المعنى المختصر للكلمة
ben:
a son (as a builder of the family name), in the widest sense (of literal and figurative relationship, including grandson, subject, nation, quality or condition, etc., (like father or brother), etc.)
اللفظ الأصلي
בֵּן
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
ben
(bane)
تكرار الورود في الكتاب
4860
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
a son (as a builder of the family name), in the widest sense (of literal and figurative relationship, including grandson, subject, nation, quality or condition, etc., (like father or brother), etc.)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[phrase] afflicted
age
(Ahoh-) (Ammon-) (Hachmon-) (Lev-) ite
(anoint-) ed one
appointed to
([phrase]) arrow
(Assyr-) (Babylon-) (Egypt-) (Grec-) ian
one born
bough
branch
breed
[phrase] (young) bullock
[phrase] (young) calf
[idiom] came up in
child
colt
[idiom] common
[idiom] corn
daughter
[idiom] of first
[phrase] firstborn
foal
[phrase] very fruitful
[phrase] postage
[idiom] in
[phrase] kid
[phrase] lamb
([phrase]) man
meet
[phrase] mighty
[phrase] nephew
old
([phrase]) people
[phrase] rebel
[phrase] robber
[idiom] servant born
[idiom] soldier
son
[phrase] spark
[phrase] steward
[phrase] stranger
[idiom] surely
them of
[phrase] tumultuous one
[phrase] valiant(-est)
whelp
worthy
young (one)
youth
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
בֶּן (1141×)
בְּנֵ֣י (474×)
בְּנֵ֥י (287×)
בֶן (261×)
בְנֵֽי (171×)
בְּנֵי (149×)
בְּנֵֽי (142×)
בְנֵי (93×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4860 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
العدد 36: 5
Num.36.5
فَأَمَرَ مُوسَى بَنِي إِسْرَائِيلَ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ قَائِلاً: بِحَقٍّ تَكَلَّمَ سِبْطُ بَنِي يُوسُفَ.
וַיְצַ֤ו מֹשֶׁה֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עַל פִּ֥י יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר כֵּ֛ן דֹּבְרִֽים מַטֵּ֥ה בְנֵֽי יוֹסֵ֖ף
العدد 36: 5
Num.36.5
فَأَمَرَ مُوسَى بَنِي إِسْرَائِيلَ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ قَائِلاً: بِحَقٍّ تَكَلَّمَ سِبْطُ بَنِي يُوسُفَ.
וַיְצַ֤ו מֹשֶׁה֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עַל פִּ֥י יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר כֵּ֛ן דֹּבְרִֽים מַטֵּ֥ה בְנֵֽי יוֹסֵ֖ף
العدد 36: 7
Num.36.7
فَلاَ يَتَحَوَّلُ نَصِيبٌ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ سِبْطٍ إِلَى سِبْطٍ، بَلْ يُلاَزِمُ بَنُو إِسْرَائِيلَ كُلُّ وَاحِدٍ نَصِيبَ سِبْطِ آبَائِهِ.
וְלֹֽא תִסֹּ֤ב נַחֲלָה֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל מִמַּטֶּ֖ה אֶל מַטֶּ֑ה כִּ֣י יִדְבְּק֖וּ בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל אִ֗ישׁ בְּנַחֲלַת֙ מַטֵּ֣ה אֲבֹתָ֔יו
العدد 36: 7
Num.36.7
فَلاَ يَتَحَوَّلُ نَصِيبٌ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ سِبْطٍ إِلَى سِبْطٍ، بَلْ يُلاَزِمُ بَنُو إِسْرَائِيلَ كُلُّ وَاحِدٍ نَصِيبَ سِبْطِ آبَائِهِ.
