הוּא (H1931) - hûwʼ | معجم سترونغ العبري

الأمثال 23: 3 Pro.23.3

لاَ تَشْتَهِ أَطَايِبَهُ لأَنَّهَا خُبْزُ أَكَاذِيبَ.

אַל תִּ֭תְאָיו לְמַטְעַמּוֹתָ֑יו וְ֝ה֗וּא לֶ֣חֶם כְּזָבִֽים

الأمثال 23: 7 Pro.23.7

لأَنَّهُ كَمَا شَعَرَ فِي نَفْسِهِ هكَذَا هُوَ. يَقُولُ لَكَ: كُلْ وَاشْرَبْ وَقَلْبُهُ لَيْسَ مَعَكَ.

כִּ֤י כְּמוֹ שָׁעַ֥ר בְּנַפְשׁ֗וֹ כֶּ֫ן ה֥וּא יֹ֣אמַר לָ֑ךְ אֱכֹ֣ל וּ֭שְׁתֵה וְ֝לִבּ֗וֹ בַּל עִמָּֽךְ

الأمثال 23: 11 Pro.23.11

لأَنَّ وَلِيَّهُمْ قَوِيٌّ. هُوَ يُقِيمُ دَعْوَاهُمْ عَلَيْكَ.

כִּֽי גֹאֲלָ֥ם חָזָ֑ק הֽוּא יָרִ֖יב רִיבָ֣ם אִתָּֽךְ

الأمثال 23: 28 Pro.23.28

هِيَ أَيْضًا كَلِصٍّ تَكْمُنُ وَتَزِيدُ الْغَادِرِينَ بَيْنَ النَّاسِ.

הִ֭יא אַף כְּחֶ֣תֶף תֶּֽאֱרֹ֑ב תּוֹסִֽף וּ֝בוֹגְדִ֗ים בְּאָדָ֥ם

الأمثال 24: 12 Pro.24.12

إِنْ قُلْتَ: هُوَذَا لَمْ نَعْرِفْ هذَا، أَفَلاَ يَفْهَمُ وَازِنُ الْقُلُوبِ. وَحَافِظُ نَفْسِكَ أَلاَ يَعْلَمُ. فَيَرُدُّ عَلَى الإِنْسَانِ مِثْلَ عَمَلِهِ.

כִּֽי תֹאמַ֗ר הֵן֮ לֹא יָדַ֪עְנ֫וּ זֶ֥ה הֲֽלֹא הֽוּא;יָבִ֗ין תֹ֘כֵ֤ן לִבּ֨וֹת וְנֹצֵ֣ר נַ֭פְשְׁךָ ה֣וּא;יֵדָ֑ע וְהֵשִׁ֖יב לְאָדָ֣ם כְּפָעֳלֽוֹ

الأمثال 24: 12 Pro.24.12

إِنْ قُلْتَ: هُوَذَا لَمْ نَعْرِفْ هذَا، أَفَلاَ يَفْهَمُ وَازِنُ الْقُلُوبِ. وَحَافِظُ نَفْسِكَ أَلاَ يَعْلَمُ. فَيَرُدُّ عَلَى الإِنْسَانِ مِثْلَ عَمَلِهِ.

כִּֽי תֹאמַ֗ר הֵן֮ לֹא יָדַ֪עְנ֫וּ זֶ֥ה הֲֽלֹא הֽוּא;יָבִ֗ין תֹ֘כֵ֤ן לִבּ֨וֹת וְנֹצֵ֣ר נַ֭פְשְׁךָ ה֣וּא;יֵדָ֑ע וְהֵשִׁ֖יב לְאָדָ֣ם כְּפָעֳלֽוֹ

الأمثال 28: 6 Pro.28.6

اَلْفَقِيرُ السَّالِكُ بِاسْتِقَامَتِهِ، خَيْرٌ مِنْ مُعْوَجِّ الطُّرُقِ وَهُوَ غَنِيٌّ.

רָ֭שׁ הוֹלֵ֣ךְ בְּתֻמּ֑וֹ טֽוֹב מֵעִקֵּ֥שׁ דְּ֝רָכַ֗יִם וְה֣וּא עָשִֽׁיר

الأمثال 28: 10 Pro.28.10

مَنْ يُضِلُّ الْمُسْتَقِيمِينَ فِي طَرِيق رَدِيئَةٍ فَفِي حُفْرَتِهِ يَسْقُطُ هُوَ، أَمَّا الْكَمَلَةُ فَيَمْتَلِكُونَ خَيْرًا.

