קׇרְבָּן (H7133) - qorbân | معجم سترونغ العبري

اللاويين 1: 2 Lev.1.2

كَلِّمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَقُلْ لَهُمْ: إِذَا قَرَّبَ إِنْسَانٌ مِنْكُمْ قُرْبَانًا لِلرَّبِّ مِنَ الْبَهَائِمِ، فَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ تُقَرِّبُونَ قَرَابِينَكُمْ.

דַּבֵּ֞ר;אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם כִּֽי יַקְרִ֥יב אָדָ֗ם מִכֶּ֛ם קָרְבָּ֖ן לַֽיהוָ֑ה מִן הַבְּהֵמָ֗ה מִן הַבָּקָר֙ הַצֹּ֔אן תַּקְרִ֖יבוּ קָרְבַּנְכֶֽם

اللاويين 1: 2 Lev.1.2

كَلِّمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَقُلْ لَهُمْ: إِذَا قَرَّبَ إِنْسَانٌ مِنْكُمْ قُرْبَانًا لِلرَّبِّ مِنَ الْبَهَائِمِ، فَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ تُقَرِّبُونَ قَرَابِينَكُمْ.

דַּבֵּ֞ר;אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם כִּֽי יַקְרִ֥יב אָדָ֗ם מִכֶּ֛ם קָרְבָּ֖ן לַֽיהוָ֑ה מִן הַבְּהֵמָ֗ה מִן הַבָּקָר֙ הַצֹּ֔אן תַּקְרִ֖יבוּ קָרְבַּנְכֶֽם

اللاويين 1: 3 Lev.1.3

إِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ مُحْرَقَةً مِنَ الْبَقَرِ، فَذَكَرًا صَحِيحًا يُقَرِّبْهُ. إِلَى بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ يُقَدِّمُهُ لِلرِّضَا عَنْهُ أَمَامَ الرَّبِّ.

אִם קָרְבָּנוֹ֙ עֹלָ֤ה מִן הַבָּקָ֔ר זָכָ֥ר תָּמִ֖ים יַקְרִיבֶ֑נּוּ אֶל פֶּ֝תַח אֹ֤הֶל מוֹעֵד֙ יַקְרִ֣יב;אֹת֔וֹ לִרְצֹנ֖וֹ לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

اللاويين 1: 10 Lev.1.10

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ مِنَ الْغَنَمِ الضَّأْنِ أَوِ الْمَعْزِ مُحْرَقَةً، فَذَكَرًا صَحِيحًا يُقَرِّبُهُ.

וְאִם קָרְבָּנ֧וֹ מִן הַצֹּ֨אן מִן;הַכְּשָׂבִ֛ים א֥וֹ;מִן הָעִזִּ֖ים לְעֹלָ֑ה זָכָ֥ר תָּמִ֖ים יַקְרִיבֶֽנּוּ

اللاويين 1: 14 Lev.1.14

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ لِلرَّبِّ مِنَ الطَّيْرِ مُحْرَقَةً، يُقَرِّبُ قُرْبَانَهُ مِنَ الْيَمَامِ أَوْ مِنْ أَفْرَاخِ الْحَمَامِ.

וְאִ֧ם קָרְבָּנ֖וֹ לַֽיהוָ֑ה מִן הָע֛וֹף עֹלָ֥ה וְהִקְרִ֣יב קָרְבָּנֽוֹ מִן הַתֹּרִ֗ים א֛וֹ מִן בְּנֵ֥י הַיּוֹנָ֖ה

اللاويين 1: 14 Lev.1.14

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ لِلرَّبِّ مِنَ الطَّيْرِ مُحْرَقَةً، يُقَرِّبُ قُرْبَانَهُ مِنَ الْيَمَامِ أَوْ مِنْ أَفْرَاخِ الْحَمَامِ.

וְאִ֧ם קָרְבָּנ֖וֹ לַֽיהוָ֑ה מִן הָע֛וֹף עֹלָ֥ה וְהִקְרִ֣יב קָרְבָּנֽוֹ מִן הַתֹּרִ֗ים א֛וֹ מִן בְּנֵ֥י הַיּוֹנָ֖ה

اللاويين 2: 1 Lev.2.1

وَإِذَا قَرَّبَ أَحَدٌ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ لِلرَّبِّ، يَكُونُ قُرْبَانُهُ مِنْ دَقِيقٍ. وَيَسْكُبُ عَلَيْهَا زَيْتًا، وَيَجْعَلُ عَلَيْهَا لُبَانًا.