וְלֹֽא תִסֹּ֤ב נַחֲלָה֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל מִמַּטֶּ֖ה אֶל מַטֶּ֑ה כִּ֣י יִדְבְּק֖וּ בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל אִ֗ישׁ בְּנַחֲלַת֙ מַטֵּ֣ה אֲבֹתָ֔יו
العدد 36: 8
Num.36.8
وَكُلُّ بِنْتٍ وَرَثَتْ نَصِيبًا مِنْ أَسْبَاطِ بَنِي إِسْرَائِيلَ تَكُونُ امْرَأَةً لِوَاحِدٍ مِنْ عَشِيرَةِ سِبْطِ أَبِيهَا، لِكَيْ يَرِثَ بَنُو إِسْرَائِيلَ كُلُّ وَاحِدٍ نَصِيبَ آبَائِهِ،
וְכָל בַּ֞ת יֹרֶ֣שֶׁת נַחֲלָ֗ה מִמַּטּוֹת֮ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ תִּהְיֶ֣ה לְאִשָּׁ֑ה לְאֶחָ֗ד מִמִּשְׁפַּ֛חַת מַטֵּ֥ה אָבִ֖יהָ לְמַ֗עַן יִֽירְשׁוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אִ֖ישׁ נַחֲלַ֥ת אֲבֹתָֽיו
العدد 36: 8
Num.36.8
وَكُلُّ بِنْتٍ وَرَثَتْ نَصِيبًا مِنْ أَسْبَاطِ بَنِي إِسْرَائِيلَ تَكُونُ امْرَأَةً لِوَاحِدٍ مِنْ عَشِيرَةِ سِبْطِ أَبِيهَا، لِكَيْ يَرِثَ بَنُو إِسْرَائِيلَ كُلُّ وَاحِدٍ نَصِيبَ آبَائِهِ،
וְכָל בַּ֞ת יֹרֶ֣שֶׁת נַחֲלָ֗ה מִמַּטּוֹת֮ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ תִּהְיֶ֣ה לְאִשָּׁ֑ה לְאֶחָ֗ד מִמִּשְׁפַּ֛חַת מַטֵּ֥ה אָבִ֖יהָ לְמַ֗עַן יִֽירְשׁוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אִ֖ישׁ נַחֲלַ֥ת אֲבֹתָֽיו
العدد 36: 9
Num.36.9
فَلاَ يَتَحَوَّلْ نَصِيبٌ مِنْ سِبْطٍ إِلَى سِبْطٍ آخَرَ، بَلْ يُلاَزِمُ أَسْبَاطُ بَنِي إِسْرَائِيلَ كُلُّ وَاحِدٍ نَصِيبَهُ.
וְלֹֽא תִסֹּ֧ב נַחֲלָ֛ה מִמַּטֶּ֖ה לְמַטֶּ֣ה אַחֵ֑ר כִּי יִדְבְּק֕וּ מַטּ֖וֹת בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל אִישׁ֙ בְּנַ֣חֲלָת֔וֹ
العدد 36: 11
Num.36.11
فَصَارَتْ مَحْلَةُ وَتِرْصَةُ وَحَجْلَةُ وَمِلْكَةُ وَنُوعَةُ بَنَاتُ صَلُفْحَادَ نِسَاءً لِبَنِي أَعْمَامِهِنَّ.
וַתִּהְיֶ֜ינָה מַחְלָ֣ה תִרְצָ֗ה וְחָגְלָ֧ה וּמִלְכָּ֛ה וְנֹעָ֖ה בְּנ֣וֹת צְלָפְחָ֑ד לְנָשִֽׁים לִבְנֵ֥י דֹדֵיהֶ֖ן
العدد 36: 12
Num.36.12
صِرْنَ نِسَاءً مِنْ عَشَائِرِ بَنِي مَنَسَّى بْنِ يُوسُفَ، فَبَقِيَ نَصِيبُهُنَّ فِي سِبْطِ عَشِيرَةِ أَبِيهِنَّ.
הָי֣וּ לְנָשִׁ֑ים מִֽמִּשְׁפְּחֹ֛ת בְּנֵֽי מְנַשֶּׁ֥ה בֶן יוֹסֵ֖ף וַתְּהִי֙ נַחֲלָתָ֔ן עַל מַטֵּ֖ה מִשְׁפַּ֥חַת אֲבִיהֶֽן
العدد 36: 12
Num.36.12
صِرْنَ نِسَاءً مِنْ عَشَائِرِ بَنِي مَنَسَّى بْنِ يُوسُفَ، فَبَقِيَ نَصِيبُهُنَّ فِي سِبْطِ عَشِيرَةِ أَبِيهِنَّ.
הָי֣וּ לְנָשִׁ֑ים מִֽמִּשְׁפְּחֹ֛ת בְּנֵֽי מְנַשֶּׁ֥ה בֶן יוֹסֵ֖ף וַתְּהִי֙ נַחֲלָתָ֔ן עַל מַטֵּ֖ה מִשְׁפַּ֥חַת אֲבִיהֶֽן
العدد 36: 13
Num.36.13
هذِهِ هِيَ الْوَصَايَا وَالأَحْكَامُ الَّتِي أَوْصَى بِهَا الرَّبُّ إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْ يَدِ مُوسَى، فِي عَرَبَاتِ مُوآبَ عَلَى أُرْدُنِّ أَرِيحَا.
