ك
إصحاح
◄ H934
H935. bow
H936 ►
المعنى المختصر للكلمة
bow: to go or come (in a wide variety of applications)
اللفظ الأصلي בּוֹא
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق bow (bo)
تكرار الورود في الكتاب 2548 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها

a primitive root;

المعنى والشرح المفصل

to go or come (in a wide variety of applications)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
abide apply attain [idiom] be befall [phrase] besiege bring (forth, in, into, to pass) call carry [idiom] certainly (cause, let, thing for) to come (against, in, out, upon, to pass) depart [idiom] doubtless again [phrase] eat [phrase] employ (cause to) enter (in, into, -tering, -trance, -try) be fallen fetch [phrase] follow get give go (down, in, to war) grant [phrase] have [idiom] indeed (in-) vade lead lift (up) mention pull in put resort run (down) send set [idiom] (well) stricken (in age) [idiom] surely take (in) way

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

جَاءَ 93× فَجَاءَ 75× يَأْتِي 71× وَجَاءَ 70× وَدَخَلَ 42×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

בָּ֣א (49×) וַיָּבֹ֙אוּ֙ (38×) וַיָּבֹ֥א (36×) וַיָּבֹ֣א (35×) וַיָּבֹ֖אוּ (34×) בָּ֥א (33×) וַיָּבֹא֙ (32×) וַיָּבֹ֖א (32×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2548 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 5: 10 1Sa.5.10
فَأَرْسَلُوا تَابُوتَ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ. وَكَانَ لَمَّا دَخَلَ تَابُوتُ اللهِ إِلَى عَقْرُونَ أَنَّهُ صَرَخَ الْعَقْرُونِيُّونَ قَائِلِينَ: قَدْ نَقَلُوا إِلَيْنَا تَابُوتَ إِلهِ إِسْرَائِيلَ لِكَيْ يُمِيتُونَا نَحْنُ وَشَعْبَنَا.
וַֽיְשַׁלְּח֛וּ אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִ֖ים עֶקְר֑וֹן וַיְהִ֗י כְּב֨וֹא אֲר֤וֹן הָאֱלֹהִים֙ עֶקְר֔וֹן וַיִּזְעֲק֨וּ הָֽעֶקְרֹנִ֜ים לֵאמֹ֗ר הֵסַ֤בּוּ אֵלַי֙ אֲרוֹן֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לַהֲמִיתֵ֖נִי עַמִּֽי
صموئيل الأول 6: 14 1Sa.6.14
فَأَتَتِ الْعَجَلَةُ إِلَى حَقْلِ يَهُوشَعَ الْبَيْتَشَمْسِيِّ وَوَقَفَتْ هُنَاكَ. وَهُنَاكَ حَجَرٌ كَبِيرٌ. فَشَقَّقُوا خَشَبَ الْعَجَلَةِ وَأَصْعَدُوا الْبَقَرَتَيْنِ مُحْرَقَةً لِلرَّبِّ.
בָּ֠אָה וְהָעֲגָלָ֡ה אֶל שְׂדֵ֨ה יְהוֹשֻׁ֤עַ בֵּֽית;הַשִּׁמְשִׁי֙ וַתַּעֲמֹ֣ד שָׁ֔ם וְשָׁ֖ם אֶ֣בֶן גְּדוֹלָ֑ה וַֽיְבַקְּעוּ֙ עֲצֵ֣י הָעֲגָלָ֔ה הֶעֱל֥וּ הַ֨פָּר֔וֹת עֹלָ֖ה לַיהוָֽה
صموئيل الأول 7: 1 1Sa.7.1
فَجَاءَ أَهْلُ قَرْيَةِ يَعَارِيمَ وَأَصْعَدُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَأَدْخَلُوهُ إِلَى بَيْتِ أَبِينَادَابَ فِي الأَكَمَةِ، وَقَدَّسُوا أَلِعَازَارَ ابْنَهُ لأَجْلِ حِرَاسَةِ تَابُوتِ الرَّبِّ.