כִּֽי תַקְרִ֞יב וְנֶ֗פֶשׁ קָרְבַּ֤ן מִנְחָה֙ לַֽיהוָ֔ה יִהְיֶ֣ה קָרְבָּנ֑וֹ סֹ֖לֶת וְיָצַ֤ק עָלֶ֙יהָ֙ שֶׁ֔מֶן וְנָתַ֥ן עָלֶ֖יהָ לְבֹנָֽה

اللاويين 2: 1 Lev.2.1

وَإِذَا قَرَّبَ أَحَدٌ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ لِلرَّبِّ، يَكُونُ قُرْبَانُهُ مِنْ دَقِيقٍ. وَيَسْكُبُ عَلَيْهَا زَيْتًا، وَيَجْعَلُ عَلَيْهَا لُبَانًا.

כִּֽי תַקְרִ֞יב וְנֶ֗פֶשׁ קָרְבַּ֤ן מִנְחָה֙ לַֽיהוָ֔ה יִהְיֶ֣ה קָרְבָּנ֑וֹ סֹ֖לֶת וְיָצַ֤ק עָלֶ֙יהָ֙ שֶׁ֔מֶן וְנָתַ֥ן עָלֶ֖יהָ לְבֹנָֽה

اللاويين 2: 4 Lev.2.4

وَإِذَا قَرَّبْتَ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ مَخْبُوزَةٍ فِي تَنُّورٍ، تَكُونُ أَقْرَاصًا مِنْ دَقِيقٍ، فَطِيرًا مَلْتُوتَةً بِزَيْتٍ، وَرِقَاقًا فَطِيرًا مَدْهُونَةً بِزَيْتٍ.

וְכִ֥י תַקְרִ֛ב קָרְבַּ֥ן מִנְחָ֖ה מַאֲפֵ֣ה תַנּ֑וּר חַלּ֤וֹת סֹ֣לֶת מַצֹּת֙ בְּלוּלֹ֣ת בַּשֶּׁ֔מֶן וּרְקִיקֵ֥י מַצּ֖וֹת מְשֻׁחִ֥ים בַּשָּֽׁמֶן

اللاويين 2: 5 Lev.2.5

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُكَ تَقْدِمَةً عَلَى الصَّاجِ، تَكُونُ مِنْ دَقِيقٍ مَلْتُوتَةً بِزَيْتٍ، فَطِيرًا.

וְאִם קָרְבָּנֶ֑ךָ מִנְחָ֥ה עַל הַֽמַּחֲבַ֖ת תִהְיֶֽה סֹ֛לֶת בְּלוּלָ֥ה בַשֶּׁ֖מֶן מַצָּ֥ה

اللاويين 2: 7 Lev.2.7

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُكَ تَقْدِمَةً مِنْ طَاجِنٍ، فَمِنْ دَقِيقٍ بِزَيْتٍ تَعْمَلُهُ.

וְאִם קָרְבָּנֶ֑ךָ מִנְחַ֥ת מַרְחֶ֖שֶׁת סֹ֥לֶת בַּשֶּׁ֖מֶן תֵּעָשֶֽׂה

اللاويين 2: 12 Lev.2.12

قُرْبَانَ أَوَائِلَ تُقَرِّبُونَهُمَا لِلرَّبِّ. لكِنْ عَلَى الْمَذْبَحِ لاَ يَصْعَدَانِ لِرَائِحَةِ سَرُورٍ.

קָרְבַּ֥ן רֵאשִׁ֛ית תַּקְרִ֥יבוּ;אֹתָ֖ם לַיהוָ֑ה וְאֶל הַמִּזְבֵּ֥חַ לֹא יַעֲל֖וּ לְרֵ֥יחַ נִיחֹֽחַ

اللاويين 2: 13 Lev.2.13

وَكُلُّ قُرْبَانٍ مِنْ تَقَادِمِكَ بِالْمِلْحِ تُمَلِّحُهُ، وَلاَ تُخْلِ تَقْدِمَتَكَ مِنْ مِلْحِ عَهْدِ إِلهِكَ. عَلَى جَمِيعِ قَرَابِينِكَ تُقَرِّبُ مِلْحًا.

