المعنى المختصر للكلمة
shᵉmuwel:
Shemuel, the name of three Israelites
اللفظ الأصلي
שְׁמוּאֵל
نوع الكلمة
Proper Noun Masculine
طريقة النطق
shᵉmuwel
(sehm-oo-ale)
تكرار الورود في الكتاب
131
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من:
H8085
שָׁמַע
•
shaw-mah
•
«سَمِعَ»
•
(to hear intelligently)
و
H0410
אֵל
•
ale
•
«اللهُ»
•
(strength)
from the passive participle of H8085 and H410; heard of God
المعنى والشرح المفصل
Shemuel, the name of three Israelites
الإنجليزية — KJV Translation Tags
Samuel
Shemuel
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
שְׁמוּאֵ֔ל (24×)
שְׁמוּאֵל֙ (22×)
שְׁמוּאֵ֖ל (20×)
שְׁמוּאֵ֑ל (9×)
שְׁמוּאֵ֜ל (7×)
שְׁמוּאֵֽל (6×)
שְׁמוּאֵ֣ל (6×)
שְׁמוּאֵ֛ל (6×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (131 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 15: 27
1Sa.15.27
وَدَارَ صَمُوئِيلُ لِيَمْضِيَ، فَأَمْسَكَ بِذَيْلِ جُبَّتِهِ فَانْمَزَقَ.
וַיִּסֹּ֥ב שְׁמוּאֵ֖ל לָלֶ֑כֶת וַיַּחֲזֵ֥ק בִּכְנַף מְעִיל֖וֹ וַיִּקָּרַֽע
صموئيل الأول 15: 28
1Sa.15.28
فَقَالَ لَهُ صَمُوئِيلُ: يُمَزِّقُ الرَّبُّ مَمْلَكَةَ إِسْرَائِيلَ عَنْكَ الْيَوْمَ وَيُعْطِيهَا لِصَاحِبِكَ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ مِنْكَ.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ שְׁמוּאֵ֔ל קָרַ֨ע יְהוָ֜ה מַמְלְכ֧וּת יִשְׂרָאֵ֛ל מֵעָלֶ֖יךָ הַיּ֑וֹם וּנְתָנָ֕הּ לְרֵעֲךָ֖ הַטּ֥וֹב מִמֶּֽךָּ
صموئيل الأول 15: 31
1Sa.15.31
فَرَجَعَ صَمُوئِيلُ وَرَاءَ شَاوُلَ، وَسَجَدَ شَاوُلُ لِلرَّبِّ.
וַיָּ֥שָׁב שְׁמוּאֵ֖ל אַחֲרֵ֣י שָׁא֑וּל וַיִּשְׁתַּ֥חוּ שָׁא֖וּל לַֽיהוָֽה
صموئيل الأول 15: 32
1Sa.15.32
وَقَالَ صَمُوئِيلُ: قَدِّمُوا إِلَيَّ أَجَاجَ مَلِكَ عَمَالِيقَ. فَذَهَبَ إِلَيْهِ أَجَاجُ فَرِحًا. وَقَالَ أَجَاجُ: حَقًّا قَدْ زَالَتْ مَرَارَةُ الْمَوْتِ.
וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֗ל הַגִּ֤ישׁוּ אֵלַי֙ אֲגַג֙ מֶ֣לֶךְ עֲמָלֵ֔ק וַיֵּ֣לֶךְ אֵלָ֔יו אֲגַ֖ג מַעֲדַנֹּ֑ת וַיֹּ֣אמֶר אֲגָ֔ג אָכֵ֖ן סָ֥ר מַר הַמָּֽוֶת
صموئيل الأول 15: 33
1Sa.15.33
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: كَمَا أَثْكَلَ سَيْفُكَ النِّسَاءَ، كَذلِكَ تُثْكَلُ أُمُّكَ بَيْنَ النِّسَاءِ. فَقَطَعَ صَمُوئِيلُ أَجَاجَ أَمَامَ الرَّبِّ فِي الْجِلْجَالِ.
וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֨ר שִׁכְּלָ֤ה חַרְבֶּ֔ךָ נָשִׁים֙ כֵּן תִּשְׁכַּ֥ל אִמֶּ֑ךָ מִנָּשִׁ֖ים וַיְשַׁסֵּ֨ף שְׁמוּאֵ֧ל אֲגָ֛ג לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בַּגִּלְגָּֽל
صموئيل الأول 15: 33
1Sa.15.33
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: كَمَا أَثْكَلَ سَيْفُكَ النِّسَاءَ، كَذلِكَ تُثْكَلُ أُمُّكَ بَيْنَ النِّسَاءِ. فَقَطَعَ صَمُوئِيلُ أَجَاجَ أَمَامَ الرَّبِّ فِي الْجِلْجَالِ.
וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל כַּאֲשֶׁ֨ר שִׁכְּלָ֤ה חַרְבֶּ֔ךָ נָשִׁים֙ כֵּן תִּשְׁכַּ֥ל אִמֶּ֑ךָ מִנָּשִׁ֖ים וַיְשַׁסֵּ֨ף שְׁמוּאֵ֧ל אֲגָ֛ג לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בַּגִּלְגָּֽל
صموئيل الأول 15: 34
1Sa.15.34
وَذَهَبَ صَمُوئِيلُ إِلَى الرَّامَةِ، وَأَمَّا شَاوُلُ فَصَعِدَ إِلَى بَيْتِهِ فِي جِبْعَةِ شَاوُلَ.
וַיֵּ֥לֶךְ שְׁמוּאֵ֖ל הָרָמָ֑תָה וְשָׁא֛וּל עָלָ֥ה אֶל בֵּית֖וֹ גִּבְעַ֥ת שָׁאֽוּל
صموئيل الأول 15: 35
1Sa.15.35
وَلَمْ يَعُدْ صَمُوئِيلُ لِرُؤْيَةِ شَاوُلَ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِ، لأَنَّ صَمُوئِيلَ نَاحَ عَلَى شَاوُلَ. وَالرَّبُّ نَدِمَ لأَنَّهُ مَلَّكَ شَاوُلَ عَلَى إِسْرَائِيلَ.
וְלֹא יָסַ֨ף שְׁמוּאֵ֜ל לִרְא֤וֹת שָׁאוּל֙ עַד י֣וֹם מוֹת֔וֹ כִּֽי שְׁמוּאֵ֖ל הִתְאַבֵּ֥ל אֶל שָׁא֑וּל וַיהוָ֣ה נִחָ֔ם כִּֽי הִמְלִ֥יךְ שָׁא֖וּל עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 15: 35
1Sa.15.35
وَلَمْ يَعُدْ صَمُوئِيلُ لِرُؤْيَةِ شَاوُلَ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِ، لأَنَّ صَمُوئِيلَ نَاحَ عَلَى شَاوُلَ. وَالرَّبُّ نَدِمَ لأَنَّهُ مَلَّكَ شَاوُلَ عَلَى إِسْرَائِيلَ.
וְלֹא יָסַ֨ף שְׁמוּאֵ֜ל לִרְא֤וֹת שָׁאוּל֙ עַד י֣וֹם מוֹת֔וֹ כִּֽי שְׁמוּאֵ֖ל הִתְאַבֵּ֥ל אֶל שָׁא֑וּל וַיהוָ֣ה נִחָ֔ם כִּֽי הִמְלִ֥יךְ שָׁא֖וּל עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 16: 2
1Sa.16.2
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: كَيْفَ أَذْهَبُ. إِنْ سَمِعَ شَاوُلُ يَقْتُلْنِي. فَقَالَ الرَّبُّ: خُذْ بِيَدِكَ عِجْلَةً مِنَ الْبَقَرِ وَقُلْ: قَدْ جِئْتُ لأَذْبَحَ لِلرَّبِّ.
וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֵ֣יךְ אֵלֵ֔ךְ וְשָׁמַ֥ע שָׁא֖וּל וַהֲרָגָ֑נִי וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֗ה תִּקַּ֣ח בְּיָדֶ֔ךָ עֶגְלַ֤ת בָּקָר֙ וְאָ֣מַרְתָּ֔ בָּֽאתִי לִזְבֹּ֥חַ לַֽיהוָ֖ה
صموئيل الأول 16: 4
1Sa.16.4
فَفَعَلَ صَمُوئِيلُ كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ وَجَاءَ إِلَى بَيْتِ لَحْمٍ. فَارْتَعَدَ شُيُوخُ الْمَدِينَةِ عِنْدَ اسْتِقْبَالِهِ وَقَالُوا: أَسَلاَمٌ مَجِيئُكَ.
וַיַּ֣עַשׂ שְׁמוּאֵ֗ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה וַיָּבֹ֖א בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיֶּחֶרְד֞וּ זִקְנֵ֤י הָעִיר֙ לִקְרָאת֔וֹ וַיֹּ֖אמֶר שָׁלֹ֥ם בּוֹאֶֽךָ
صموئيل الأول 16: 8
1Sa.16.8
فَدَعَا يَسَّى أَبِينَادَابَ وَعَبَّرَهُ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ: وَهذَا أَيْضًا لَمْ يَخْتَرْهُ الرَّبُّ.
וַיִּקְרָ֤א יִשַׁי֙ אֲבִ֣ינָדָ֔ב וַיַּעֲבִרֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֕אמֶר בָּזֶ֖ה גַּם לֹֽא בָחַ֥ר יְהוָֽה
صموئيل الأول 16: 10
1Sa.16.10
وَعَبَّرَ يَسَّى بَنِيهِ السَّبْعَةَ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: الرَّبُّ لَمْ يَخْتَرْ هؤُلاَءِ.
וַיַּעֲבֵ֥ר יִשַׁ֛י בָּנָ֖יו שִׁבְעַ֥ת לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;יִשַׁ֔י יְהוָ֖ה לֹא בָחַ֥ר בָּאֵֽלֶּה
صموئيل الأول 16: 10
1Sa.16.10
وَعَبَّرَ يَسَّى بَنِيهِ السَّبْعَةَ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: الرَّبُّ لَمْ يَخْتَرْ هؤُلاَءِ.
וַיַּעֲבֵ֥ר יִשַׁ֛י בָּנָ֖יו שִׁבְעַ֥ת לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;יִשַׁ֔י יְהוָ֖ה לֹא בָחַ֥ר בָּאֵֽלֶּה
صموئيل الأول 16: 11
1Sa.16.11
وَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: هَلْ كَمُلُوا الْغِلْمَانُ. فَقَالَ: بَقِيَ بَعْدُ الصَّغِيرُ وَهُوَذَا يَرْعَى الْغَنَمَ. فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: أَرْسِلْ وَأْتِ بِهِ، لأَنَّنَا لاَ نَجْلِسُ حَتَّى يَأْتِيَ إِلَى ههُنَا.
וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֣ל אֶל;יִשַׁי֮ הֲתַ֣מּוּ הַנְּעָרִים֒ וַיֹּ֗אמֶר שָׁאַ֣ר ע֚וֹד הַקָּטָ֔ן וְהִנֵּ֥ה רֹעֶ֖ה בַּצֹּ֑אן וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;יִשַׁי֙ שִׁלְחָ֣ה וְקָחֶ֔נּוּ כִּ֥י לֹא נָסֹ֖ב עַד בֹּא֥וֹ פֹֽה
صموئيل الأول 16: 11
1Sa.16.11
وَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: هَلْ كَمُلُوا الْغِلْمَانُ. فَقَالَ: بَقِيَ بَعْدُ الصَّغِيرُ وَهُوَذَا يَرْعَى الْغَنَمَ. فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: أَرْسِلْ وَأْتِ بِهِ، لأَنَّنَا لاَ نَجْلِسُ حَتَّى يَأْتِيَ إِلَى ههُنَا.
וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֣ל אֶל;יִשַׁי֮ הֲתַ֣מּוּ הַנְּעָרִים֒ וַיֹּ֗אמֶר שָׁאַ֣ר ע֚וֹד הַקָּטָ֔ן וְהִנֵּ֥ה רֹעֶ֖ה בַּצֹּ֑אן וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;יִשַׁי֙ שִׁלְחָ֣ה וְקָחֶ֔נּוּ כִּ֥י לֹא נָסֹ֖ב עַד בֹּא֥וֹ פֹֽה
صموئيل الأول 16: 13
1Sa.16.13
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ قَرْنَ الدُّهْنِ وَمَسَحَهُ فِي وَسَطِ إِخْوَتِهِ. وَحَلَّ رُوحُ الرَّبِّ عَلَى دَاوُدَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا. ثُمَّ قَامَ صَمُوئِيلُ وَذَهَبَ إِلَى الرَّامَةِ.
וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל קֶ֣רֶן הַשֶּׁ֗מֶן וַיִּמְשַׁ֣ח;אֹתוֹ֮ בְּקֶ֣רֶב אֶחָיו֒ וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ יְהוָה֙ אֶל דָּוִ֔ד מֵהַיּ֥וֹם;הַה֖וּא וָמָ֑עְלָה וַיָּ֣קָם שְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּ֖לֶךְ הָרָמָֽתָה
صموئيل الأول 16: 13
1Sa.16.13
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ قَرْنَ الدُّهْنِ وَمَسَحَهُ فِي وَسَطِ إِخْوَتِهِ. وَحَلَّ رُوحُ الرَّبِّ عَلَى دَاوُدَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا. ثُمَّ قَامَ صَمُوئِيلُ وَذَهَبَ إِلَى الرَّامَةِ.
וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל קֶ֣רֶן הַשֶּׁ֗מֶן וַיִּמְשַׁ֣ח;אֹתוֹ֮ בְּקֶ֣רֶב אֶחָיו֒ וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ יְהוָה֙ אֶל דָּוִ֔ד מֵהַיּ֥וֹם;הַה֖וּא וָמָ֑עְלָה וַיָּ֣קָם שְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּ֖לֶךְ הָרָמָֽתָה
صموئيل الأول 19: 18
1Sa.19.18
فَهَرَبَ دَاوُدُ وَنَجَا وَجَاءَ إِلَى صَمُوئِيلَ فِي الرَّامَةِ وَأَخْبَرَهُ بِكُلِّ مَا عَمِلَ بِهِ شَاوُلُ. وَذَهَبَ هُوَ وَصَمُوئِيلُ وَأَقَامَا فِي نَايُوتَ.
בָּרַ֜ח וְדָוִ֨ד וַיִּמָּלֵ֗ט וַיָּבֹ֤א אֶל שְׁמוּאֵל֙ הָרָמָ֔תָה וַיַּ֨גֶּד;ל֔וֹ אֵ֛ת;כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה ל֖וֹ שָׁא֑וּל וַיֵּ֤לֶךְ הוּא֙ וּשְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּשְׁב֖וּ בְּנָֽיוֹת
صموئيل الأول 19: 18
1Sa.19.18
فَهَرَبَ دَاوُدُ وَنَجَا وَجَاءَ إِلَى صَمُوئِيلَ فِي الرَّامَةِ وَأَخْبَرَهُ بِكُلِّ مَا عَمِلَ بِهِ شَاوُلُ. وَذَهَبَ هُوَ وَصَمُوئِيلُ وَأَقَامَا فِي نَايُوتَ.
בָּרַ֜ח וְדָוִ֨ד וַיִּמָּלֵ֗ט וַיָּבֹ֤א אֶל שְׁמוּאֵל֙ הָרָמָ֔תָה וַיַּ֨גֶּד;ל֔וֹ אֵ֛ת;כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה ל֖וֹ שָׁא֑וּל וַיֵּ֤לֶךְ הוּא֙ וּשְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּשְׁב֖וּ בְּנָֽיוֹת
صموئيل الأول 19: 20
1Sa.19.20
فَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً لأَخْذِ دَاوُدَ. وَلَمَّا رَأَوْا جَمَاعَةَ الأَنْبِيَاءِ يَتَنَبَّأُونَ، وَصَمُوئِيلَ وَاقِفًا رَئِيسًا عَلَيْهِمْ، كَانَ رُوحُ اللهِ عَلَى رُسُلِ شَاوُلَ فَتَنَبَّأُوا هُمْ أَيْضًا.