אֵ֣לֶּה הַמִּצְוֹ֞ת וְהַמִּשְׁפָּטִ֗ים אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה אֶל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל בְּיַד מֹשֶׁ֖ה בְּעַֽרְבֹ֣ת מוֹאָ֔ב עַ֖ל יַרְדֵּ֥ן יְרֵחֽוֹ
التثنية 1: 3
Deu.1.3
فَفِي السَّنَةِ الأَرْبَعِينَ، فِي الشَّهْرِ الْحَادِي عَشَرَ فِي الأَوَّلِ مِنَ الشَّهْرِ، كَلَّمَ مُوسَى بَنِي إِسْرَائِيلَ حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَاهُ الرَّبُّ إِلَيْهِمْ.
וַיְהִי֙ שָׁנָ֔ה בְּאַרְבָּעִ֣ים חֹ֖דֶשׁ בְּעַשְׁתֵּֽי עָשָׂ֥ר בְּאֶחָ֣ד לַחֹ֑דֶשׁ דִּבֶּ֤ר מֹשֶׁה֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כְּ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֧ה;אֹת֖וֹ יְהוָ֛ה אֲלֵהֶֽם
التثنية 1: 28
Deu.1.28
إِلَى أَيْنَ نَحْنُ صَاعِدُونَ. قَدْ أَذَابَ إِخْوَتُنَا قُلُوبَنَا قَائِلِينَ: شَعْبٌ أَعْظَمُ وَأَطْوَلُ مِنَّا. مُدُنٌ عَظِيمَةٌ مُحَصَّنَةٌ إِلَى السَمَاءِ، وَأَيْضًا قَدْ رَأَيْنَا بَنِي عَنَاقَ هُنَاكَ.
אָנָ֣ה אֲנַ֣חְנוּ עֹלִ֗ים הֵמַ֨סּוּ אַחֵינוּ֩ לְבָבֵ֜נוּ לֵאמֹ֗ר עַ֣ם גָּד֤וֹל וָרָם֙ מִמֶּ֔נּוּ עָרִ֛ים גְּדֹלֹ֥ת וּבְצוּרֹ֖ת בַּשָּׁמָ֑יִם וְגַם רָאִ֥ינוּ בְּנֵ֥י עֲנָקִ֖ים שָֽׁם
التثنية 1: 31
Deu.1.31
وَفِي الْبَرِّيَّةِ، حَيْثُ رَأَيْتَ كَيْفَ حَمَلَكَ الرَّبُّ إِلهُكَ كَمَا يَحْمِلُ الإِنْسَانُ ابْنَهُ فِي كُلِّ الطَّرِيقِ الَّتِي سَلَكْتُمُوهَا حَتَّى جِئْتُمْ إِلَى هذَا الْمَكَانِ.
וּבַמִּדְבָּר֙ אֲשֶׁ֣ר רָאִ֔יתָ אֲשֶׁ֤ר נְשָׂאֲךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ כַּאֲשֶׁ֥ר יִשָּׂא אִ֖ישׁ בְּנ֑וֹ בְּכָל הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֲלַכְתֶּ֔ם עַד בֹּאֲכֶ֖ם עַד הַזֶּֽה הַמָּק֥וֹם
التثنية 1: 36
Deu.1.36
مَا عَدَا كَالِبَ بْنَ يَفُنَّةَ. هُوَ يَرَاهَا، وَلَهُ أُعْطِي الأَرْضَ الَّتِي وَطِئَهَا، وَلِبَنِيهِ، لأَنَّهُ قَدِ اتَّبَعَ الرَّبَّ تَمَامًا.
זֽוּלָתִ֞י כָּלֵ֤ב בֶּן יְפֻנֶּה֙ ה֣וּא יִרְאֶ֔נָּה וְלֽוֹ אֶתֵּ֧ן הָאָ֛רֶץ אֲשֶׁ֥ר דָּֽרַךְ;בָּ֖הּ וּלְבָנָ֑יו יַ֕עַן אֲשֶׁ֥ר אַחֲרֵ֥י יְהוָֽה מִלֵּ֖א
التثنية 1: 36
Deu.1.36
مَا عَدَا كَالِبَ بْنَ يَفُنَّةَ. هُوَ يَرَاهَا، وَلَهُ أُعْطِي الأَرْضَ الَّتِي وَطِئَهَا، وَلِبَنِيهِ، لأَنَّهُ قَدِ اتَّبَعَ الرَّبَّ تَمَامًا.
