים
صموئيل الأول 17: 13 1Sa.17.13
وَذَهَبَ بَنُو يَسَّى الثَّلاَثَةُ الْكِبَارُ وَتَبِعُوا شَاوُلَ إِلَى الْحَرْبِ. وَأَسْمَاءُ بَنِيهِ الثَّلاَثَةِ الَّذِينَ ذَهَبُوا إِلَى الْحَرْبِ: أَلِيآبُ الْبِكْرُ، وَأَبِينَادَابُ ثَانِيهِ، وَشَمَّةُ ثَالِثُهُمَا.
וַיֵּ֨לְכ֜וּ בְּנֵֽי יִשַׁי֙ שְׁלֹ֤שֶׁת הַגְּדֹלִ֔ים הָלְכ֥וּ;אַחֲרֵי שָׁא֖וּל לַמִּלְחָמָ֑ה וְשֵׁ֣ם בָּנָ֗יו שְׁלֹ֣שֶׁת אֲשֶׁ֤ר הָלְכוּ֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה אֱלִיאָ֣ב הַבְּכ֗וֹר אֲבִ֣ינָדָ֔ב וּמִשְׁנֵ֙הוּ֙ שַׁמָּֽה וְהַשְּׁלִשִׁ֖י
صموئيل الأول 17: 17 1Sa.17.17
فَقَالَ يَسَّى لِدَاوُدَ ابْنِهِ: خُذْ لإِخْوَتِكَ إِيفَةً مِنْ هذَا الْفَرِيكِ، وَهذِهِ الْعَشَرَ الْخُبْزَاتِ وَارْكُضْ إِلَى الْمَحَلَّةِ إِلَى إِخْوَتِكَ.
וַיֹּ֨אמֶר יִשַׁ֜י לְדָוִ֣ד בְּנ֗וֹ קַח;נָ֤א לְאַחֶ֙יךָ֙ אֵיפַ֤ת הַקָּלִיא֙;הַזֶּ֔ה הַזֶּ֑ה וַעֲשָׂרָ֥ה לֶ֖חֶם וְהָרֵ֥ץ הַֽמַּחֲנֶ֖ה לְאַחֶֽיךָ
صموئيل الأول 17: 20 1Sa.17.20
فَبَكَّرَ دَاوُدُ صَبَاحًا وَتَرَكَ الْغَنَمَ مَعَ حَارِسٍ، وَحَمَّلَ وَذَهَبَ كَمَا أَمَرَهُ يَسَّى، وَأَتَى إِلَى الْمِتْرَاسِ، وَالْجَيْشُ خَارِجٌ إِلَى الاصْطِفَافِ وَهَتَفُوا لِلْحَرْبِ.
וַיַּשְׁכֵּ֨ם דָּוִ֜ד בַּבֹּ֗קֶר וַיִּטֹּ֤שׁ הַצֹּאן֙ עַל שֹׁמֵ֔ר וַיִּשָּׂ֣א וַיֵּ֔לֶךְ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוָּ֖הוּ יִשָׁ֑י וַיָּבֹא֙ הַמַּעְגָּ֔לָה וְהַחַ֗יִל הַיֹּצֵא֙ אֶל הַמַּ֣עֲרָכָ֔ה וְהֵרֵ֖עוּ בַּמִּלְחָמָֽה
صموئيل الأول 17: 58 1Sa.17.58
فَقَالَ لَهُ شَاوُلُ: ابْنُ مَنْ أَنْتَ يَا غُلاَمُ. فَقَالَ دَاوُدُ: ابْنُ عَبْدِكَ يَسَّى الْبَيْتَلَحْمِيِّ.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ שָׁא֔וּל בֶּן מִ֥י אַתָּ֖ה הַנָּ֑עַר וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד בֶּֽן עַבְדְּךָ֥ יִשַׁ֖י בֵּ֥ית;הַלַּחְמִֽי
صموئيل الأول 20: 27 1Sa.20.27
وَكَانَ فِي الْغَدِ الثَّانِي مِنَ الشَّهْرِ أَنَّ مَوْضِعَ دَاوُدَ خَلاَ، فَقَالَ شَاوُلُ لِيُونَاثَانَ ابْنِهِ: لِمَاذَا لَمْ يَأْتِ ابْنُ يَسَّى إِلَى الطَّعَامِ لاَ أَمْسِ وَلاَ الْيَوْمَ.
