ك
إصحاح
◄ H6212
H6213. âsâh
H6214 ►
المعنى المختصر للكلمة
âsâh: to do or make, in the broadest sense and widest application
اللفظ الأصلي עָשָׂה
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق âsâh (aw-saw)
تكرار الورود في الكتاب 2583 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها

a primitive root;

المعنى والشرح المفصل

to do or make, in the broadest sense and widest application

الإنجليزية — KJV Translation Tags
accomplish advance appoint apt be at become bear bestow bring forth bruise be busy [idiom] certainly have the charge of commit deal (with) deck [phrase] displease do (ready) dress(-ed) (put in) execute(-ion) exercise fashion [phrase] feast (fight-) ing man [phrase] finish fit fly follow fulfill furnish gather get go about govern grant great [phrase] hinder hold (a feast) [idiom] indeed [phrase] be industrious [phrase] journey keep labour maintain make be meet observe be occupied offer [phrase] officer pare bring (come) to pass perform pracise prepare procure provide put requite [idiom] sacrifice serve set shew [idiom] sin spend [idiom] surely take [idiom] thoroughly trim [idiom] very [phrase] vex be (warr-) ior work(-man) yield use

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

وَعَمِلَ 129× عَمِلَ 76× فَعَلَ 63× وَتَصْنَعُ 58× صَنَعَ 57×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיַּ֥עַשׂ (71×) עָשָׂ֖ה (58×) לַעֲשׂ֥וֹת (54×) וַיַּ֣עַשׂ (41×) עָשָׂ֔ה (35×) עָשָׂ֣ה (34×) עָשָׂ֑ה (34×) לַעֲשׂ֣וֹת (32×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2583 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 12: 16 1Sa.12.16
فَالآنَ امْثُلُوا أَيْضًا وَانْظُرُوا هذَا الأَمْرَ الْعَظِيمَ الَّذِي يَفْعَلُهُ الرَّبُّ أَمَامَ أَعْيُنِكُمْ.
עַתָּה֙ הִתְיַצְּב֣וּ גַּם וּרְא֔וּ הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֥ר הַגָּד֖וֹל אֲשֶׁ֣ר עֹשֶׂ֖ה יְהוָ֔ה לְעֵינֵיכֶֽם
صموئيل الأول 12: 17 1Sa.12.17
أَمَا هُوَ حَصَادُ الْحِنْطَةِ الْيَوْمَ. فَإِنِّي أَدْعُو الرَّبَّ فَيُعْطِي رُعُودًا وَمَطَرًا فَتَعْلَمُونَ وَتَرَوْنَ أَنَّهُ عَظِيمٌ شَرُّكُمُ الَّذِي عَمِلْتُمُوهُ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ بِطَلَبِكُمْ لأَنْفُسِكُمْ مَلِكًا.
הֲל֤וֹא קְצִיר חִטִּים֙ הַיּ֔וֹם אֶקְרָא֙ יְהוָ֔ה וְיִתֵּ֥ן קֹל֖וֹת וּמָטָ֑ר וּדְע֣וּ וּרְא֗וּ כִּֽי רַבָּה֙ רָעַתְכֶ֤ם אֲשֶׁ֤ר עֲשִׂיתֶם֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה לִשְׁא֥וֹל לָכֶ֖ם מֶֽלֶךְ
صموئيل الأول 12: 20 1Sa.12.20
فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِلشَّعْبِ: لاَ تَخَافُوا. إِنَّكُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ كُلَّ هذَا الشَّرِّ، وَلكِنْ لاَ تَحِيدُوا عَنِ الرَّبِّ، بَلِ اعْبُدُوا الرَّبَّ بِكُلِّ قُلُوبِكُمْ،
וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;הָעָם֙ אַל תִּירָ֔אוּ אַתֶּ֣ם עֲשִׂיתֶ֔ם כָּל הַזֹּ֑את הָרָעָ֖ה אַ֗ךְ אַל תָּס֙וּרוּ֙ מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֔ה וַעֲבַדְתֶּ֥ם יְהוָ֖ה בְּכָל לְבַבְכֶֽם
صموئيل الأول 12: 22 1Sa.12.22
لأَنَّهُ لاَ يَتْرُكُ الرَّبُّ شَعْبَهُ مِنْ أَجْلِ اسْمِهِ الْعَظِيمِ. لأَنَّهُ قَدْ شَاءَ الرَّبُّ أَنْ يَجْعَلَكُمْ لَهُ شَعْبًا.
