עָשָׂה (H6213) - ʻâsâh | معجم سترونغ العبري

صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24

وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.

יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24

وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.

יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם

صموئيل الثاني 19: 27 2Sa.19.27

وَوَشَى بِعَبْدِكَ إِلَى سَيِّدِي الْمَلِكِ، وَسَيِّدِي الْمَلِكُ كَمَلاَكِ اللهِ. فَافْعَلْ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ.

וַיְרַגֵּ֣ל בְּעַבְדְּךָ֔ אֶל אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֑לֶךְ וַאדֹנִ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֔ים וַעֲשֵׂ֥ה הַטּ֖וֹב בְּעֵינֶֽיךָ

صموئيل الثاني 19: 37 2Sa.19.37

دَعْ عَبْدَكَ يَرْجعُ فَأَمُوتَ فِي مَدِينَتِي عِنْدَ قَبْرِ أَبِي وَأُمِّي. وَهُوَذَا عَبْدُكَ كِمْهَامُ يَعْبُرُ مَعَ سَيِّدِي الْمَلِكِ، فَافْعَلْ لَهُ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ.

יָֽשָׁב;נָ֤א;עַבְדְּךָ֙ וְאָמֻ֣ת בְּעִירִ֔י עִ֛ם קֶ֥בֶר אָבִ֖י וְאִמִּ֑י וְהִנֵּ֣ה עַבְדְּךָ֣ כִמְהָ֗ם יַֽעֲבֹר֙ עִם אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַעֲשֵׂה ל֕וֹ אֲשֶׁר ט֖וֹב בְּעֵינֶֽיךָ

صموئيل الثاني 19: 38 2Sa.19.38

فَأَجَابَ الْمَلِكُ: إِنَّ كِمْهَامَ يَعْبُرُ مَعِي فَأَفْعَلُ لَهُ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ، وَكُلُّ مَا تَتَمَنَّاهُ مِنِّي أَفْعَلُهُ لَكَ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֗לֶךְ כִּמְהָ֔ם יַעֲבֹ֣ר אִתִּי֙ וַאֲנִי֙;אֶעֱשֶׂה לּ֔וֹ הַטּ֖וֹב בְּעֵינֶ֑יךָ וְכֹ֛ל אֲשֶׁר תִּבְחַ֥ר עָלַ֖י אֶֽעֱשֶׂה לָּֽךְ

صموئيل الثاني 21: 3 2Sa.21.3

قَالَ دَاوُدُ لِلْجِبْعُونِيِّينَ: مَاذَا أَفْعَلُ لَكُمْ. وَبِمَاذَا أُكَفِّرُ فَتُبَارِكُوا نَصِيبَ الرَّبِّ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;הַגִּבְעֹנִ֔ים מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לָכֶ֑ם וּבַמָּ֣ה אֲכַפֵּ֔ר וּבָרְכ֖וּ נַחֲלַ֥ת יְהוָֽה

صموئيل الثاني 21: 4 2Sa.21.4

فَقَالَ لَهُ الْجِبْعُونِيُّونَ: لَيْسَ لَنَا فِضَّةٌ وَلاَ ذَهَبٌ عِنْدَ شَاوُلَ وَلاَ عِنْدَ بَيْتِهِ، وَلَيْسَ لَنَا أَنْ نُمِيتَ أَحَدًا فِي إِسْرَائِيلَ. فَقَالَ: مَهْمَا قُلْتُمْ أَفْعَلُهُ لَكُمْ.

וַיֹּ֧אמְרוּ ל֣וֹ הַגִּבְעֹנִ֗ים אֵֽין לָ֜נוּ כֶּ֤סֶף וְזָהָב֙ עִם שָׁא֣וּל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאֵֽין לָ֥נוּ לְהָמִ֣ית אִ֖ישׁ בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֛אמֶר מָֽה אַתֶּ֥ם;אֹמְרִ֖ים אֶעֱשֶׂ֥ה לָכֶֽם

صموئيل الثاني 21: 11 2Sa.21.11

فَأُخْبِرَ دَاوُدُ بِمَا فَعَلَتْ رِصْفَةُ ابْنَةُ أَيَّةَ سُرِّيَّةُ شَاوُلَ.