מַשְׁגֶּ֤ה יְשָׁרִ֨ים בְּדֶ֥רֶךְ רָ֗ע בִּשְׁחוּת֥וֹ יִפּ֑וֹל הֽוּא וּ֝תְמִימִ֗ים יִנְחֲלוּ טֽוֹב

الأمثال 28: 24 Pro.28.24

السَّالِبُ أَبَاهُ أَوْ أُمَّهُ وَهُوَ يَقُولُ: لاَ بَأْسَ فَهُوَ رَفِيقٌ لِرَجُل مُخْرِبٍ.

גּוֹזֵ֤ל אָ֘בִ֤יו וְאִמּ֗וֹ וְאֹמֵ֥ר אֵֽין פָּ֑שַׁע ה֝֗וּא חָבֵ֥ר לְאִ֣ישׁ מַשְׁחִֽית

الأمثال 28: 26 Pro.28.26

اَلْمُتَّكِلُ عَلَى قَلْبِهِ هُوَ جَاهِلٌ، وَالسَّالِكُ بِحِكْمَةٍ هُوَ يَنْجُو.

בּוֹטֵ֣חַ בְּ֭לִבּוֹ ה֣וּא כְסִ֑יל וְהוֹלֵ֥ךְ בְּ֝חָכְמָ֗ה ה֣וּא יִמָּלֵֽט

الأمثال 28: 26 Pro.28.26

اَلْمُتَّكِلُ عَلَى قَلْبِهِ هُوَ جَاهِلٌ، وَالسَّالِكُ بِحِكْمَةٍ هُوَ يَنْجُو.

בּוֹטֵ֣חַ בְּ֭לִבּוֹ ה֣וּא כְסִ֑יל וְהוֹלֵ֥ךְ בְּ֝חָכְמָ֗ה ה֣וּא יִמָּלֵֽט

الأمثال 30: 5 Pro.30.5

كُلُّ كَلِمَةٍ مِنَ اللهِ نَقِيَّةٌ. تُرْسٌ هُوَ لِلْمُحْتَمِينَ بِهِ.

כָּל אִמְרַ֣ת אֱל֣וֹהַּ צְרוּפָ֑ה מָגֵ֥ן ה֝֗וּא לַֽחֹסִ֥ים בּֽוֹ

الأمثال 30: 28 Pro.30.28

الْعَنْكَبُوتُ تُمْسِكُ بِيَدَيْهَا، وَهِيَ فِي قُصُورِ الْمُلُوكِ.

שְׂ֭מָמִית תְּתַפֵּ֑שׂ בְּיָדַ֣יִם וְ֝הִ֗יא בְּהֵ֣יכְלֵי מֶֽלֶךְ

الأمثال 31: 30 Pro.31.30

اَلْحُسْنُ غِشٌّ وَالْجَمَالُ بَاطِلٌ، أَمَّا الْمَرْأَةُ الْمُتَّقِيَةُ الرَّبَّ فَهِيَ تُمْدَحُ.

הַ֭חֵן שֶׁ֣קֶר הַיֹּ֑פִי וְהֶ֣בֶל אִשָּׁ֥ה יִרְאַת יְ֝הוָ֗ה הִ֣יא תִתְהַלָּֽל

الجامعة 1: 5 Ecc.1.5

وَالشَّمْسُ تُشْرِقُ، وَالشَّمْسُ تَغْرُبُ، وَتُسْرِعُ إِلَى مَوْضِعِهَا حَيْثُ تُشْرِقُ.

הַשֶּׁ֖מֶשׁ וְזָרַ֥ח הַשָּׁ֑מֶשׁ וּבָ֣א שׁוֹאֵ֛ף וְאֶ֨ל מְקוֹמ֔וֹ ה֖וּא;שָֽׁם זוֹרֵ֥חַֽ

الجامعة 1: 9 Ecc.1.9

مَا كَانَ فَهُوَ مَا يَكُونُ، وَالَّذِي صُنِعَ فَهُوَ الَّذِي يُصْنَعُ، فَلَيْسَ تَحْتَ الشَّمْسِ جَدِيدٌ.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ ה֣וּא וּמַה שֶׁיִּהְיֶ֔ה שֶׁנַּֽעֲשָׂ֔ה ה֖וּא שֶׁיֵּעָשֶׂ֑ה וְאֵ֥ין תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ כָּל;חָדָ֖שׁ

الجامعة 1: 9 Ecc.1.9

مَا كَانَ فَهُوَ مَا يَكُونُ، وَالَّذِي صُنِعَ فَهُوَ الَّذِي يُصْنَعُ، فَلَيْسَ تَحْتَ الشَّمْسِ جَدِيدٌ.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ ה֣וּא וּמַה שֶׁיִּהְיֶ֔ה שֶׁנַּֽעֲשָׂ֔ה ה֖וּא שֶׁיֵּעָשֶׂ֑ה וְאֵ֥ין תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ כָּל;חָדָ֖שׁ

الجامعة 1: 10 Ecc.1.10

إِنْ وُجِدَ شَيْءٌ يُقَالُ عَنْهُ: انْظُرْ. هذَا جَدِيدٌ. فَهُوَ مُنْذُ زَمَانٍ كَانَ فِي الدُّهُورِ الَّتِي كَانَتْ قَبْلَنَا.