וַיָּבֹ֜אוּ אַנְשֵׁ֣י קִרְיַ֣ת יְעָרִ֗ים וַֽיַּעֲלוּ֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה וַיָּבִ֣אוּ;אֹת֔וֹ אֶל בֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב בַּגִּבְעָ֑ה קִדְּשׁ֔וּ אֶלְעָזָ֤ר בְּנוֹ֙ לִשְׁמֹ֖ר אֲר֥וֹן יְהוָֽה
صموئيل الأول 7: 1 1Sa.7.1
فَجَاءَ أَهْلُ قَرْيَةِ يَعَارِيمَ وَأَصْعَدُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَأَدْخَلُوهُ إِلَى بَيْتِ أَبِينَادَابَ فِي الأَكَمَةِ، وَقَدَّسُوا أَلِعَازَارَ ابْنَهُ لأَجْلِ حِرَاسَةِ تَابُوتِ الرَّبِّ.
וַיָּבֹ֜אוּ אַנְשֵׁ֣י קִרְיַ֣ת יְעָרִ֗ים וַֽיַּעֲלוּ֙ אֲר֣וֹן יְהוָ֔ה וַיָּבִ֣אוּ;אֹת֔וֹ אֶל בֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב בַּגִּבְעָ֑ה קִדְּשׁ֔וּ אֶלְעָזָ֤ר בְּנוֹ֙ לִשְׁמֹ֖ר אֲר֥וֹן יְהוָֽה
صموئيل الأول 7: 13 1Sa.7.13
فَذَلَّ الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَلَمْ يَعُودُوا بَعْدُ لِلدُّخُولِ فِي تُخُمِ إِسْرَائِيلَ. وَكَانَتْ يَدُ الرَّبِّ عَلَى الْفِلِسْطِينِيِّينَ كُلَّ أَيَّامِ صَمُوئِيلَ.
וַיִּכָּֽנְעוּ֙ הַפְּלִשְׁתִּ֔ים וְלֹא יָסְפ֣וּ ע֔וֹד לָב֖וֹא בִּגְב֣וּל יִשְׂרָאֵ֑ל וַתְּהִ֤י יַד יְהוָה֙ בַּפְּלִשְׁתִּ֔ים כֹּ֖ל יְמֵ֥י שְׁמוּאֵֽל
صموئيل الأول 8: 4 1Sa.8.4
فَاجْتَمَعَ كُلُّ شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ وَجَاءُوا إِلَى صَمُوئِيلَ إِلَى الرَّامَةِ
וַיִּֽתְקַבְּצ֔וּ כֹּ֖ל זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיָּבֹ֥אוּ אֶל שְׁמוּאֵ֖ל הָרָמָֽתָה
صموئيل الأول 9: 5 1Sa.9.5
وَلَمَّا دَخَلاَ أَرْضَ صُوفٍ قَالَ شَاوُلُ لِغُلاَمِهِ الَّذِي مَعَهُ: تَعَالَ نَرْجعْ لِئَلاَّ يَتْرُكَ أَبِي الأُتُنَ وَيَهْتَمَّ بِنَا.
הֵ֗מָּה בָּ֚אוּ בְּאֶ֣רֶץ צ֔וּף אָמַ֛ר וְשָׁא֥וּל לְנַעֲר֥וֹ אֲשֶׁר עִמּ֖וֹ לְכָ֣ה וְנָשׁ֑וּבָה פֶּן יֶחְדַּ֥ל אָבִ֛י הָאֲתֹנ֖וֹת וְדָ֥אַג לָֽנוּ
صموئيل الأول 9: 6 1Sa.9.6
فَقَالَ لَهُ: هُوَذَا رَجُلُ اللهِ فِي هذِهِ الْمَدِينَةِ، وَالرَّجُلُ مُكَرَّمٌ، كُلُّ مَا يَقُولُهُ يَصِيرُ. لِنَذْهَبِ الآنَ إِلَى هُنَاكَ لَعَلَّهُ يُخْبِرُنَا عَنْ طَرِيقِنَا الَّتِي نَسْلُكُ فِيهَا.
וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ הִנֵּה;נָ֤א אִישׁ אֱלֹהִים֙ הַזֹּ֔את בָּעִ֣יר וְהָאִ֣ישׁ נִכְבָּ֔ד כֹּ֥ל אֲשֶׁר יְדַבֵּ֖ר בּ֣וֹא נֵ֣לֲכָה עַתָּה֙ שָּׁ֔ם אוּלַי֙ יַגִּ֣יד;לָ֔נוּ דַּרְכֵּ֖נוּ אֲשֶׁר הָלַ֥כְנוּ עָלֶֽיהָ
صموئيل الأول 9: 7 1Sa.9.7
فَقَالَ شَاوُلُ لِلْغُلاَمِ: هُوَذَا نَذْهَبُ، فَمَاذَا نُقَدِّمُ لِلرَّجُلِ. لأَنَّ الْخُبْزَ قَدْ نَفَدَ مِنْ أَوْعِيَتِنَا وَلَيْسَ مِنْ هَدِيَّةٍ نُقَدِّمُهَا لِرَجُلِ اللهِ. مَاذَا مَعَنَا.
וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל לְנַעֲר֗וֹ וְהִנֵּ֣ה נֵלֵךְ֮ וּמַה נָּבִ֣יא לָאִישׁ֒ כִּ֤י הַלֶּ֙חֶם֙ אָזַ֣ל מִכֵּלֵ֔ינוּ אֵין וּתְשׁוּרָ֥ה לְהָבִ֖יא לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים מָ֖ה אִתָּֽנוּ
صموئيل الأول 9: 7 1Sa.9.7
فَقَالَ شَاوُلُ لِلْغُلاَمِ: هُوَذَا نَذْهَبُ، فَمَاذَا نُقَدِّمُ لِلرَّجُلِ. لأَنَّ الْخُبْزَ قَدْ نَفَدَ مِنْ أَوْعِيَتِنَا وَلَيْسَ مِنْ هَدِيَّةٍ نُقَدِّمُهَا لِرَجُلِ اللهِ. مَاذَا مَعَنَا.
וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל לְנַעֲר֗וֹ וְהִנֵּ֣ה נֵלֵךְ֮ וּמַה נָּבִ֣יא לָאִישׁ֒ כִּ֤י הַלֶּ֙חֶם֙ אָזַ֣ל מִכֵּלֵ֔ינוּ אֵין וּתְשׁוּרָ֥ה לְהָבִ֖יא לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים מָ֖ה אִתָּֽנוּ
صموئيل الأول 9: 12 1Sa.9.12
فَأَجَبْنَهُمَا وَقُلْنَ: نَعَمْ. هُوَذَا هُوَ أَمَامَكُمَا. أَسْرِعَا الآنَ، لأَنَّهُ جَاءَ الْيَوْمَ إِلَى الْمَدِينَةِ لأَنَّهُ الْيَوْمَ ذَبِيحَةٌ لِلشَّعْبِ عَلَى الْمُرْتَفَعَةِ.
וַתַּעֲנֶ֧ינָה;אוֹתָ֛ם וַתֹּאמַ֥רְנָה יֵּ֖שׁ הִנֵּ֣ה לְפָנֶ֑יךָ מַהֵ֣ר עַתָּ֗ה כִּ֤י בָּ֣א הַיּוֹם֙ לָעִ֔יר כִּ֣י הַיּ֛וֹם זֶ֧בַח לָעָ֖ם בַּבָּמָֽה
صموئيل الأول 9: 13 1Sa.9.13
عِنْدَ دُخُولِكُمَا الْمَدِينَةَ تَجِدَانِهِ قَبْلَ صُعُودِهِ إِلَى الْمُرْتَفَعَةِ لِيَأْكُلَ، لأَنَّ الشَّعْبَ لاَ يَأْكُلُ حَتَّى يَأْتِيَ لأَنَّهُ يُبَارِكُ الذَّبِيحَةَ. بَعْدَ ذلِكَ يَأْكُلُ الْمَدْعُوُّونَ. فَالآنَ اصْعَدَا لأَنَّكُمَا فِي مِثْلِ الْيَوْمِ تَجِدَانِهِ.