וַיֻּגַּ֖ד לְדָוִ֑ד אֲשֶׁר עָשְׂתָ֛ה רִצְפָּ֥ה בַת אַיָּ֖ה פִּלֶ֥גֶשׁ שָׁאֽוּל

صموئيل الثاني 21: 14 2Sa.21.14

وَدَفَنُوا عِظَامَ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ ابْنِهِ فِي أَرْضِ بَنْيَامِينَ فِي صَيْلَعَ، فِي قَبْرِ قَيْسَ أَبِيهِ، وَعَمِلُوا كُلَّ مَا أَمَرَ بِهِ الْمَلِكُ. وَبَعْدَ ذلِكَ اسْتَجَابَ اللهُ مِنْ أَجْلِ الأَرْضِ.

וַיִּקְבְּר֣וּ עַצְמוֹת שָׁא֣וּל וִיהוֹנָֽתָן בְּ֠נוֹ בְּאֶ֨רֶץ בִּנְיָמִ֜ן בְּצֵלָ֗ע בְּקֶ֙בֶר֙ קִ֣ישׁ אָבִ֔יו וַֽיַּעֲשׂ֔וּ כֹּ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה הַמֶּ֑לֶךְ אַֽחֲרֵי כֵֽן וַיֵּעָתֵ֧ר אֱלֹהִ֛ים לָאָ֖רֶץ

صموئيل الثاني 22: 51 2Sa.22.51

بُرْجُ خَلاَصٍ لِمَلِكِهِ، وَالصَّانِعُ رَحْمَةً لِمَسِيحِهِ، لِدَاوُدَ وَنَسْلِهِ إِلَى الأَبَدِ.

מִגְדּ֖וֹל יְשׁוּע֣וֹת מַלְכּ֑וֹ וְעֹֽשֶׂה חֶ֧סֶד לִמְשִׁיח֛וֹ לְדָוִ֥ד וּלְזַרְע֖וֹ עַד עוֹלָֽם

صموئيل الثاني 23: 10 2Sa.23.10

أَمَّا هُوَ فَأَقَامَ وَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ حَتَّى كَلَّتْ يَدُهُ، وَلَصِقَتْ يَدُهُ بِالسَّيْفِ، وَصَنَعَ الرَّبُّ خَلاَصًا عَظِيمًا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، وَرَجَعَ الشَّعْبُ وَرَاءَهُ لِلنَّهْبِ فَقَطْ.

ה֣וּא קָם֩ וַיַּ֨ךְ בַּפְּלִשְׁתִּ֜ים עַ֣ד;כִּֽי יָגְעָ֣ה יָד֗וֹ וַתִּדְבַּ֤ק יָדוֹ֙ אֶל;הַחֶ֔רֶב וַיַּ֧עַשׂ יְהוָ֛ה תְּשׁוּעָ֥ה גְדוֹלָ֖ה בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא יָשֻׁ֥בוּ וְהָעָ֛ם אַחֲרָ֖יו לְפַשֵּֽׁט אַךְ

صموئيل الثاني 23: 12 2Sa.23.12

فَوَقَفَ فِي وَسَطِ الْقِطْعَةِ وَأَنْقَذَهَا، وَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، فَصَنَعَ الرَّبُّ خَلاَصًا عَظِيمًا.

וַיִּתְיַצֵּ֤ב בְּתוֹךְ הַֽחֶלְקָה֙ וַיַּצִּילֶ֔הָ וַיַּ֖ךְ פְּלִשְׁתִּ֑ים וַיַּ֥עַשׂ יְהוָ֖ה תְּשׁוּעָ֥ה גְדוֹלָֽה

صموئيل الثاني 23: 17 2Sa.23.17

وَقَالَ: حَاشَا لِي يَا رَبُّ أَنْ أَفْعَلَ ذلِكَ. هذَا دَمُ الرِّجَالِ الَّذِينَ خَاطَرُوا بِأَنْفُسِهِمْ. فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَشْرَبَهُ. هذَا مَا فَعَلَهُ الثَّلاَثَةُ الأَبْطَالُ.