יֵ֥שׁ דָּבָ֛ר שֶׁיֹּאמַ֥ר רְאֵה זֶ֖ה חָדָ֣שׁ ה֑וּא כְּבָר֙ הָיָ֣ה לְעֹֽלָמִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה מִלְּפָנֵֽנוּ

الجامعة 1: 13 Ecc.1.13

وَوَجَّهْتُ قَلْبِي لِلسُّؤَالِ وَالتَّفْتِيشِ بِالْحِكْمَةِ عَنْ كُلِّ مَا عُمِلَ تَحْتَ السَّمَاوَاتِ. هُوَ عَنَاءٌ رَدِيءٌ جَعَلَهَا اللهُ لِبَنِي الْبَشَرِ لِيَعْنُوا فِيهِ.

וְנָתַ֣תִּי לִבִּ֗י לִדְר֤וֹשׁ וְלָתוּר֙ בַּֽחָכְמָ֔ה עַ֛ל כָּל אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה תַּ֣חַת הַשָּׁמָ֑יִם ה֣וּא עִנְיַ֣ן רָ֗ע נָתַ֧ן אֱלֹהִ֛ים לִבְנֵ֥י הָאָדָ֖ם לַעֲנ֥וֹת בּֽוֹ

الجامعة 2: 1 Ecc.2.1

قُلْتُ أَنَا فِي قَلْبِي: هَلُمَّ أَمْتَحِنُكَ بِالْفَرَحِ فَتَرَى خَيْرًا. وَإِذَا هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

אָמַ֤רְתִּֽי אֲנִי֙ בְּלִבִּ֔י לְכָה;נָּ֛א אֲנַסְּכָ֛ה בְשִׂמְחָ֖ה וּרְאֵ֣ה בְט֑וֹב וְהִנֵּ֥ה ה֖וּא גַם הָֽבֶל

الجامعة 2: 22 Ecc.2.22

لأَنَّهُ مَاذَا لِلإِنْسَانِ مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ، وَمِنِ اجْتِهَادِ قَلْبِهِ الَّذِي تَعِبَ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֠י מֶֽה הֹוֶ֤ה;לָֽאָדָם֙ בְּכָל עֲמָל֔וֹ וּבְרַעְי֖וֹן לִבּ֑וֹ שֶׁה֥וּא עָמֵ֖ל תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 2: 23 Ecc.2.23

لأَنَّ كُلَّ أَيَّامِهِ أَحْزَانٌ، وَعَمَلَهُ غَمٌّ. أَيْضًا بِاللَّيْلِ لاَ يَسْتَرِيحُ قَلْبُهُ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ هُوَ.

כִּ֧י כָל יָמָ֣יו מַכְאֹבִ֗ים עִנְיָנ֔וֹ וָכַ֙עַס֙ גַּם בַּלַּ֖יְלָה לֹא שָׁכַ֣ב לִבּ֑וֹ זֶ֖ה גַּם הֶ֥בֶל הֽוּא

الجامعة 3: 9 Ecc.3.9

فَأَيُّ مَنْفَعَةٍ لِمَنْ يَتْعَبُ مِمَّا يَتْعَبُ بِهِ.

מַה יִּתְרוֹן֙ הָֽעוֹשֶׂ֔ה בַּאֲשֶׁ֖ר ה֥וּא;עָמֵֽל

الجامعة 3: 13 Ecc.3.13

وَأَيْضًا أَنْ يَأْكُلَ كُلُّ إِنْسَانٍ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ، فَهُوَ عَطِيَّةُ اللهِ.

וְגַ֤ם שֶׁיֹּאכַ֣ל כָּל הָאָדָם֙ וְשָׁתָ֔ה וְרָאָ֥ה ט֖וֹב בְּכָל עֲמָל֑וֹ הִֽיא מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים

الجامعة 3: 14 Ecc.3.14

قَدْ عَرَفْتُ أَنَّ كُلَّ مَا يَعْمَلُهُ اللهُ أَنَّهُ يَكُونُ إِلَى الأَبَدِ. لاَ شَيْءَ يُزَادُ عَلَيْهِ، وَلاَ شَيْءَ يُنْقَصُ مِنْهُ، وَأَنَّ اللهَ عَمِلَهُ حَتَّى يَخَافُوا أَمَامَهُ.