כְּבֹאֲכֶ֣ם הָעִ֣יר תִּמְצְא֣וּן;אֹת֡וֹ בְּטֶרֶם֩ יַעֲלֶ֨ה הַבָּמָ֜תָה לֶאֱכֹ֗ל כִּ֠י הָעָם֙ לֹֽא יֹאכַ֤ל עַד בֹּא֔וֹ כִּֽי;הוּא֙ יְבָרֵ֣ךְ הַזֶּ֔בַח אַחֲרֵי כֵ֖ן יֹאכְל֣וּ הַקְּרֻאִ֑ים וְעַתָּ֣ה עֲל֔וּ כִּֽי כְהַיּ֖וֹם תִּמְצְא֥וּן;אֹתֽוֹ
صموئيل الأول 9: 13 1Sa.9.13
عِنْدَ دُخُولِكُمَا الْمَدِينَةَ تَجِدَانِهِ قَبْلَ صُعُودِهِ إِلَى الْمُرْتَفَعَةِ لِيَأْكُلَ، لأَنَّ الشَّعْبَ لاَ يَأْكُلُ حَتَّى يَأْتِيَ لأَنَّهُ يُبَارِكُ الذَّبِيحَةَ. بَعْدَ ذلِكَ يَأْكُلُ الْمَدْعُوُّونَ. فَالآنَ اصْعَدَا لأَنَّكُمَا فِي مِثْلِ الْيَوْمِ تَجِدَانِهِ.
כְּבֹאֲכֶ֣ם הָעִ֣יר תִּמְצְא֣וּן;אֹת֡וֹ בְּטֶרֶם֩ יַעֲלֶ֨ה הַבָּמָ֜תָה לֶאֱכֹ֗ל כִּ֠י הָעָם֙ לֹֽא יֹאכַ֤ל עַד בֹּא֔וֹ כִּֽי;הוּא֙ יְבָרֵ֣ךְ הַזֶּ֔בַח אַחֲרֵי כֵ֖ן יֹאכְל֣וּ הַקְּרֻאִ֑ים וְעַתָּ֣ה עֲל֔וּ כִּֽי כְהַיּ֖וֹם תִּמְצְא֥וּן;אֹתֽוֹ
صموئيل الأول 9: 14 1Sa.9.14
فَصَعِدَا إِلَى الْمَدِينَةِ. وَفِيمَا هُمَا آتِيَانِ فِي وَسَطِ الْمَدِينَةِ إِذَا بِصَمُوئِيلَ خَارِجٌ لِلِقَائِهِمَا لِيَصْعَدَ إِلَى الْمُرْتَفَعَةِ.
וַֽיַּעֲל֖וּ הָעִ֑יר הֵ֗מָּה בָּאִים֙ בְּת֣וֹךְ הָעִ֔יר וְהִנֵּ֤ה שְׁמוּאֵל֙ יֹצֵ֣א לִקְרָאתָ֔ם לַעֲל֖וֹת הַבָּמָֽה
صموئيل الأول 9: 15 1Sa.9.15
وَالرَّبُّ كَشَفَ أُذُنَ صَمُوئِيلَ قَبْلَ مَجِيءِ شَاوُلَ بِيَوْمٍ قَائِلاً:
וַֽיהוָ֔ה גָּלָ֖ה אֹ֣זֶן שְׁמוּאֵ֑ל לִפְנֵ֥י בֽוֹא שָׁא֖וּל י֣וֹם;אֶחָ֔ד לֵאמֹֽר
صموئيل الأول 9: 16 1Sa.9.16
غَدًا فِي مِثْلِ الآنَ أُرْسِلُ إِلَيْكَ رَجُلاً مِنْ أَرْضِ بَنْيَامِينَ، فَامْسَحْهُ رَئِيسًا لِشَعْبِي إِسْرَائِيلَ، فَيُخَلِّصَ شَعْبِي مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، لأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى شَعْبِي لأَنَّ صُرَاخَهُمْ قَدْ جَاءَ إِلَيَّ.
מָחָ֡ר כָּעֵ֣ת אֶשְׁלַח֩ אֵלֶ֨יךָ אִ֜ישׁ מֵאֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ן וּמְשַׁחְתּ֤וֹ לְנָגִיד֙ עַל;עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְהוֹשִׁ֥יעַ עַמִּ֖י מִיַּ֣ד פְּלִשְׁתִּ֑ים כִּ֤י רָאִ֙יתִי֙ עַמִּ֔י כִּ֛י צַעֲקָת֖וֹ בָּ֥אָה אֵלָֽי
صموئيل الأول 9: 22 1Sa.9.22
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ شَاوُلَ وَغُلاَمَهُ وَأَدْخَلَهُمَا إِلَى الْمَنْسَكِ وَأَعْطَاهُمَا مَكَانًا فِي رَأْسِ الْمَدْعُوِّينَ، وَهُمْ نَحْوُ ثَلاَثِينَ رَجُلاً.