וְכָל קָרְבַּ֣ן מִנְחָתְךָ֮ בַּמֶּ֣לַח תִּמְלָח֒ וְלֹ֣א תַשְׁבִּ֗ית מֵעַ֖ל;מִנְחָתֶ֑ךָ מֶ֚לַח בְּרִ֣ית אֱלֹהֶ֔יךָ עַ֥ל כָּל קָרְבָּנְךָ֖ תַּקְרִ֥יב מֶֽלַח

اللاويين 2: 13 Lev.2.13

وَكُلُّ قُرْبَانٍ مِنْ تَقَادِمِكَ بِالْمِلْحِ تُمَلِّحُهُ، وَلاَ تُخْلِ تَقْدِمَتَكَ مِنْ مِلْحِ عَهْدِ إِلهِكَ. عَلَى جَمِيعِ قَرَابِينِكَ تُقَرِّبُ مِلْحًا.

וְכָל קָרְבַּ֣ן מִנְחָתְךָ֮ בַּמֶּ֣לַח תִּמְלָח֒ וְלֹ֣א תַשְׁבִּ֗ית מֵעַ֖ל;מִנְחָתֶ֑ךָ מֶ֚לַח בְּרִ֣ית אֱלֹהֶ֔יךָ עַ֥ל כָּל קָרְבָּנְךָ֖ תַּקְרִ֥יב מֶֽלַח

اللاويين 3: 1 Lev.3.1

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ ذَبِيحَةَ سَلاَمَةٍ، فَإِنْ قَرَّبَ مِنَ الْبَقَرِ ذَكَرًا أَوْ أُنْثَى، فَصَحِيحًا يُقَرِّبُهُ أَمَامَ الرَّبِّ.

וְאִם קָרְבָּנ֑וֹ זֶ֥בַח שְׁלָמִ֖ים אִ֤ם מַקְרִ֔יב מִן הַבָּקָר֙ אִם;זָכָר֙ אִם נְקֵבָ֔ה תָּמִ֥ים יַקְרִיבֶ֖נּוּ לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

اللاويين 3: 2 Lev.3.2

يَضَعُ يَدَهُ عَلَى رَأْسِ قُرْبَانِهِ وَيَذْبَحُهُ لَدَى بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ، وَيَرُشُّ بَنُو هَارُونَ الْكَهَنَةُ الدَّمَ عَلَى الْمَذْبَحِ مُسْتَدِيرًا.

וְסָמַ֤ךְ יָדוֹ֙ עַל רֹ֣אשׁ קָרְבָּנ֔וֹ וּשְׁחָט֕וֹ פֶּ֖תַח אֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד וְזָרְק֡וּ בְּנֵי֩ אַהֲרֹ֨ן הַכֹּהֲנִ֧ים הַדָּ֛ם עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ סָבִֽיב

اللاويين 3: 6 Lev.3.6

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ مِنَ الْغَنَمِ ذَبِيحَةَ سَلاَمَةٍ لِلرَّبِّ ذَكَرًا أَوْ أُنْثَى، فَصَحِيحًا يُقَرِّبُهُ.

וְאִם קָרְבָּנ֛וֹ מִן הַצֹּ֧אן לְזֶ֥בַח שְׁלָמִ֖ים לַיהוָ֑ה זָכָר֙ א֣וֹ נְקֵבָ֔ה תָּמִ֖ים יַקְרִיבֶֽנּוּ

اللاويين 3: 7 Lev.3.7

إِنْ قَرَّبَ قُرْبَانَهُ مِنَ الضَّأْنِ يُقَدِّمُهُ أَمَامَ الرَّبِّ.

אִם מַקְרִ֖יב קָרְבָּנ֑וֹ כֶּ֥שֶׂב וְהִקְרִ֥יב;אֹת֖וֹ לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

اللاويين 3: 8 Lev.3.8

يَضَعُ يَدَهُ عَلَى رَأْسِ قُرْبَانِهِ وَيَذْبَحُهُ قُدَّامَ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ. وَيَرُشُّ بَنُو هَارُونَ دَمَهُ عَلَى الْمَذْبَحِ مُسْتَدِيرًا.