וַיְהִ֗י מִֽמָּחֳרַ֤ת הַשֵּׁנִ֔י הַחֹ֙דֶשׁ֙ מְק֣וֹם דָּוִ֑ד וַיִּפָּקֵ֖ד וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מַדּ֜וּעַ לֹא בָ֧א בֶן יִשַׁ֛י אֶל הַלָּֽחֶם גַּם;תְּמ֥וֹל גַּם;הַיּ֖וֹם
صموئيل الأول 20: 30 1Sa.20.30
فَحَمِيَ غَضَبُ شَاوُلَ عَلَى يُونَاثَانَ وَقَالَ لَهُ: يَا ابْنَ الْمُتَعَوِّجَةِ الْمُتَمَرِّدَةِ، أَمَا عَلِمْتُ أَنَّكَ قَدِ اخْتَرْتَ ابْنَ يَسَّى لِخِزْيِكَ وَخِزْيِ عَوْرَةِ أُمِّكَ.
וַיִּֽחַר אַ֤ף שָׁאוּל֙ בִּיה֣וֹנָתָ֔ן וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ בֶּֽן נַעֲוַ֖ת הַמַּרְדּ֑וּת הֲל֣וֹא יָדַ֗עְתִּי כִּֽי;אַתָּה֙ בֹחֵ֤ר לְבֶן יִשַׁ֔י לְבָ֨שְׁתְּךָ֔ וּלְבֹ֖שֶׁת עֶרְוַ֥ת אִמֶּֽךָ
صموئيل الأول 20: 31 1Sa.20.31
لأَنَّهُ مَا دَامَ ابْنُ يَسَّى حَيًّا عَلَى الأَرْضِ لاَ تُثْبَتُ أَنْتَ وَلاَ مَمْلَكَتُكَ. وَالآنَ أَرْسِلْ وَأْتِ بِهِ إِلَيَّ لأَنَّهُ ابْنُ الْمَوْتِ هُوَ.
כִּ֣י כָל;הַיָּמִ֗ים בֶּן יִשַׁי֙ חַ֣י עַל הָאֲדָמָ֔ה לֹ֥א תִכּ֖וֹן אַתָּ֣ה וּמַלְכוּתֶ֑ךָ וְעַתָּ֗ה שְׁלַ֨ח וְקַ֤ח אֹתוֹ֙ אֵלַ֔י כִּ֥י בֶן מָ֖וֶת הֽוּא
صموئيل الأول 22: 7 1Sa.22.7
فَقَالَ شَاوُلُ لِعَبِيدِهِ الْوَاقِفِينَ لَدَيْهِ: اسْمَعُوا يَا بَنْيَامِينِيُّونَ: هَلْ يُعْطِيكُمْ جَمِيعَكُمُ ابْنُ يَسَّى حُقُولاً وَكُرُومًا. وَهَلْ يَجْعَلُكُمْ جَمِيعَكُمْ رُؤَسَاءَ أُلُوفٍ وَرُؤَسَاءَ مِئَاتٍ،
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל לַֽעֲבָדָיו֙ הַנִּצָּבִ֣ים עָלָ֔יו שִׁמְעוּ;נָ֖א בְּנֵ֣י;יְמִינִ֑י גַּם יִתֵּ֤ן לְכֻלְּכֶ֗ם בֶּן יִשַׁי֙ שָׂד֣וֹת וּכְרָמִ֔ים יָשִׂ֔ים לְכֻלְּכֶ֣ם שָׂרֵ֥י אֲלָפִ֖ים וְשָׂרֵ֥י מֵאֽוֹת
صموئيل الأول 22: 8 1Sa.22.8
حَتَّى فَتَنْتُمْ كُلُّكُمْ عَلَيَّ، وَلَيْسَ مَنْ يُخْبِرُنِي بِعَهْدِ ابْنِي مَعَ ابْنِ يَسَّى، وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ يَحْزَنُ عَلَيَّ أَوْ يُخْبِرُنِي بِأَنَّ ابْنِي قَدْ أَقَامَ عَبْدِي عَلَيَّ كَمِينًا كَهذَا الْيَوْمِ.