וַיִּקַּ֤ח שְׁמוּאֵל֙ שָׁא֣וּל נַעֲר֔וֹ וַיְבִיאֵ֖ם לִשְׁכָּ֑תָה וַיִּתֵּ֨ן;לָהֶ֤ם מָקוֹם֙ בְּרֹ֣אשׁ הַקְּרוּאִ֔ים וְהֵ֖מָּה כִּשְׁלֹשִׁ֥ים אִֽישׁ
صموئيل الأول 10: 3 1Sa.10.3
وَتَعْدُو مِنْ هُنَاكَ ذَاهِبًا حَتَّى تَأْتِيَ إِلَى بَلُّوطَةِ تَابُورَ، فَيُصَادِفُكَ هُنَاكَ ثَلاَثَةُ رِجَال صَاعِدُونَ إِلَى اللهِ إِلَى بَيْتِ إِيل، وَاحِدٌ حَامِلٌ ثَلاَثَةَ جِدَاءٍ، وَوَاحِدٌ حَامِلٌ ثَلاَثَةَ أَرْغِفَةِ خُبْزٍ، وَوَاحِدٌ حَامِلٌ زِقَّ خَمْرٍ.
וְחָלַפְתָּ֨ מִשָּׁ֜ם וָהָ֗לְאָה וּבָ֙אתָ֙ עַד אֵל֣וֹן תָּב֔וֹר וּמְצָא֤וּךָ שָּׁם֙ שְׁלֹשָׁ֣ה אֲנָשִׁ֔ים עֹלִ֥ים אֶל הָאֱלֹהִ֖ים אֵ֑ל בֵּֽית אֶחָ֞ד נֹשֵׂ֣א שְׁלֹשָׁ֣ה גְדָיִ֗ים וְאֶחָד֙ נֹשֵׂ֗א שְׁלֹ֙שֶׁת֙ כִּכְּר֣וֹת לֶ֔חֶם וְאֶחָ֥ד נֹשֵׂ֖א נֵֽבֶל יָֽיִן
صموئيل الأول 10: 5 1Sa.10.5
بَعْدَ ذلِكَ تَأْتِي إِلَى جِبْعَةِ اللهِ حَيْثُ أَنْصَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَيَكُونُ عِنْدَ مَجِيئِكَ إِلَى هُنَاكَ إِلَى الْمَدِينَةِ أَنَّكَ تُصَادِفُ زُمْرَةً مِنَ الأَنْبِيَاءِ نَازِلِينَ مِنَ الْمُرْتَفَعَةِ وَأَمَامَهُمْ رَبَابٌ وَدُفٌّ وَنَايٌ وَعُودٌ وَهُمْ يَتَنَبَّأُونَ.
אַ֣חַר כֵּ֗ן תָּבוֹא֙ גִּבְעַ֣ת הָאֱלֹהִ֔ים שָׁ֖ם נְצִבֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וִיהִי֩ כְבֹאֲךָ֨ שָׁ֜ם הָעִ֗יר וּפָגַעְתָּ֞ חֶ֤בֶל נְבִיאִים֙ יֹרְדִ֣ים מֵֽהַבָּמָ֔ה וְלִפְנֵיהֶ֞ם נֵ֤בֶל וְתֹף֙ וְחָלִ֣יל וְכִנּ֔וֹר וְהֵ֖מָּה מִֽתְנַבְּאִֽים
صموئيل الأول 10: 5 1Sa.10.5
بَعْدَ ذلِكَ تَأْتِي إِلَى جِبْعَةِ اللهِ حَيْثُ أَنْصَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَيَكُونُ عِنْدَ مَجِيئِكَ إِلَى هُنَاكَ إِلَى الْمَدِينَةِ أَنَّكَ تُصَادِفُ زُمْرَةً مِنَ الأَنْبِيَاءِ نَازِلِينَ مِنَ الْمُرْتَفَعَةِ وَأَمَامَهُمْ رَبَابٌ وَدُفٌّ وَنَايٌ وَعُودٌ وَهُمْ يَتَنَبَّأُونَ.