וְסָמַ֤ךְ יָדוֹ֙ עַל רֹ֣אשׁ קָרְבָּנ֔וֹ וְשָׁחַ֣ט;אֹת֔וֹ לִפְנֵ֖י אֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד וְ֠זָרְקוּ בְּנֵ֨י אַהֲרֹ֧ן דָּמ֛וֹ עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ סָבִֽיב

اللاويين 3: 12 Lev.3.12

وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُهُ مِنَ الْمَعْزِ يُقَدِّمُهُ أَمَامَ الرَّبِّ.

וְאִ֥ם קָרְבָּנ֑וֹ עֵ֖ז וְהִקְרִיב֖וֹ לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

اللاويين 3: 14 Lev.3.14

وَيُقَرِّبُ مِنْهُ قُرْبَانَهُ وَقُودًا لِلرَّبِّ: الشَّحْمَ الَّذِي يُغَشِّي الأَحْشَاءَ، وَسَائِرَ الشَّحْمِ الَّذِي عَلَى الأَحْشَاءِ،

וְהִקְרִ֤יב מִמֶּ֙נּוּ֙ קָרְבָּנ֔וֹ אִשֶּׁ֖ה לַֽיהוָ֑ה הַחֵ֙לֶב֙ הַֽמְכַסֶּ֣ה הַקֶּ֔רֶב כָּל הַחֵ֔לֶב אֲשֶׁ֖ר עַל הַקֶּֽרֶב

اللاويين 4: 23 Lev.4.23

ثُمَّ أُعْلِمَ بِخَطِيَّتِهِ الَّتِي أَخْطَأَ بِهَا، يَأْتِي بِقُرْبَانِهِ تَيْسًا مِنَ الْمَعْزِ ذَكَرًا صَحِيحًا.

אֽוֹ הוֹדַ֤ע;אֵלָיו֙ חַטָּאת֔וֹ אֲשֶׁ֥ר חָטָ֖א בָּ֑הּ וְהֵבִ֧יא קָרְבָּנ֛וֹ שְׂעִ֥יר עִזִּ֖ים זָכָ֥ר תָּמִֽים

اللاويين 4: 28 Lev.4.28

ثُمَّ أُعْلِمَ بِخَطِيَّتِهِ الَّتِي أَخْطَأَ بِهَا، يَأْتِي بِقُرْبَانِهِ عَنْزًا مِنَ الْمَعْزِ أُنْثَى صَحِيحَةً عَنْ خَطِيَّتِهِ الَّتِي أَخْطَأَ.

א֚וֹ הוֹדַ֣ע;אֵלָ֔יו חַטָּאת֖וֹ אֲשֶׁ֣ר חָטָ֑א וְהֵבִ֨יא קָרְבָּנ֜וֹ שְׂעִירַ֤ת עִזִּים֙ נְקֵבָ֔ה תְּמִימָ֣ה עַל חַטָּאת֖וֹ אֲשֶׁ֥ר חָטָֽא

اللاويين 4: 32 Lev.4.32

وَإِنْ أَتَى بِقُرْبَانِهِ مِنَ الضَّأْنِ ذَبِيحَةَ خَطِيَّةٍ، يَأْتِي بِهَا أُنْثَى صَحِيحَةً.

וְאִם יָבִ֥יא קָרְבָּנ֖וֹ כֶּ֛בֶשׂ לְחַטָּ֑את יְבִיאֶֽנָּה נְקֵבָ֥ה תְמִימָ֖ה

اللاويين 5: 11 Lev.5.11

وَإِنْ لَمْ تَنَلْ يَدُهُ يَمَامَتَيْنِ أَوْ فَرْخَيْ حَمَامٍ فَيَأْتِي بِقُرْبَانِهِ عَمَّا أَخْطَأَ بِهِ عُشْرَ الإِيفَةِ مِنْ دَقِيقٍ، قُرْبَانَ خَطِيَّةٍ. لاَ يَضَعُ عَلَيْهِ زَيْتًا، وَلاَ يَجْعَلُ عَلَيْهِ لُبَانًا لأَنَّهُ قُرْبَانُ خَطِيَّةٍ.