כִּי֩ קְשַׁרְתֶּ֨ם כֻּלְּכֶ֜ם עָלַ֗י וְאֵין גֹּלֶ֤ה;אֶת;אָזְנִי֙ בִּכְרָת בְּנִ֣י עִם בֶּן יִשַׁ֔י וְאֵין מִכֶּ֛ם חֹלֶ֥ה עָלַ֖י וְגֹלֶ֣ה;אֶת;אָזְנִ֑י כִּ֣י בְּנִ֨י הֵקִים֩ עַבְדִּ֥י עָלַ֛י לְאֹרֵ֖ב הַזֶּֽה כַּיּ֥וֹם
صموئيل الأول 22: 9 1Sa.22.9
فَأَجَابَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ الَّذِي كَانَ مُوَكَّلاً عَلَى عَبِيدِ شَاوُلَ وَقَالَ: قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ يَسَّى آتِيًا إِلَى نُوبَ إِلَى أَخِيمَالِكَ بْنِ أَخِيطُوبَ.
וַיַּ֜עַן דֹּאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֗י וְה֛וּא נִצָּ֥ב עַל עַבְדֵֽי שָׁא֖וּל וַיֹּאמַ֑ר רָאִ֙יתִי֙ בֶּן יִשַׁ֔י בָּ֣א נֹ֔בֶה אֶל אֲחִימֶ֖לֶךְ בֶּן אֲחִטֽוּב
صموئيل الأول 22: 13 1Sa.22.13
فَقَالَ لَهُ شَاوُلُ: لِمَاذَا فَتَنْتُمْ عَلَيَّ أَنْتَ وَابْنُ يَسَّى بِإِعْطَائِكَ إِيَّاهُ خُبْزًا وَسَيْفًا، وَسَأَلْتَ لَهُ مِنَ اللهِ لِيَقُومَ عَلَيَّ كَامِنًا كَهذَا الْيَوْمِ..
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ שָׁא֔וּל לָ֚מָּה קְשַׁרְתֶּ֣ם עָלַ֔י אַתָּ֖ה וּבֶן יִשָׁ֑י בְּתִתְּךָ֨ ל֜וֹ לֶ֣חֶם וְחֶ֗רֶב וְשָׁא֥וֹל לוֹ֙ בֵּֽאלֹהִ֔ים לָק֥וּם אֵלַ֛י לְאֹרֵ֖ב הַזֶּֽה כַּיּ֥וֹם
صموئيل الأول 25: 10 1Sa.25.10
فَأَجَابَ نَابَالُ عَبِيدَ دَاوُدَ وَقَالَ: مَنْ هُوَ دَاوُدُ. وَمَنْ هُوَ ابْنُ يَسَّى. قَدْ كَثُرَ الْيَوْمَ الْعَبِيدُ الَّذِينَ يَقْحَصُونَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ أَمَامِ سَيِّدِهِ.
וַיַּ֨עַן נָבָ֜ל עַבְדֵ֤י דָוִד֙ וַיֹּ֔אמֶר מִ֥י דָוִ֖ד וּמִ֣י בֶן יִשָׁ֑י רַבּ֣וּ הַיּוֹם֙ עֲבָדִ֔ים הַמִּתְפָּ֣רְצִ֔ים אִ֖ישׁ מִפְּנֵ֥י אֲדֹנָֽיו
صموئيل الثاني 20: 1 2Sa.20.1
وَاتَّفَقَ هُنَاكَ رَجُلٌ لَئِيمٌ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَجُلٌ بَنْيَامِينِيٌّ، فَضَرَبَ بِالْبُوقِ وَقَالَ: لَيْسَ لَنَا قِسْمٌ فِي دَاوُدَ وَلاَ لَنَا نَصِيبٌ فِي ابْنِ يَسَّى. كُلُّ رَجُل إِلَى خَيْمَتِهِ يَا إِسْرَائِيلُ.