כִּ֠י לֹֽא יִטֹּ֤שׁ יְהוָה֙ עַמּ֔וֹ בַּעֲב֖וּר שְׁמ֣וֹ הַגָּד֑וֹל כִּ֚י הוֹאִ֣יל יְהוָ֔ה לַעֲשׂ֥וֹת;אֶתְכֶ֛ם ל֖וֹ לְעָֽם
صموئيل الأول 13: 11 1Sa.13.11
فَقَالَ صَمُوئِيلُ: مَاذَا فَعَلْتَ. فَقَالَ شَاوُلُ: لأَنِّي رَأَيْتُ أَنَّ الشَّعْبَ قَدْ تَفَرَّقَ عَنِّي، وَأَنْتَ لَمْ تَأْتِ فِي أَيَّامِ الْمِيعَادِ، وَالْفِلِسْطِينِيُّونَ مُتَجَمِّعُونَ فِي مِخْمَاسَ،
וַיֹּ֥אמֶר שְׁמוּאֵ֖ל מֶ֣ה עָשִׂ֑יתָ וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֡וּל כִּֽי רָאִיתִי֩ כִֽי הָעָ֜ם נָפַ֨ץ מֵעָלַ֗י וְאַתָּה֙ לֹא בָ֙אתָ֙ הַיָּמִ֔ים לְמוֹעֵ֣ד וּפְלִשְׁתִּ֖ים נֶאֱסָפִ֥ים מִכְמָֽשׂ
صموئيل الأول 13: 19 1Sa.13.19
وَلَمْ يُوجَدْ صَانِعٌ فِي كُلِّ أَرْضِ إِسْرَائِيلَ، لأَنَّ الْفِلِسْطِينِيِّينَ قَالُوا: لِئَلاَّ يَعْمَلَ الْعِبْرَانِيُّونَ سَيْفًا أَوْ رُمْحًا.
לֹ֣א יִמָּצֵ֔א וְחָרָשׁ֙ בְּכֹ֖ל אֶ֣רֶץ יִשְׂרָאֵ֑ל כִּֽי פְלִשְׁתִּ֔ים אָמְר֣וּ פֶּ֚ן יַעֲשׂ֣וּ הָעִבְרִ֔ים חֶ֖רֶב א֥וֹ חֲנִֽית
صموئيل الأول 14: 6 1Sa.14.6
فَقَالَ يُونَاثَانُ لِلْغُلاَمِ حَامِلِ سِلاَحِهِ: تَعَالَ نَعْبُرْ إِلَى صَفِّ هؤُلاَءِ الْغُلْفِ، لَعَلَّ اللهَ يَعْمَلُ مَعَنَا، لأَنَّهُ لَيْسَ لِلرَّبِّ مَانِعٌ عَنْ أَنْ يُخَلِّصَ بِالْكَثِيرِ أَوْ بِالْقَلِيلِ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;הַנַּ֣עַר נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו לְכָה֙ וְנַעְבְּרָ֗ה אֶל מַצַּב֙ הָאֵ֔לֶּה הָעֲרֵלִ֣ים אוּלַ֛י יְהוָ֖ה יַעֲשֶׂ֥ה לָ֑נוּ כִּ֣י אֵ֤ין לַֽיהוָה֙ מַעְצ֔וֹר לְהוֹשִׁ֥יעַ בְּרַ֖ב א֥וֹ בִמְעָֽט
صموئيل الأول 14: 7 1Sa.14.7
فَقَالَ لَهُ حَامِلُ سِلاَحِهِ: اعْمَلْ كُلَّ مَا بِقَلْبِكَ. تَقَدَّمْ. هأَنَذَا مَعَكَ حَسَبَ قَلْبِكَ.
וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו עֲשֵׂ֖ה כָּל אֲשֶׁ֣ר בִּלְבָבֶ֑ךָ נְטֵ֣ה;לָ֔ךְ הִנְנִ֥י עִמְּךָ֖ כִּלְבָבֶֽךָ
صموئيل الأول 14: 36 1Sa.14.36
وَقَالَ شَاوُلُ: لِنَنْزِلْ وَرَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ لَيْلاً وَنَنْهَبْهُمْ إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ وَلاَ نُبْقِ مِنْهُمْ أَحَدًا. فَقَالُوا: افْعَلْ كُلَّ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ. وَقَالَ الْكَاهِنُ: لِنَتَقَدَّمْ هُنَا إِلَى اللهِ.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֡וּל נֵרְדָ֣ה אַחֲרֵי֩ פְלִשְׁתִּ֨ים לַ֜יְלָה וְֽנָבֹ֥זָה;בָהֶ֣ם עַד א֣וֹר הַבֹּ֗קֶר וְלֹֽא נַשְׁאֵ֤ר בָּהֶם֙ אִ֔ישׁ וַיֹּ֣אמְר֔וּ עֲשֵׂ֑ה כָּל הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ וַיֹּ֙אמֶר֙ הַכֹּהֵ֔ן נִקְרְבָ֥ה הֲלֹ֖ם אֶל הָאֱלֹהִֽים
صموئيل الأول 14: 40 1Sa.14.40
فَقَالَ لِجَمِيعِ إِسْرَائِيلَ: أَنْتُمْ تَكُونُونَ فِي جَانِبٍ وَأَنَا وَيُونَاثَانُ ابْنِي فِي جَانِبٍ. فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: اصْنَعْ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ.
וַיֹּ֣אמֶר אֶל;כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל אַתֶּם֙ תִּֽהְיוּ֙ לְעֵ֣בֶר;אֶחָ֔ד וַֽאֲנִי֙ וְיוֹנָתָ֣ן בְּנִ֔י נִהְיֶ֖ה;לְעֵ֣בֶר;אֶחָ֑ד וַיֹּאמְר֤וּ הָעָם֙ אֶל;שָׁא֔וּל עֲשֵֽׂה הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ
صموئيل الأول 14: 43 1Sa.14.43
فَقَالَ شَاوُلُ لِيُونَاثَانَ: أَخْبِرْنِي مَاذَا فَعَلْتَ. فَأَخْبَرَهُ يُونَاثَانُ وَقَالَ: ذُقْتُ ذَوْقًا بِطَرَفِ النُّشَّابَةِ الَّتِي بِيَدِي قَلِيلَ عَسَل. فَهأَنَذَا أَمُوتُ.
וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;י֣וֹנָתָ֔ן הַגִּ֥ידָה;לִּ֖י מֶ֣ה עָשִׂ֑יתָה וַיַּגֶּד;ל֣וֹ יוֹנָתָ֗ן וַיֹּאמֶר֩ טָעֹ֨ם טָעַ֜מְתִּי בִּקְצֵ֨ה הַמַּטֶּ֧ה אֲשֶׁר בְּיָדִ֛י מְעַ֥ט דְּבַ֖שׁ הִנְנִ֥י אָמֽוּת
صموئيل الأول 14: 44 1Sa.14.44
فَقَالَ شَاوُلُ: هكَذَا يَفْعَلُ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ إِنَّكَ مَوْتًا تَمُوتُ يَا يُونَاثَانُ.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל כֹּֽה יַעֲשֶׂ֥ה אֱלֹהִ֖ים וְכֹ֣ה יוֹסִ֑ף כִּֽי מ֥וֹת תָּמ֖וּת יוֹנָתָֽן
صموئيل الأول 14: 45 1Sa.14.45
فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: أَيَمُوتُ يُونَاثَانُ الَّذِي صَنَعَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ فِي إِسْرَائِيلَ. حَاشَا. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، لاَ تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِهِ إِلَى الأَرْضِ لأَنَّهُ مَعَ اللهِ عَمِلَ هذَا الْيَوْمَ. فَافْتَدَى الشَّعْبُ يُونَاثَانَ فَلَمْ يَمُتْ.
וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל;שָׁא֗וּל יָמוּת֙ הֲֽיוֹנָתָ֤ן אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַזֹּאת֮ הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי יְהוָה֙ אִם יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי עִם אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם יוֹנָתָ֖ן וְלֹא מֵֽת
صموئيل الأول 14: 45 1Sa.14.45
فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: أَيَمُوتُ يُونَاثَانُ الَّذِي صَنَعَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ فِي إِسْرَائِيلَ. حَاشَا. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، لاَ تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِهِ إِلَى الأَرْضِ لأَنَّهُ مَعَ اللهِ عَمِلَ هذَا الْيَوْمَ. فَافْتَدَى الشَّعْبُ يُونَاثَانَ فَلَمْ يَمُتْ.
וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל;שָׁא֗וּל יָמוּת֙ הֲֽיוֹנָתָ֤ן אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַזֹּאת֮ הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי יְהוָה֙ אִם יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי עִם אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם יוֹנָתָ֖ן וְלֹא מֵֽת
صموئيل الأول 14: 48 1Sa.14.48
وَفَعَلَ بِبَأْسٍ وَضَرَبَ عَمَالِيقَ، وَأَنْقَذَ إِسْرَائِيلَ مِنْ يَدِ نَاهِبِيهِ.
וַיַּ֣עַשׂ חַ֔יִל וַיַּ֖ךְ עֲמָלֵ֑ק וַיַּצֵּ֥ל יִשְׂרָאֵ֖ל מִיַּ֥ד שֹׁסֵֽהוּ
صموئيل الأول 15: 2 1Sa.15.2
هكَذَا يَقُولُ رَبُّ الْجُنُودِ: إِنِّي قَدِ افْتَقَدْتُ مَا عَمِلَ عَمَالِيقُ بِإِسْرَائِيلَ حِينَ وَقَفَ لَهُ فِي الطَّرِيقِ عِنْدَ صُعُودِهِ مِنْ مِصْرَ.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת פָּקַ֕דְתִּי אֲשֶׁר עָשָׂ֥ה עֲמָלֵ֖ק לְיִשְׂרָאֵ֑ל אֲשֶׁר שָׂ֥ם לוֹ֙ בַּדֶּ֔רֶךְ בַּעֲלֹת֖וֹ מִמִּצְרָֽיִם
صموئيل الأول 15: 6 1Sa.15.6
وَقَالَ شَاوُلُ لِلْقَيْنِيِّينَ: اذْهَبُوا حِيدُوا انْزِلُوا مِنْ وَسَطِ الْعَمَالِقَةِ لِئَلاَّ أُهْلِكَكُمْ مَعَهُمْ، وَأَنْتُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ مَعْرُوفًا مَعَ جَمِيعِ بَنِي إِسْرَائِيلَ عِنْدَ صُعُودِهِمْ مِنْ مِصْرَ. فَحَادَ الْقَيْنِيُّ مِنْ وَسَطِ عَمَالِيقَ.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֣וּל אֶֽל;הַקֵּינִ֡י לְכוּ֩ סֻּ֨רוּ רְד֜וּ מִתּ֣וֹךְ עֲמָלֵקִ֗י פֶּן אֹֽסִפְךָ֙ עִמּ֔וֹ וְאַתָּ֞ה עָשִׂ֤יתָה חֶ֙סֶד֙ עִם כָּל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בַּעֲלוֹתָ֖ם מִמִּצְרָ֑יִם וַיָּ֥סַר קֵינִ֖י מִתּ֥וֹךְ עֲמָלֵֽק
صموئيل الأول 15: 19 1Sa.15.19
فَلِمَاذَا لَمْ تَسْمَعْ لِصَوْتِ الرَّبِّ، بَلْ ثُرْتَ عَلَى الْغَنِيمَةِ وَعَمِلْتَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ..