וְאִם לֹא֩ תַשִּׂ֨יג יָד֜וֹ לִשְׁתֵּ֣י;תֹרִ֗ים אוֹ֮ לִשְׁנֵ֣י;בְנֵי יוֹנָה֒ וְהֵבִ֨יא קָרְבָּנ֜וֹ אֲשֶׁ֣ר חָטָ֗א עֲשִׂירִ֧ת הָאֵפָ֛ה סֹ֖לֶת לְחַטָּ֑את לֹא יָשִׂ֨ים עָלֶ֜יהָ שֶׁ֗מֶן וְלֹא יִתֵּ֤ן עָלֶ֙יהָ֙ לְבֹנָ֔ה כִּ֥י חַטָּ֖את

اللاويين 6: 20 Lev.6.20

هذَا قُرْبَانُ هَارُونَ وَبَنِيهِ الَّذِي يُقَرِّبُونَهُ لِلرَّبِّ يَوْمَ مَسْحَتِهِ: عُشْرُ الإِيفَةِ مِنْ دَقِيقٍ تَقْدِمَةً دَائِمَةً، نِصْفُهَا صَبَاحًا، وَنِصْفُهَا مَسَاءً.

זֶ֡ה קָרְבַּן֩ אַהֲרֹ֨ן וּבָנָ֜יו אֲשֶׁר יַקְרִ֣יבוּ לַֽיהוָ֗ה בְּיוֹם֙ הִמָּשַׁ֣ח;אֹת֔וֹ עֲשִׂירִ֨ת הָאֵפָ֥ה סֹ֛לֶת מִנְחָ֖ה תָּמִ֑יד מַחֲצִיתָ֣הּ בַּבֹּ֔קֶר וּמַחֲצִיתָ֖הּ בָּעָֽרֶב

اللاويين 7: 13 Lev.7.13

مَعَ أَقْرَاصِ خُبْزٍ خَمِيرٍ يُقَرِّبُ قُرْبَانَهُ عَلَى ذَبِيحَةِ شُكْرِ سَلاَمَتِهِ.

עַל חַלֹּת֙ לֶ֣חֶם חָמֵ֔ץ יַקְרִ֖יב קָרְבָּנ֑וֹ עַל זֶ֖בַח תּוֹדַ֥ת שְׁלָמָֽיו

اللاويين 7: 14 Lev.7.14

وَيُقَرِّبُ مِنْهُ وَاحِدًا مِنْ كُلِّ قُرْبَانٍ رَفِيعَةً لِلرَّبِّ، يَكُونُ لِلْكَاهِنِ الَّذِي يَرُشُّ دَمَ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ.

וְהִקְרִ֨יב מִמֶּ֤נּוּ אֶחָד֙ מִכָּל קָרְבָּ֔ן תְּרוּמָ֖ה לַיהוָ֑ה לַכֹּהֵ֗ן;ל֥וֹ;יִהְיֶֽה הַזֹּרֵ֛ק דַּ֥ם הַשְּׁלָמִ֖ים

اللاويين 7: 15 Lev.7.15

وَلَحْمُ ذَبِيحَةِ شُكْرِ سَلاَمَتِهِ يُؤْكَلُ يَوْمَ قُرْبَانِهِ. لاَ يُبْقِي مِنْهُ شَيْئًا إِلَى الصَّبَاحِ.

וּבְשַׂ֗ר זֶ֚בַח תּוֹדַ֣ת שְׁלָמָ֔יו יֵאָכֵ֑ל בְּי֥וֹם קָרְבָּנ֖וֹ לֹֽא יַנִּ֥יחַ מִמֶּ֖נּוּ עַד בֹּֽקֶר

اللاويين 7: 16 Lev.7.16

وَإِنْ كَانَتْ ذَبِيحَةُ قُرْبَانِهِ نَذْرًا أَوْ نَافِلَةً، فَفِي يَوْمِ تَقْرِيبِهِ ذَبِيحَتَهُ تُؤْكَلُ. وَفِي الْغَدِ يُؤْكَلُ مَا فَضَلَ مِنْهَا.

וְאִם זֶ֚בַח קָרְבָּנ֔וֹ נֶ֣דֶר א֣וֹ נְדָבָ֗ה בְּי֛וֹם הַקְרִיב֥וֹ זִבְח֖וֹ יֵאָכֵ֑ל וּמִֽמָּחֳרָ֔ת יֵאָכֵֽל וְהַנּוֹתָ֥ר מִמֶּ֖נּוּ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (82 آية)