זֽוּלָתִ֞י כָּלֵ֤ב בֶּן יְפֻנֶּה֙ ה֣וּא יִרְאֶ֔נָּה וְלֽוֹ אֶתֵּ֧ן הָאָ֛רֶץ אֲשֶׁ֥ר דָּֽרַךְ;בָּ֖הּ וּלְבָנָ֑יו יַ֕עַן אֲשֶׁ֥ר אַחֲרֵ֥י יְהוָֽה מִלֵּ֖א
التثنية 1: 38
Deu.1.38
يَشُوعُ بْنُ نُونَ الْوَاقِفُ أَمَامَكَ هُوَ يَدْخُلُ إِلَى هُنَاكَ. شَدِّدْهُ لأَنَّهُ هُوَ يَقْسِمُهَا لإِسْرَائِيلَ.
יְהוֹשֻׁ֤עַ בִּן נוּן֙ הָעֹמֵ֣ד לְפָנֶ֔יךָ ה֖וּא יָ֣בֹא שָׁ֑מָּה חַזֵּ֔ק כִּי ה֖וּא יַנְחִלֶ֥נָּה יִשְׂרָאֵֽל
التثنية 1: 39
Deu.1.39
وَأَمَّا أَطْفَالُكُمُ الَّذِينَ قُلْتُمْ يَكُونُونَ غَنِيمَةً، وَبَنُوكُمُ الَّذِينَ لَمْ يَعْرِفُوا الْيَوْمَ الْخَيْرَ وَالشَّرَّ فَهُمْ يَدْخُلُونَ إِلَى هُنَاكَ، وَلَهُمْ أُعْطِيهَا وَهُمْ يَمْلِكُونَهَا.
וְטַפְּכֶם֩ אֲשֶׁ֨ר אֲמַרְתֶּ֜ם יִהְיֶ֗ה לָבַ֣ז וּ֠בְנֵיכֶם אֲשֶׁ֨ר לֹא יָדְע֤וּ הַיּוֹם֙ ט֣וֹב וָרָ֔ע הֵ֖מָּה יָבֹ֣אוּ שָׁ֑מָּה וְלָהֶ֣ם אֶתְּנֶ֔נָּה וְהֵ֖ם יִירָשֽׁוּהָ
التثنية 2: 4
Deu.2.4
وَأَوْصِ الشَّعْبَ قَائِلاً: أَنْتُمْ مَارُّونَ بِتُخْمِ إِخْوَتِكُمْ بَنِي عِيسُو السَّاكِنِينَ فِي سِعِيرَ، فَيَخَافُونَ مِنْكُمْ فَاحْتَرِزُوا جِدًّا.
צַ֣ו הָעָם֮ לֵאמֹר֒ אַתֶּ֣ם עֹֽבְרִ֗ים בִּגְבוּל֙ אֲחֵיכֶ֣ם בְּנֵי עֵשָׂ֔ו הַיֹּשְׁבִ֖ים בְּשֵׂעִ֑יר וְיִֽירְא֣וּ מִכֶּ֔ם וְנִשְׁמַרְתֶּ֖ם מְאֹֽד
التثنية 2: 8
Deu.2.8
فَعَبَرْنَا عَنْ إِخْوَتِنَا بَنِي عِيسُو السَّاكِنِينَ فِي سِعِيرَ عَلَى طَرِيقِ الْعَرَبَةِ، عَلَى أَيْلَةَ، وَعَلَى عِصْيُونَ جَابِرَ، ثُمَّ تَحَوَّلْنَا وَمَرَرْنَا فِي طَرِيقِ بَرِّيَّةِ مُوآبَ.