אַ֣חַר כֵּ֗ן תָּבוֹא֙ גִּבְעַ֣ת הָאֱלֹהִ֔ים שָׁ֖ם נְצִבֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וִיהִי֩ כְבֹאֲךָ֨ שָׁ֜ם הָעִ֗יר וּפָגַעְתָּ֞ חֶ֤בֶל נְבִיאִים֙ יֹרְדִ֣ים מֵֽהַבָּמָ֔ה וְלִפְנֵיהֶ֞ם נֵ֤בֶל וְתֹף֙ וְחָלִ֣יל וְכִנּ֔וֹר וְהֵ֖מָּה מִֽתְנַבְּאִֽים
صموئيل الأول 10: 7 1Sa.10.7
وَإِذَا أَتَتْ هذِهِ الآيَاتُ عَلَيْكَ، فَافْعَلْ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ، لأَنَّ اللهَ مَعَكَ.
וְהָיָ֗ה;כִּ֥י תָבֹ֛אנָה הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת לָ֑ךְ עֲשֵׂ֤ה;לְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּמְצָ֣א יָדֶ֔ךָ כִּ֥י הָאֱלֹהִ֖ים עִמָּֽךְ
صموئيل الأول 10: 8 1Sa.10.8
وَتَنْزِلُ قُدَّامِي إِلَى الْجِلْجَالِ، وَهُوَذَا أَنَا أَنْزِلُ إِلَيْكَ لأُصْعِدَ مُحْرَقَاتٍ وَأَذْبَحَ ذَبَائِحَ سَلاَمَةٍ. سَبْعَةَ أَيَّامٍ تَلْبَثُ حَتَّى آتِيَ إِلَيْكَ وَأُعَلِّمَكَ مَاذَا تَفْعَلُ.
וְיָרַדְתָּ֣ לְפָנַי֮ הַגִּלְגָּל֒ וְהִנֵּ֤ה אָֽנֹכִי֙ יֹרֵ֣ד אֵלֶ֔יךָ לְהַעֲל֣וֹת עֹל֔וֹת לִזְבֹּ֖חַ זִבְחֵ֣י שְׁלָמִ֑ים שִׁבְעַ֨ת יָמִ֤ים תּוֹחֵל֙ עַד בּוֹאִ֣י אֵלֶ֔יךָ וְהוֹדַעְתִּ֣י;לְךָ֔ אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶֽׂה
صموئيل الأول 10: 9 1Sa.10.9
وَكَانَ عِنْدَمَا أَدَارَ كَتِفَهُ لِكَيْ يَذْهَبَ مِنْ عِنْدِ صَمُوئِيلَ أَنَّ اللهَ أَعْطَاهُ قَلْبًا آخَرَ، وَأَتَتْ جَمِيعُ هذِهِ الآيَاتِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ.
וְהָיָ֗ה כְּהַפְנֹת֤וֹ שִׁכְמוֹ֙ לָלֶ֙כֶת֙ מֵעִ֣ם שְׁמוּאֵ֔ל אֱלֹהִ֖ים וַיַּהֲפָךְ;ל֥וֹ לֵ֣ב אַחֵ֑ר וַיָּבֹ֛אוּ כָּל הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת בַּיּ֥וֹם;הַהֽוּא
صموئيل الأول 10: 10 1Sa.10.10
وَلَمَّا جَاءُوا إِلَى هُنَاكَ إِلَى جِبْعَةَ، إِذَا بِزُمْرَةٍ مِنَ الأَنْبِيَاءِ لَقِيَتْهُ، فَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ اللهِ فَتَنَبَّأَ فِي وَسَطِهِمْ.
וַיָּבֹ֤אוּ שָׁם֙ הַגִּבְעָ֔תָה וְהִנֵּ֥ה חֶֽבֶל נְבִאִ֖ים לִקְרָאת֑וֹ וַתִּצְלַ֤ח עָלָיו֙ ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים וַיִּתְנַבֵּ֖א בְּתוֹכָֽם
صموئيل الأول 10: 13 1Sa.10.13
وَلَمَّا انْتَهَى مِنَ التَّنَبِّي جَاءَ إِلَى الْمُرْتَفَعَةِ.