נִקְרָ֜א וְשָׁ֨ם אִ֣ישׁ בְּלִיַּ֗עַל וּשְׁמ֛וֹ שֶׁ֥בַע בֶּן בִּכְרִ֖י אִ֣ישׁ יְמִינִ֑י וַיִּתְקַ֣ע בַּשֹּׁפָ֗ר וַ֠יֹּאמֶר אֵֽין לָ֨נוּ חֵ֜לֶק בְּדָוִ֗ד וְלֹ֤א לָ֙נוּ֙ נַֽחֲלָה בְּבֶן יִשַׁ֔י אִ֥ישׁ לְאֹהָלָ֖יו יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الثاني 23: 1 2Sa.23.1
فَهذِهِ هِيَ كَلِمَاتُ دَاوُدَ الأَخِيرَةُ: وَحْيُ دَاوُدَ بْنِ يَسَّى، وَوَحْيُ الرَّجُلِ الْقَائِمِ فِي الْعُلاَ، مَسِيحِ إِلهِ يَعْقُوبَ، وَمُرَنِّمِ إِسْرَائِيلَ الْحُلْوِ:
וְאֵ֛לֶּה דִּבְרֵ֥י דָוִ֖ד הָאַֽחֲרֹנִ֑ים נְאֻ֧ם דָּוִ֣ד בֶּן יִשַׁ֗י וּנְאֻ֤ם הַגֶּ֙בֶר֙ הֻ֣קַם עָ֔ל מְשִׁ֙יחַ֙ אֱלֹהֵ֣י יַֽעֲקֹ֔ב זְמִר֥וֹת יִשְׂרָאֵֽל וּנְעִ֖ים
الملوك الأول 12: 16 1Ki.12.16
فَلَمَّا رَأَى كُلُّ إِسْرَائِيلَ أَنَّ الْمَلِكَ لَمْ يَسْمَعْ لَهُمْ، رَدَّ الشَّعْبُ جَوَابًا عَلَى الْمَلِكِ قَائِلِينَ: أَيُّ قِسْمٍ لَنَا فِي دَاوُدَ. وَلاَ نَصِيبَ فِي ابْنِ يَسَّى. إِلَى خِيَامِكَ يَا إِسْرَائِيلُ. الآنَ انْظُرْ إِلَى بَيْتِكَ يَا دَاوُدُ. وَذَهَبَ إِسْرَائِيلُ إِلَى خِيَامِهِمْ.
וַיַּ֣רְא כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל כִּ֠י הַמֶּלֶךְ֮ לֹֽא שָׁמַ֣ע אֲלֵיהֶם֒ וַיָּשִׁ֣בוּ הָעָ֣ם דָּבָ֣ר הַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֡ר מַה חֵ֨לֶק לָּנוּ֩ בְּדָוִ֜ד וְלֹֽא נַחֲלָ֣ה בְּבֶן יִשַׁ֗י לְאֹהָלֶ֙יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל עַתָּ֕ה רְאֵ֥ה בֵיתְךָ֖ דָּוִ֑ד וַיֵּ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵ֖ל לְאֹהָלָֽיו
أخبار الأيام الأول 2: 12 1Ch.2.12
وَبُوعَزُ وَلَدَ عُوبِيدَ، وَعُوبِيدُ وَلَدَ يَسَّى،
וּבֹ֙עַז֙ הוֹלִ֣יד עוֹבֵ֔ד וְעוֹבֵ֖ד הוֹלִ֥יד יִשָֽׁי