וְלָ֥מָּה לֹא שָׁמַ֖עְתָּ בְּק֣וֹל יְהוָ֑ה וַתַּ֙עַט֙ אֶל הַשָּׁלָ֔ל וַתַּ֥עַשׂ הָרַ֖ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָֽה
صموئيل الأول 16: 3 1Sa.16.3
وَادْعُ يَسَّى إِلَى الذَّبِيحَةِ، وَأَنَا أُعَلِّمُكَ مَاذَا تَصْنَعُ. وَامْسَحْ لِيَ الَّذِي أَقُولُ لَكَ عَنْهُ.
וְקָרָ֥אתָ לְיִשַׁ֖י בַּזָּ֑בַח וְאָֽנֹכִ֗י אוֹדִֽיעֲךָ֙ אֲשֶֽׁר תַּעֲשֶׂ֔ה וּמָשַׁחְתָּ֣ לִ֔י אֲשֶׁר אֹמַ֖ר אֵלֶֽיךָ
صموئيل الأول 16: 4 1Sa.16.4
فَفَعَلَ صَمُوئِيلُ كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ وَجَاءَ إِلَى بَيْتِ لَحْمٍ. فَارْتَعَدَ شُيُوخُ الْمَدِينَةِ عِنْدَ اسْتِقْبَالِهِ وَقَالُوا: أَسَلاَمٌ مَجِيئُكَ.
וַיַּ֣עַשׂ שְׁמוּאֵ֗ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה וַיָּבֹ֖א בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיֶּחֶרְד֞וּ זִקְנֵ֤י הָעִיר֙ לִקְרָאת֔וֹ וַיֹּ֖אמֶר שָׁלֹ֥ם בּוֹאֶֽךָ
صموئيل الأول 17: 25 1Sa.17.25
فَقَالَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ: أَرَأَيْتُمْ هذَا الرَّجُلَ الصَّاعِدَ. لِيُعَيِّرَ إِسْرَائِيلَ هُوَ صَاعِدٌ. فَيَكُونُ أَنَّ الرَّجُلَ الَّذِي يَقْتُلُهُ يُغْنِيهِ الْمَلِكُ غِنًى جَزِيلاً، وَيُعْطِيهِ بِنْتَهُ، وَيَجْعَلُ بَيْتَ أَبِيهِ حُرًّا فِي إِسْرَائِيلَ.
וַיֹּ֣אמֶר אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֗ל הַרְּאִיתֶם֙ הַזֶּ֔ה הָאִ֤ישׁ הָֽעֹלֶה֙ כִּ֛י;לְחָרֵ֥ף יִשְׂרָאֵ֖ל עֹלֶ֑ה וְֽ֠הָיָה הָאִ֨ישׁ אֲשֶׁר יַכֶּ֜נּוּ יַעְשְׁרֶ֥נּוּ הַמֶּ֣לֶךְ עֹ֣שֶׁר גָּד֗וֹל יִתֶּן;ל֔וֹ בִּתּוֹ֙ יַעֲשֶׂ֥ה בֵּ֣ית אָבִ֔יו חָפְשִׁ֖י בְּיִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الأول 17: 26 1Sa.17.26
فَكَلَّمَ دَاوُدُ الرِّجَالَ الْوَاقِفِينَ مَعَهُ قَائِلاً: مَاذَا يُفْعَلُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يَقْتُلُ ذلِكَ الْفِلِسْطِينِيَّ، وَيُزِيلُ الْعَارَ عَنْ إِسْرَائِيلَ. لأَنَّهُ مَنْ هُوَ هذَا الْفِلِسْطِينِيُّ الأَغْلَفُ حَتَّى يُعَيِّرَ صُفُوفَ اللهِ الْحَيِّ.
וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד הָאֲנָשִׁ֞ים הָעֹמְדִ֣ים עִמּוֹ֮ לֵאמֹר֒ מַה יֵּעָשֶׂ֗ה לָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֤ר יַכֶּה֙ הַלָּ֔ז הַפְּלִשְׁתִּ֣י וְהֵסִ֥יר חֶרְפָּ֖ה מֵעַ֣ל יִשְׂרָאֵ֑ל כִּ֣י מִ֗י הַזֶּ֔ה הַפְּלִשְׁתִּ֤י הֶֽעָרֵל֙ כִּ֣י חֵרֵ֔ף מַעַרְכ֖וֹת אֱלֹהִ֥ים חַיִּֽים
صموئيل الأول 17: 27 1Sa.17.27
فَكَلَّمَهُ الشَّعْبُ بِمِثْلِ هذَا الْكَلاَمِ قَائِلِينَ: كَذَا يُفْعَلُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يَقْتُلُهُ.
וַיֹּ֤אמֶר;לוֹ֙ הָעָ֔ם הַזֶּ֖ה כַּדָּבָ֥ר לֵאמֹ֑ר כֹּ֣ה יֵעָשֶׂ֔ה לָאִ֖ישׁ אֲשֶׁ֥ר יַכֶּֽנּוּ
صموئيل الأول 17: 29 1Sa.17.29
فَقَالَ دَاوُدُ: مَاذَا عَمِلْتُ الآنَ. أَمَا هُوَ كَلاَمٌ..
וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד מֶ֥ה עָשִׂ֖יתִי עָ֑תָּה הֲל֖וֹא הֽוּא דָּבָ֥ר
صموئيل الأول 19: 5 1Sa.19.5
فَإِنَّهُ وَضَعَ نَفْسَهُ بِيَدِهِ وَقَتَلَ الْفِلِسْطِينِيَّ فَصَنَعَ الرَّبُّ خَلاَصًا عَظِيمًا لِجَمِيعِ إِسْرَائِيلَ. أَنْتَ رَأَيْتَ وَفَرِحْتَ. فَلِمَاذَا تُخْطِئُ إِلَى دَمٍ بَرِيءٍ بِقَتْلِ دَاوُدَ بِلاَ سَبَبٍ.
וַיָּשֶׂם֩ נַפְשׁ֨וֹ בְכַפּ֜וֹ וַיַּ֣ךְ הַפְּלִשְׁתִּ֗י וַיַּ֨עַשׂ יְהוָ֜ה תְּשׁוּעָ֤ה גְדוֹלָה֙ לְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל רָאִ֖יתָ וַתִּשְׂמָ֑ח וְלָ֤מָּה תֶֽחֱטָא֙ בְּדָ֣ם נָקִ֔י לְהָמִ֥ית דָּוִ֖ד חִנָּֽם
صموئيل الأول 19: 18 1Sa.19.18
فَهَرَبَ دَاوُدُ وَنَجَا وَجَاءَ إِلَى صَمُوئِيلَ فِي الرَّامَةِ وَأَخْبَرَهُ بِكُلِّ مَا عَمِلَ بِهِ شَاوُلُ. وَذَهَبَ هُوَ وَصَمُوئِيلُ وَأَقَامَا فِي نَايُوتَ.