וַיְכַל֙ מֵֽהִתְנַבּ֔וֹת וַיָּבֹ֖א הַבָּמָֽה
صموئيل الأول 10: 14 1Sa.10.14
فَقَالَ عَمُّ شَاوُلَ لَهُ وَلِغُلاَمِهِ: إِلَى أَيْنَ ذَهَبْتُمَا. فَقَالَ: لِكَيْ نُفَتِّشَ عَلَى الأُتُنِ. وَلَمَّا رَأَيْنَا أَنَّهَا لَمْ تُوجَدْ جِئْنَا إِلَى صَمُوئِيلَ.
וַיֹּאמֶר֩ דּ֨וֹד שָׁא֥וּל אֵלָ֛יו וְאֶֽל;נַעֲר֖וֹ אָ֣ן הֲלַכְתֶּ֑ם וַיֹּ֕אמֶר לְבַקֵּשׁ֙ הָ֣אֲתֹנ֔וֹת וַנִּרְאֶ֣ה כִי אַ֔יִן וַנָּב֖וֹא אֶל שְׁמוּאֵֽל
صموئيل الأول 10: 22 1Sa.10.22
فَسَأَلُوا أَيْضًا مِنَ الرَّبِّ: هَلْ يَأْتِي الرَّجُلُ أَيْضًا إِلَى هُنَا. فَقَالَ الرَّبُّ: هُوَذَا قَدِ اخْتَبَأَ بَيْنَ الأَمْتِعَةِ.
וַיִּשְׁאֲלוּ עוֹד֙ בַּֽיהוָ֔ה הֲבָ֥א אִ֑ישׁ ע֖וֹד הֲלֹ֣ם וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה הִנֵּה;ה֥וּא נֶחְבָּ֖א אֶל הַכֵּלִֽים
صموئيل الأول 10: 27 1Sa.10.27
وَأَمَّا بَنُو بَلِيَّعَالَ فَقَالُوا: كَيْفَ يُخَلِّصُنَا هذَا.. فَاحْتَقَرُوهُ وَلَمْ يُقَدِّمُوا لَهُ هَدِيَّةً. فَكَانَ كَأَصَمَّ.
וּבְנֵ֧י בְלִיַּ֣עַל אָמְר֗וּ מַה יֹּשִׁעֵ֙נוּ֙ זֶ֔ה וַיִּבְזֻ֕הוּ וְלֹֽא הֵבִ֥יאוּ ל֖וֹ מִנְחָ֑ה וַיְהִ֖י כְּמַחֲרִֽישׁ
صموئيل الأول 11: 4 1Sa.11.4
فَجَاءَ الرُّسُلُ إِلَى جِبْعَةِ شَاوُلَ وَتَكَلَّمُوا بِهذَا الْكَلاَمِ فِي آذَانِ الشَّعْبِ، فَرَفَعَ كُلُّ الشَّعْبِ أَصْوَاتَهُمْ وَبَكَوْا.
וַיָּבֹ֤אוּ הַמַּלְאָכִים֙ גִּבְעַ֣ת שָׁא֔וּל וַיְדַבְּר֥וּ הַדְּבָרִ֖ים בְּאָזְנֵ֣י הָעָ֑ם וַיִּשְׂא֧וּ כָל הָעָ֛ם קוֹלָ֖ם וַיִּבְכּֽוּ
صموئيل الأول 11: 5 1Sa.11.5
وَإِذَا بِشَاوُلَ آتٍ وَرَاءَ الْبَقَرِ مِنَ الْحَقْلِ، فَقَالَ شَاوُلُ: مَا بَالُ الشَّعْبِ يَبْكُونَ. فَقَصُّوا عَلَيْهِ كَلاَمَ أَهْلِ يَابِيشَ.
וְהִנֵּ֣ה שָׁא֗וּל בָּ֣א אַחֲרֵ֤י הַבָּקָר֙ מִן הַשָּׂדֶ֔ה וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל מַה כִּ֣י לָּעָ֖ם יִבְכּ֑וּ וַיְסַ֨פְּרוּ ל֔וֹ דִּבְרֵ֖י אַנְשֵׁ֥י יָבֵֽישׁ