וַֽנַּעֲבֹ֞ר מֵאֵ֧ת אַחֵ֣ינוּ בְנֵי עֵשָׂ֗ו הַיֹּֽשְׁבִים֙ בְּשֵׂעִ֔יר מִדֶּ֙רֶךְ֙ הָֽעֲרָבָ֔ה מֵאֵילַ֖ת וּמֵעֶצְיֹ֣ן גָּ֑בֶר וַנֵּ֙פֶן֙ וַֽנַּעֲבֹ֔ר דֶּ֖רֶךְ מִדְבַּ֥ר מוֹאָֽב
التثنية 2: 9
Deu.2.9
فَقَالَ لِي الرَّبُّ: لاَ تُعَادِ مُوآبَ وَلاَ تُثِرْ عَلَيْهِمْ حَرْبًا، لأَنِّي لاَ أُعْطِيكَ مِنْ أَرْضِهِمْ مِيرَاثًا، لأَنِّي لِبَنِي لُوطٍ قَدْ أَعْطَيْتُ عَارَ مِيرَاثًا.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלַ֗י יְהוָ֜ה תָּ֙צַר֙ מוֹאָ֔ב וְאַל תִּתְגָּ֥ר בָּ֖ם מִלְחָמָ֑ה כִּ֠י לֹֽא אֶתֵּ֨ן;לְךָ֤ מֵֽאַרְצוֹ֙ יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֣י לִבְנֵי ל֔וֹט נָתַ֥תִּי עָ֖ר יְרֻשָּֽׁה
التثنية 2: 12
Deu.2.12
وَفِي سِعِيرَ سَكَنَ قَبْلاً الْحُورِيُّونَ، فَطَرَدَهُمْ بَنُو عِيسُو وَأَبَادُوهُمْ مِنْ قُدَّامِهِمْ وَسَكَنُوا مَكَانَهُمْ، كَمَا فَعَلَ إِسْرَائِيلُ بِأَرْضِ مِيرَاثِهِمِ الَّتِي أَعْطَاهُمُ الرَّبُّ.
וּבְשֵׂעִ֞יר יָשְׁב֣וּ לְפָנִים֒ הַחֹרִים֮ יִֽירָשׁ֗וּם וּבְנֵ֧י עֵשָׂ֣ו וַיַּשְׁמִידוּם֙ מִפְּנֵיהֶ֔ם וַיֵּשְׁב֖וּ תַּחְתָּ֑ם כַּאֲשֶׁ֧ר עָשָׂ֣ה יִשְׂרָאֵ֗ל לְאֶ֙רֶץ֙ יְרֻשָּׁת֔וֹ אֲשֶׁר נָתַ֥ן;לָהֶֽם יְהוָ֖ה
التثنية 2: 19
Deu.2.19
فَمَتَى قَرُبْتَ إِلَى تُجَاهِ بَنِي عَمُّونَ، لاَ تُعَادِهِمْ وَلاَ تَهْجِمُوا عَلَيْهِمْ، لأَنِّي لاَ أُعْطِيكَ مِنْ أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ مِيرَاثًا، لأَنِّي لِبَنِي لُوطٍ قَدْ أَعْطَيْتُهَا مِيرَاثًا.
וְקָרַבְתָּ֗ מ֚וּל בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן אַל תְּצֻרֵ֖ם וְאַל תִּתְגָּ֣ר בָּ֑ם כִּ֣י לֹֽא אֶ֠תֵּן;לְךָ֙ מֵאֶ֨רֶץ בְּנֵי עַמּ֤וֹן יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֥י לִבְנֵי ל֖וֹט נְתַתִּ֥יהָ יְרֻשָּֽׁה
التثنية 2: 19
Deu.2.19
فَمَتَى قَرُبْتَ إِلَى تُجَاهِ بَنِي عَمُّونَ، لاَ تُعَادِهِمْ وَلاَ تَهْجِمُوا عَلَيْهِمْ، لأَنِّي لاَ أُعْطِيكَ مِنْ أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ مِيرَاثًا، لأَنِّي لِبَنِي لُوطٍ قَدْ أَعْطَيْتُهَا مِيرَاثًا.
וְקָרַבְתָּ֗ מ֚וּל בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן אַל תְּצֻרֵ֖ם וְאַל תִּתְגָּ֣ר בָּ֑ם כִּ֣י לֹֽא אֶ֠תֵּן;לְךָ֙ מֵאֶ֨רֶץ בְּנֵי עַמּ֤וֹן יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֥י לִבְנֵי ל֖וֹט נְתַתִּ֥יהָ יְרֻשָּֽׁה
التثنية 2: 19
Deu.2.19
فَمَتَى قَرُبْتَ إِلَى تُجَاهِ بَنِي عَمُّونَ، لاَ تُعَادِهِمْ وَلاَ تَهْجِمُوا عَلَيْهِمْ، لأَنِّي لاَ أُعْطِيكَ مِنْ أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ مِيرَاثًا، لأَنِّي لِبَنِي لُوطٍ قَدْ أَعْطَيْتُهَا مِيرَاثًا.