יָדַ֗עְתִּי כִּ֠י כָּל אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֤ה הָאֱלֹהִים֙ ה֚וּא יִהְיֶ֣ה לְעוֹלָ֔ם אֵ֣ין לְהוֹסִ֔יף עָלָיו֙ אֵ֣ין לִגְרֹ֑עַ וּמִמֶּ֖נּוּ וְהָאֱלֹהִ֣ים עָשָׂ֔ה שֶׁיִּֽרְא֖וּ מִלְּפָנָֽיו

الجامعة 3: 15 Ecc.3.15

مَا كَانَ فَمِنَ الْقِدَمِ هُوَ، وَمَا يَكُونُ فَمِنَ الْقِدَمِ قَدْ كَانَ. وَاللهُ يَطْلُبُ مَا قَدْ مَضَى.

מַה שֶּֽׁהָיָה֙ כְּבָ֣ר ה֔וּא וַאֲשֶׁ֥ר לִהְי֖וֹת כְּבָ֣ר הָיָ֑ה וְהָאֱלֹהִ֖ים יְבַקֵּ֥שׁ נִרְדָּֽף

الجامعة 3: 21 Ecc.3.21

مَنْ يَعْلَمُ رُوحَ بَنِي الْبَشَرِ هَلْ هِيَ تَصْعَدُ إِلَى فَوْق. وَرُوحَ الْبَهِيمَةِ هَلْ هِيَ تَنْزِلُ إِلَى أَسْفَلَ، إِلَى الأَرْضِ.

מִ֣י יוֹדֵ֗עַ ר֚וּחַ בְּנֵ֣י הָאָדָ֔ם הִ֖יא הָעֹלָ֥ה לְמָ֑עְלָה וְר֙וּחַ֙ הַבְּהֵמָ֔ה הִ֖יא הַיֹּרֶ֥דֶת לְמַ֥טָּה לָאָֽרֶץ

الجامعة 3: 21 Ecc.3.21

مَنْ يَعْلَمُ رُوحَ بَنِي الْبَشَرِ هَلْ هِيَ تَصْعَدُ إِلَى فَوْق. وَرُوحَ الْبَهِيمَةِ هَلْ هِيَ تَنْزِلُ إِلَى أَسْفَلَ، إِلَى الأَرْضِ.

מִ֣י יוֹדֵ֗עַ ר֚וּחַ בְּנֵ֣י הָאָדָ֔ם הִ֖יא הָעֹלָ֥ה לְמָ֑עְלָה וְר֙וּחַ֙ הַבְּהֵמָ֔ה הִ֖יא הַיֹּרֶ֥דֶת לְמַ֥טָּה לָאָֽרֶץ

الجامعة 3: 22 Ecc.3.22

فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لاَ شَيْءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَفْرَحَ الإِنْسَانُ بِأَعْمَالِهِ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبَهُ. لأَنَّهُ مَنْ يَأْتِي بِهِ لِيَرَى مَا سَيَكُونُ بَعْدَهُ.

וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו

الجامعة 4: 8 Ecc.4.8

يُوجَدُ وَاحِدٌ وَلاَ ثَانِيَ لَهُ، وَلَيْسَ لَهُ ابْنٌ وَلاَ أَخٌ، وَلاَ نِهَايَةَ لِكُلِّ تَعَبِهِ، وَلاَ تَشْبَعُ عَيْنُهُ مِنَ الْغِنَى. فَلِمَنْ أَتْعَبُ أَنَا وَأُحَرِّمُ نَفْسِي الْخَيْرَ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَأَمْرٌ رَدِيءٌ هُوَ.

יֵ֣שׁ אֶחָד֩ וְאֵ֨ין שֵׁנִ֜י גַּ֣ם;אֵֽין ל֗וֹ בֵּ֧ן וָאָ֣ח וְאֵ֥ין קֵץ֙ לְכָל עֲמָל֔וֹ גַּם;לֹא תִשְׂבַּ֣ע עֵינ֖וֹ עֹ֑שֶׁר וּלְמִ֣י עָמֵ֗ל אֲנִ֣י וּמְחַסֵּ֤ר נַפְשִׁי֙ מִטּוֹבָ֔ה זֶ֥ה גַּם הֶ֛בֶל וְעִנְיַ֥ן רָ֖ע הֽוּא

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1342 آية)