וַיֹּ֡אמֶר חָלִילָה֩ לִּ֨י יְהוָ֜ה מֵעֲשֹׂ֣תִי זֹ֗את הֲדַ֤ם הָֽאֲנָשִׁים֙ הַהֹלְכִ֣ים בְּנַפְשׁוֹתָ֔ם וְלֹ֥א אָבָ֖ה לִשְׁתּוֹתָ֑ם אֵ֣לֶּה עָשׂ֔וּ שְׁלֹ֖שֶׁת הַגִּבֹּרִֽים

صموئيل الثاني 23: 17 2Sa.23.17

وَقَالَ: حَاشَا لِي يَا رَبُّ أَنْ أَفْعَلَ ذلِكَ. هذَا دَمُ الرِّجَالِ الَّذِينَ خَاطَرُوا بِأَنْفُسِهِمْ. فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَشْرَبَهُ. هذَا مَا فَعَلَهُ الثَّلاَثَةُ الأَبْطَالُ.

וַיֹּ֡אמֶר חָלִילָה֩ לִּ֨י יְהוָ֜ה מֵעֲשֹׂ֣תִי זֹ֗את הֲדַ֤ם הָֽאֲנָשִׁים֙ הַהֹלְכִ֣ים בְּנַפְשׁוֹתָ֔ם וְלֹ֥א אָבָ֖ה לִשְׁתּוֹתָ֑ם אֵ֣לֶּה עָשׂ֔וּ שְׁלֹ֖שֶׁת הַגִּבֹּרִֽים

صموئيل الثاني 23: 22 2Sa.23.22

هذَا مَا فَعَلَهُ بَنَايَاهُو بْنُ يَهُويَادَاعَ، فَكَانَ لَهُ اسْمٌ بَيْنَ الثَّلاَثَةِ الأَبْطَالِ،

אֵ֣לֶּה עָשָׂ֔ה בְּנָיָ֖הוּ בֶּן יְהוֹיָדָ֑ע וְלוֹ;שֵׁ֖ם בִּשְׁלֹשָׁ֥ה הַגִּבֹּרִֽים

صموئيل الثاني 24: 10 2Sa.24.10

وَضَرَبَ دَاوُدَ قَلْبُهُ بَعْدَمَا عَدَّ الشَّعْبَ. فَقَالَ دَاوُدُ لِلرَّبِّ: لَقَدْ أَخْطَأْتُ جِدًّا فِي مَا فَعَلْتُ، وَالآنَ يَا رَبُّ أَزِلْ إِثْمَ عَبْدِكَ لأَنِّي انْحَمَقْتُ جِدًّا.

וַיַּ֤ךְ דָּוִד֙ לֵב;אֹת֔וֹ אַחֲרֵי;כֵ֖ן סָפַ֣ר הָעָ֑ם וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;יְהוָ֗ה חָטָ֤אתִי מְאֹד֙ אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי וְעַתָּ֣ה יְהוָ֔ה הַֽעֲבֶר;נָא֙ עֲוֹ֣ן עַבְדְּךָ֔ כִּ֥י נִסְכַּ֖לְתִּי מְאֹֽד

صموئيل الثاني 24: 12 2Sa.24.12

اِذْهَبْ وَقُلْ لِدَاوُدَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: ثَلاَثَةً أَنَا عَارِضٌ عَلَيْكَ، فَاخْتَرْ لِنَفْسِكَ وَاحِدًا مِنْهَا فَأَفْعَلَهُ بِكَ.

הָל֞וֹךְ וְדִבַּרְתָּ֣ אֶל;דָּוִ֗ד כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שָׁלֹ֕שׁ אָנֹכִ֖י נוֹטֵ֣ל עָלֶ֑יךָ בְּחַר לְךָ֥ אַֽחַת מֵהֶ֖ם וְאֶֽעֱשֶׂה לָּֽךְ

صموئيل الثاني 24: 17 2Sa.24.17

فَكَلَّمَ دَاوُدُ الرَّبَّ عِنْدَمَا رَأَى الْمَلاَكَ الضَّارِبَ الشَّعْبَ وَقَالَ: هَا أَنَا أَخْطَأْتُ، وَأَنَا أَذْنَبْتُ، وَأَمَّا هؤُلاَءِ الْخِرَافُ فَمَاذَا فَعَلُوا. فَلْتَكُنْ يَدُكَ عَلَيَّ وَعَلَى بَيْتِ أَبِي.

וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד יְהוָ֜ה בִּרְאֹת֣וֹ הַמַּלְאָ֣ךְ הַמַּכֶּ֣ה בָעָ֗ם וַיֹּ֙אמֶר֙ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֤י חָטָ֙אתִי֙ וְאָנֹכִ֣י הֶעֱוֵ֔יתִי וְאֵ֥לֶּה הַצֹּ֖אן מֶ֣ה עָשׂ֑וּ תְּהִ֨י;נָ֥א יָדְךָ֛ בִּ֖י וּבְבֵ֥ית אָבִֽי

الملوك الأول 1: 5 1Ki.1.5

ثُمَّ إِنَّ أَدُونِيَّا ابْنَ حَجِّيثَ تَرَفَّعَ قَائِلاً: أَنَا أَمْلِكُ. وَعَدَّ لِنَفْسِهِ عَجَلاَتٍ وَفُرْسَانًا وَخَمْسِينَ رَجُلاً يَجْرُونَ أَمَامَهُ.

וַאֲדֹנִיָּ֧ה בֶן חַגִּ֛ית מִתְנַשֵּׂ֥א לֵאמֹ֖ר אֲנִ֣י אֶמְלֹ֑ךְ וַיַּ֣עַשׂ ל֗וֹ רֶ֚כֶב וּפָ֣רָשִׁ֔ים וַחֲמִשִּׁ֥ים אִ֖ישׁ רָצִ֥ים לְפָנָֽיו

الملوك الأول 1: 6 1Ki.1.6

وَلَمْ يُغْضِبْهُ أَبُوهُ قَطُّ قَائِلاً: لِمَاذَا فَعَلْتَ هكَذَا. وَهُوَ أَيْضًا جَمِيلُ الصُّورَةِ جِدًّا، وَقَدْ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ بَعْدَ أَبْشَالُومَ.

וְלֹֽא עֲצָב֨וֹ אָבִ֤יו מִיָּמָיו֙ לֵאמֹ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִׂ֑יתָ כָּ֣כָה ה֤וּא וְגַם טֽוֹב תֹּ֙אַר֙ מְאֹ֔ד וְאֹת֥וֹ;יָלְדָ֖ה אַחֲרֵ֥י אַבְשָׁלֽוֹם

الملوك الأول 1: 30 1Ki.1.30

إِنَّهُ كَمَا حَلَفْتُ لَكِ بِالرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: إِنَّ سُلَيْمَانَ ابْنَكِ يَمْلِكُ بَعْدِي، وَهُوَ يَجْلِسُ عَلَى كُرْسِيِّي عِوَضًا عَنِّي، كَذلِكَ أَفْعَلُ هذَا الْيَوْمَ.

כִּ֡י כַּאֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨עְתִּי לָ֜ךְ בַּיהוָ֨ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר כִּֽי שְׁלֹמֹ֤ה בְנֵךְ֙ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרַ֔י וְה֛וּא יֵשֵׁ֥ב עַל כִּסְאִ֖י תַּחְתָּ֑י כִּ֛י;כֵּ֥ן אֶעֱשֶׂ֖ה הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

الملوك الأول 2: 3 1Ki.2.3

اِحْفَظْ شَعَائِرَ الرَّبِّ إِلهِكَ، إِذْ تَسِيرُ فِي طُرُقِهِ، وَتَحْفَظُ فَرَائِضَهُ، وَصَايَاهُ وَأَحْكَامَهُ وَشَهَادَاتِهِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي شَرِيعَةِ مُوسَى، لِكَيْ تُفْلِحَ فِي كُلِّ مَا تَفْعَلُ وَحَيْثُمَا تَوَجَّهْتَ.