וְקָרַבְתָּ֗ מ֚וּל בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן אַל תְּצֻרֵ֖ם וְאַל תִּתְגָּ֣ר בָּ֑ם כִּ֣י לֹֽא אֶ֠תֵּן;לְךָ֙ מֵאֶ֨רֶץ בְּנֵי עַמּ֤וֹן יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֥י לִבְנֵי ל֖וֹט נְתַתִּ֥יהָ יְרֻשָּֽׁה
التثنية 2: 22
Deu.2.22
كَمَا فَعَلَ لِبَنِي عِيسُو السَّاكِنِينَ فِي سِعِيرَ الَّذِينَ أَتْلَفَ الْحُورِيِّينَ مِنْ قُدَّامِهِمْ، فَطَرَدُوهُمْ وَسَكَنُوا مَكَانَهُمْ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
כַּאֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ לִבְנֵ֣י עֵשָׂ֔ו הַיֹּשְׁבִ֖ים בְּשֵׂעִ֑יר אֲשֶׁ֨ר הִשְׁמִ֤יד הַחֹרִי֙ מִפְּנֵיהֶ֔ם וַיִּֽירָשֻׁם֙ וַיֵּשְׁב֣וּ תַחְתָּ֔ם עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
التثنية 2: 29
Deu.2.29
كَمَا فَعَلَ بِي بَنُو عِيسُو السَّاكِنُونَ فِي سِعِيرَ، وَالْمُوآبِيُّونَ السَّاكِنُونَ فِي عَارَ، إِلَى أَنْ أَعْبُرَ الأُرْدُنَّ إِلَى الأَرْضِ الَّتِي أَعْطَانَا الرَّبُّ إِلهُنَا.
כַּאֲשֶׁ֨ר עָֽשׂוּ לִ֜י בְּנֵ֣י עֵשָׂ֗ו הַיֹּֽשְׁבִים֙ בְּשֵׂעִ֔יר וְהַמּ֣וֹאָבִ֔ים הַיֹּשְׁבִ֖ים בְּעָ֑ר עַ֤ד אֲשֶֽׁר אֶֽעֱבֹר֙ הַיַּרְדֵּ֔ן אֶל הָאָ֕רֶץ אֲשֶׁר נֹתֵ֥ן;לָֽנוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ
التثنية 2: 33
Deu.2.33
فَدَفَعَهُ الرَّبُّ إِلهُنَا أَمَامَنَا، فَضَرَبْنَاهُ وَبَنِيهِ وَجَمِيعَ قَوْمِهِ.
וַֽיִּתְּנֵ֛הוּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ לְפָנֵ֑ינוּ וַנַּ֥ךְ;אֹת֛וֹ בָּנָ֖יו כָּל עַמּֽוֹ
التثنية 2: 37
Deu.2.37
وَلكِنَّ أَرْضَ بَنِي عَمُّونَ لَمْ نَقْرَبْهَا. كُلَّ نَاحِيَةِ وَادِي يَبُّوقَ وَمُدُنَ الْجَبَلِ وَكُلَّ مَا أَوْصَى الرَّبُّ إِلهُنَا.
רַ֛ק אֶ֥רֶץ בְּנֵי עַמּ֖וֹן לֹ֣א קָרָ֑בְתָּ כָּל יַ֞ד נַ֤חַל יַבֹּק֙ וְעָרֵ֣י הָהָ֔ר וְכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ
التثنية 3: 11
Deu.3.11
إِنَّ عُوجَ مَلِكَ بَاشَانَ وَحْدَهُ بَقِيَ مِنْ بَقِيَّةِ الرَّفَائِيِّينَ. هُوَذَا سَرِيرُهُ سَرِيرٌ مِنْ حَدِيدٍ. أَلَيْسَ هُوَ فِي رَبَّةِ بَنِي عَمُّونَ. طُولُهُ تِسْعُ أَذْرُعٍ، وَعَرْضُهُ أَرْبَعُ أَذْرُعٍ بِذِرَاعِ رَجُل.
כִּ֣י ע֞וֹג מֶ֣לֶךְ הַבָּשָׁ֗ן רַק נִשְׁאַר֮ מִיֶּ֣תֶר הָרְפָאִים֒ הִנֵּ֤ה עַרְשׂוֹ֙ עֶ֣רֶשׂ בַּרְזֶ֔ל הֲלֹ֣ה הִ֔וא בְּרַבַּ֖ת בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן אָרְכָּ֗הּ תֵּ֧שַׁע אַמּ֣וֹת רָחְבָּ֖הּ וְאַרְבַּ֥ע אַמּ֛וֹת בְּאַמַּת אִֽישׁ