וַיִּשְׁלַ֨ח שָׁא֣וּל מַלְאָכִים֮ לָקַ֣חַת דָּוִד֒ וַיַּ֗רְא לַהֲקַ֤ת הַנְּבִיאִים֙ נִבְּאִ֔ים וּשְׁמוּאֵ֕ל עֹמֵ֥ד נִצָּ֖ב עֲלֵיהֶ֑ם וַתְּהִ֞י ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים עַֽל מַלְאֲכֵ֤י שָׁאוּל֙ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ הֵֽמָּה גַּם
صموئيل الأول 19: 22
1Sa.19.22
فَذَهَبَ هُوَ أَيْضًا إِلَى الرَّامَةِ وَجَاءَ إِلَى الْبِئْرِ الْعَظِيمَةِ الَّتِي عِنْدَ سِيخُو وَسَأَلَ وَقَالَ: أَيْنَ صَمُوئِيلُ وَدَاوُدُ. فَقِيلَ: هَا هُمَا فِي نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ.
וַיֵּ֨לֶךְ ה֜וּא גַּם הָרָמָ֗תָה וַיָּבֹא֙ עַד בּ֤וֹר הַגָּדוֹל֙ אֲשֶׁ֣ר בַּשֶּׂ֔כוּ וַיִּשְׁאַ֣ל וַיֹּ֔אמֶר אֵיפֹ֥ה שְׁמוּאֵ֖ל וְדָוִ֑ד וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּ֖ה בְּנָי֥וֹת בָּרָמָֽה
صموئيل الأول 19: 24
1Sa.19.24
فَخَلَعَ هُوَ أَيْضًا ثِيَابَهُ وَتَنَبَّأَ هُوَ أَيْضًا أَمَامَ صَمُوئِيلَ، وَانْطَرَحَ عُرْيَانًا ذلِكَ النَّهَارَ كُلَّهُ وَكُلَّ اللَّيْلِ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: أَشَاوُلُ أَيْضًا بَيْنَ الأَنْبِيَاءِ..
וַיִּפְשַׁ֨ט ה֜וּא גַּם בְּגָדָ֗יו וַיִּתְנַבֵּ֤א הוּא֙ גַם לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּפֹּ֣ל עָרֹ֔ם הַה֖וּא הַיּ֥וֹם כָּל וְכָל הַלָּ֑יְלָה עַל;כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ שָׁא֖וּל הֲגַ֥ם בַּנְּבִיאִֽם
صموئيل الأول 25: 1
1Sa.25.1
وَمَاتَ صَمُوئِيلُ، فَاجْتَمَعَ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وَنَدَبُوهُ وَدَفَنُوهُ فِي بَيْتِهِ فِي الرَّامَةِ. وَقَامَ دَاوُدُ وَنَزَلَ إِلَى بَرِّيَّةِ فَارَانَ.
וַיָּ֣מָת שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּקָּבְצ֤וּ כָל יִשְׂרָאֵל֙ וַיִּסְפְּדוּ;ל֔וֹ וַיִּקְבְּרֻ֥הוּ בְּבֵית֖וֹ בָּרָמָ֑ה וַיָּ֣קָם דָּוִ֔ד וַיֵּ֖רֶד אֶל מִדְבַּ֥ר פָּארָֽן
صموئيل الأول 28: 3
1Sa.28.3
وَمَاتَ صَمُوئِيلُ وَنَدَبَهُ كُلُّ إِسْرَائِيلَ وَدَفَنُوهُ فِي الرَّامَةِ فِي مَدِينَتِهِ. وَكَانَ شَاوُلُ قَدْ نَفَى أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ.