וְשָׁמַרְתָּ֞ מִשְׁמֶ֣רֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ לָלֶ֤כֶת בִּדְרָכָיו֙ לִשְׁמֹ֨ר חֻקֹּתָ֤יו מִצְוֹתָיו֙ וּמִשְׁפָּטָ֣יו וְעֵדְוֹתָ֔יו כַּכָּת֖וּב בְּתוֹרַ֣ת מֹשֶׁ֑ה לְמַ֣עַן תַּשְׂכִּ֗יל כָּל אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשֶׂ֔ה כָּל;אֲשֶׁ֥ר;שָֽׁם תִּפְנֶ֖ה

الملوك الأول 2: 5 1Ki.2.5

وَأَنْتَ أَيْضًا تَعْلَمُ مَا فَعَلَ بِي يُوآبُ ابْنُ صَرُويَةَ، مَا فَعَلَ لِرَئِيسَيْ جُيُوشِ إِسْرَائِيلَ: ابْنَيْرَ بْنِ نَيْرَ وَعَمَاسَا بْنِ يَثْرٍ، إِذْ قَتَلَهُمَا وَسَفَكَ دَمَ الْحَرْبِ فِي الصُّلْحِ، وَجَعَلَ دَمَ الْحَرْبِ فِي مِنْطَقَتِهِ الَّتِي عَلَى حَقَوَيْهِ وَفِي نَعْلَيْهِ اللَّتَيْنِ بِرِجْلَيْهِ.

אַתָּ֣ה וְגַ֣ם יָדַ֡עְתָּ אֲשֶׁר עָ֨שָׂה לִ֜י יוֹאָ֣ב בֶּן צְרוּיָ֗ה אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֣ה לִשְׁנֵֽי;שָׂרֵ֣י צִבְא֣וֹת יִ֠שְׂרָאֵל לְאַבְנֵ֨ר בֶּן נֵ֜ר וְלַעֲמָשָׂ֤א בֶן יֶ֙תֶר֙ וַיַּ֣הַרְגֵ֔ם וַיָּ֥שֶׂם דְּמֵֽי מִלְחָמָ֖ה בְּשָׁלֹ֑ם וַיִּתֵּ֞ן דְּמֵ֣י מִלְחָמָ֗ה בַּחֲגֹֽרָתוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר בְּמָתְנָ֔יו וּֽבְנַעֲל֖וֹ אֲשֶׁ֥ר בְּרַגְלָֽיו

الملوك الأول 2: 5 1Ki.2.5

وَأَنْتَ أَيْضًا تَعْلَمُ مَا فَعَلَ بِي يُوآبُ ابْنُ صَرُويَةَ، مَا فَعَلَ لِرَئِيسَيْ جُيُوشِ إِسْرَائِيلَ: ابْنَيْرَ بْنِ نَيْرَ وَعَمَاسَا بْنِ يَثْرٍ، إِذْ قَتَلَهُمَا وَسَفَكَ دَمَ الْحَرْبِ فِي الصُّلْحِ، وَجَعَلَ دَمَ الْحَرْبِ فِي مِنْطَقَتِهِ الَّتِي عَلَى حَقَوَيْهِ وَفِي نَعْلَيْهِ اللَّتَيْنِ بِرِجْلَيْهِ.

אַתָּ֣ה וְגַ֣ם יָדַ֡עְתָּ אֲשֶׁר עָ֨שָׂה לִ֜י יוֹאָ֣ב בֶּן צְרוּיָ֗ה אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֣ה לִשְׁנֵֽי;שָׂרֵ֣י צִבְא֣וֹת יִ֠שְׂרָאֵל לְאַבְנֵ֨ר בֶּן נֵ֜ר וְלַעֲמָשָׂ֤א בֶן יֶ֙תֶר֙ וַיַּ֣הַרְגֵ֔ם וַיָּ֥שֶׂם דְּמֵֽי מִלְחָמָ֖ה בְּשָׁלֹ֑ם וַיִּתֵּ֞ן דְּמֵ֣י מִלְחָמָ֗ה בַּחֲגֹֽרָתוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר בְּמָתְנָ֔יו וּֽבְנַעֲל֖וֹ אֲשֶׁ֥ר בְּרַגְלָֽיו

الملوك الأول 2: 6 1Ki.2.6

فَافْعَلْ حَسَبَ حِكْمَتِكَ وَلاَ تَدَعْ شَيْبَتَهُ تَنْحَدِرُ بِسَلاَمٍ إِلَى الْهَاوِيَةِ.