בָּרַ֜ח וְדָוִ֨ד וַיִּמָּלֵ֗ט וַיָּבֹ֤א אֶל שְׁמוּאֵל֙ הָרָמָ֔תָה וַיַּ֨גֶּד;ל֔וֹ אֵ֛ת;כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה ל֖וֹ שָׁא֑וּל וַיֵּ֤לֶךְ הוּא֙ וּשְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּשְׁב֖וּ בְּנָֽיוֹת
صموئيل الأول 20: 1 1Sa.20.1
فَهَرَبَ دَاوُدُ مِنْ نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ، وَجَاءَ وَقَالَ قُدَّامَ يُونَاثَانَ: مَاذَا عَمِلْتُ. وَمَا هُوَ إِثْمِي. وَمَا هِيَ خَطِيَّتِي أَمَامَ أَبِيكَ حَتَّى يَطْلُبَ نَفْسِي.
וַיִּבְרַ֣ח דָּוִ֔ד מִנָּי֖וֹת בָּרָמָ֑ה וַיָּבֹ֞א וַיֹּ֣אמֶר לִפְנֵ֣י יְהוֹנָתָ֗ן מֶ֤ה עָשִׂ֙יתִי֙ מֶֽה עֲוֹנִ֤י וּמֶֽה חַטָּאתִי֙ לִפְנֵ֣י אָבִ֔יךָ כִּ֥י מְבַקֵּ֖שׁ נַפְשִֽׁי
صموئيل الأول 20: 2 1Sa.20.2
فَقَالَ لَهُ: حَاشَا. لاَ تَمُوتُ. هُوَذَا أَبِي لاَ يَعْمَلُ أَمْرًا كَبِيرًا وَلاَ أَمْرًا صَغِيرًا إِلاَّ وَيُخْبِرُنِي بِهِ. وَلِمَاذَا يُخْفِي عَنِّي أَبِي هذَا الأَمْرَ. لَيْسَ كَذَا.
וַיֹּ֨אמֶר ל֣וֹ חָלִילָה֮ לֹ֣א תָמוּת֒ הִנֵּ֡ה אָבִ֜י לֹֽא יַעֲשֶׂ֨ה דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל א֚וֹ דָּבָ֣ר קָטֹ֔ן וְלֹ֥א יִגְלֶ֖ה;אֶת;אָזְנִ֑י וּמַדּוּעַ֩ יַסְתִּ֨יר מִמֶּ֛נִּי אָבִ֥י הַזֶּ֖ה הַדָּבָ֥ר אֵ֥ין זֹֽאת
صموئيل الأول 20: 4 1Sa.20.4
فَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: مَهْمَا تَقُلْ نَفْسُكَ أَفْعَلْهُ لَكَ.
וַיֹּ֥אמֶר יְהוֹנָתָ֖ן אֶל;דָּוִ֑ד מַה תֹּאמַ֥ר נַפְשְׁךָ֖ וְאֶֽעֱשֶׂה לָּֽךְ
صموئيل الأول 20: 8 1Sa.20.8
فَتَعْمَلُ مَعْرُوفًا مَعَ عَبْدِكَ، لأَنَّكَ بِعَهْدِ الرَّبِّ أَدْخَلْتَ عَبْدَكَ مَعَكَ. وَإِنْ كَانَ فِيَّ إِثْمٌ فَاقْتُلْنِي أَنْتَ، وَلِمَاذَا تَأْتِي بِي إِلَى أَبِيكَ..
וְעָשִׂ֤יתָ חֶ֙סֶד֙ עַל עַבְדֶּ֔ךָ כִּ֚י בִּבְרִ֣ית יְהוָ֔ה הֵבֵ֥אתָ עַבְדְּךָ֖ עִמָּ֑ךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֤י עָוֹן֙ הֲמִיתֵ֣נִי אַ֔תָּה לָמָּה;זֶּ֥ה תְבִיאֵֽנִי וְעַד אָבִ֖יךָ