מֵ֔ת וּשְׁמוּאֵ֣ל וַיִּסְפְּדוּ;לוֹ֙ כָּל יִשְׂרָאֵ֔ל וַיִּקְבְּרֻ֥הוּ בָרָמָ֖ה וּבְעִיר֑וֹ וְשָׁא֗וּל הֵסִ֛יר הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖ים מֵהָאָֽרֶץ
صموئيل الأول 28: 11
1Sa.28.11
فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ: مَنْ أُصْعِدُ لَكَ. فَقَالَ: أَصْعِدِي لِي صَمُوئِيلَ.
וַתֹּ֙אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה מִ֖י אַֽעֲלֶה לָּ֑ךְ וַיֹּ֕אמֶר הַֽעֲלִי לִֽי שְׁמוּאֵ֖ל
صموئيل الأول 28: 12
1Sa.28.12
فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ صَمُوئِيلَ صَرَخَتْ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ، وَكَلَّمَتِ الْمَرْأةُ شَاوُلُ قَائِلةً: لِمَاذَا خَدَعْتَنِي وَأَنْتَ شَاوُلُ.
וַתֵּ֤רֶא הָֽאִשָּׁה֙ שְׁמוּאֵ֔ל וַתִּזְעַ֖ק בְּק֣וֹל גָּד֑וֹל וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה שָׁא֧וּל לֵאמֹ֛ר לָ֥מָּה רִמִּיתָ֖נִי וְאַתָּ֥ה שָׁאֽוּל
صموئيل الأول 28: 14
1Sa.28.14
فَقَالَ لَهَا: مَا هِيَ صُورَتُهُ. فَقَالَتْ: رَجُلٌ شَيْخٌ صَاعِدٌ وَهُوَ مُغَطًّى بِجُبَّةٍ. فَعَلِمَ شَاوُلُ أَنَّهُ صَمُوئِيلُ، فَخَرَّ عَلَى وَجْهِهِ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.
וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מַֽה תָּאֳר֔וֹ וַתֹּ֗אמֶר אִ֤ישׁ זָקֵן֙ עֹלֶ֔ה וְה֥וּא עֹטֶ֖ה מְעִ֑יל וַיֵּ֤דַע שָׁאוּל֙ כִּֽי;ה֔וּא שְׁמוּאֵ֣ל וַיִּקֹּ֥ד אַפַּ֛יִם אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
صموئيل الأول 28: 15
1Sa.28.15
فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِشَاوُلَ: لِمَاذَا أَقْلَقْتَنِي بِإِصْعَادِكَ إِيَّايَ. فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ ضَاقَ بِي الأَمْرُ جِدًّا. اَلْفِلِسْطِينِيُّونَ يُحَارِبُونَنِي، وَالرَّبُّ فَارَقَنِي وَلَمْ يَعُدْ يُجِيبُنِي لاَ بِالأَنْبِيَاءِ وَلاَ بِالأَحْلاَمِ. فَدَعَوْتُكَ لِكَيْ تُعْلِمَنِي مَاذَا أَصْنَعُ.
וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;שָׁא֔וּל לָ֥מָּה הִרְגַּזְתַּ֖נִי לְהַעֲל֣וֹת אֹתִ֑י וַיֹּ֣אמֶר שָׁ֠אוּל צַר;לִ֨י מְאֹ֜ד וּפְלִשְׁתִּ֣ים נִלְחָמִ֣ים;בִּ֗י וֵֽאלֹהִ֞ים סָ֤ר;מֵֽעָלַי֙ וְלֹֽא ע֗וֹד עָנָ֣נִי גַּ֤ם בְּיַֽד;הַנְּבִיאִם֙ גַּם בַּ֣חֲלֹמ֔וֹת וָאֶקְרָאֶ֣ה;לְךָ֔ לְהוֹדִיעֵ֖נִי מָ֥ה אֶעֱשֶֽׂה
صموئيل الأول 28: 16
1Sa.28.16
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: وَلِمَاذَا تَسْأَلُنِي وَالرَّبُّ قَدْ فَارَقَكَ وَصَارَ عَدُوَّكَ.
וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֔ל וְלָ֖מָּה תִּשְׁאָלֵ֑נִי וַיהוָ֛ה מֵעָלֶ֖יךָ סָ֥ר וַיְהִ֥י עָרֶֽךָ