וְעָשִׂ֖יתָ כְּחָכְמָתֶ֑ךָ וְלֹֽא שֵׂיבָת֛וֹ תוֹרֵ֧ד בְּשָׁלֹ֖ם שְׁאֹֽל

الملوك الأول 2: 7 1Ki.2.7

وَافْعَلْ مَعْرُوفًا لِبَنِي بَرْزِلاَّيِ الْجِلْعَادِيِّ فَيَكُونُوا بَيْنَ الآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ، لأَنَّهُمْ هكَذَا تَقَدَّمُوا إِلَيَّ عِنْدَ هَرَبِي مِنْ وَجْهِ أَبْشَالُومَ أَخِيكَ.

תַּֽעֲשֶׂה חֶ֔סֶד וְלִבְנֵ֨י בַרְזִלַּ֤י הַגִּלְעָדִי֙ וְהָי֖וּ בְּאֹכְלֵ֣י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ כִּי כֵן֙ קָרְב֣וּ אֵלַ֔י בְּבָרְחִ֕י מִפְּנֵ֖י אַבְשָׁל֥וֹם אָחִֽיךָ

الملوك الأول 2: 9 1Ki.2.9

وَالآنَ فَلاَ تُبَرِّرْهُ لأَنَّكَ أَنْتَ رَجُلٌ حَكِيمٌ، فَاعْلَمْ مَا تَفْعَلُ بِهِ وَأَحْدِرْ شَيْبَتَهُ بِالدَّمِ إِلَى الْهَاوِيَةِ.

וְעַתָּה֙ אַל תְּנַקֵּ֔הוּ כִּ֛י אָ֑תָּה אִ֥ישׁ חָכָ֖ם וְיָֽדַעְתָּ֙ אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשֶׂה לּ֔וֹ וְהוֹרַדְתָּ֧ שֵׂיבָת֛וֹ בְּדָ֖ם שְׁאֽוֹל

الملوك الأول 2: 23 1Ki.2.23

وَحَلَفَ سُلَيْمَانُ الْمَلِكُ بِالرَّبِّ قَائِلاً: هكَذَا يَفْعَلُ لِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنَّهُ قَدْ تَكَلَّمَ أَدُونِيَّا بِهذَا الْكَلاَمِ ضِدَّ نَفْسِهِ.

וַיִּשָּׁבַע֙ שְׁלֹמֹ֔ה הַמֶּ֣לֶךְ בַּֽיהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר כֹּ֣ה יַֽעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִ֔יף כִּ֣י דִּבֶּר֙ אֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ הַזֶּֽה הַדָּבָ֖ר בְנַפְשׁ֔וֹ

الملوك الأول 2: 24 1Ki.2.24

وَالآنَ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ الَّذِي ثَبَّتَنِي وَأَجْلَسَنِي عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ أَبِي، وَالَّذِي صَنَعَ لِي بَيْتًا كَمَا تَكَلَّمَ، إِنَّهُ الْيَوْمَ يُقْتَلُ أَدُونِيَّا.

וְעַתָּ֗ה חַי יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר הֱכִינַ֗נִי וַיּֽוֹשִׁיבַ֙נִי֙ עַל כִּסֵּא֙ דָּוִ֣ד אָבִ֔י וַאֲשֶׁ֧ר עָֽשָׂה לִ֛י בַּ֖יִת כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבֵּ֑ר כִּ֣י הַיּ֔וֹם יוּמַ֖ת אֲדֹנִיָּֽהוּ

الملوك الأول 2: 31 1Ki.2.31

فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: افْعَلْ كَمَا تَكَلَّمَ، وَابْطِشْ بِهِ وَادْفِنْهُ، وَأَزِلْ عَنِّي وَعَنْ بَيْتِ أَبِي الدَّمَ الزَّكِيَّ الَّذِي سَفَكَهُ يُوآبُ،

וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ הַמֶּ֗לֶךְ עֲשֵׂה֙ כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר וּפְגַע בּ֖וֹ וּקְבַרְתּ֑וֹ וַהֲסִירֹ֣תָ מֵעָלַ֕י וּמֵעַ֖ל בֵּ֥ית אָבִֽי דְּמֵ֣י חִנָּ֗ם אֲשֶׁר֙ שָׁפַ֣ךְ יוֹאָ֔ב

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2583 آية)