נָגַד (H5046) - nâgad | معجم سترونغ العبري

الملوك الثاني 9: 18 2Ki.9.18

فَذَهَبَ رَاكِبُ الْفَرَسِ لِلِقَائِهِ وَقَالَ: هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسَلاَمٌ. فَقَالَ يَاهُو: مَا لَكَ وَلِلسَّلاَمِ. دُرْ إِلَى وَرَائِي. فَأَخْبَرَ الرَّقِيبُ قَائِلاً: قَدْ وَصَلَ الرَّسُولُ إِلَيْهِمْ وَلَمْ يَرْجعْ.

וַיֵּלֶךְ֩ רֹכֵ֨ב הַסּ֜וּס לִקְרָאת֗וֹ וַיֹּ֙אמֶר֙ כֹּֽה אָמַ֤ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ הֲשָׁל֔וֹם וַיֹּ֧אמֶר יֵה֛וּא מַה לְּךָ֥ וּלְשָׁל֖וֹם סֹ֣ב אֶֽל אַחֲרָ֑י וַיַּגֵּ֤ד הַצֹּפֶה֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא הַמַּלְאָ֥ךְ עַד;הֵ֖ם וְלֹֽא שָֽׁב

الملوك الثاني 9: 20 2Ki.9.20

فَأَخْبَرَ الرَّقِيبُ قَائِلاً: قَدْ وَصَلَ إِلَيْهِمْ وَلَمْ يَرْجِعْ. وَالسَّوْقُ كَسَوْقِ يَاهُوَ بْنِ نِمْشِي، لأَنَّهُ يَسُوقُ بِجُنُونٍ.

וַיַּגֵּ֤ד הַצֹּפֶה֙ לֵאמֹ֔ר בָּ֥א עַד;אֲלֵיהֶ֖ם וְלֹֽא שָׁ֑ב וְהַמִּנְהָ֗ג כְּמִנְהַג֙ יֵה֣וּא בֶן נִמְשִׁ֔י כִּ֥י יִנְהָֽג בְשִׁגָּע֖וֹן

الملوك الثاني 9: 36 2Ki.9.36

فَرَجَعُوا وَأَخْبَرُوهُ، فَقَالَ: إِنَّهُ كَلاَمُ الرَّبِّ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ عَبْدِهِ إِيلِيَّا التِّشْبِيِّ قَائِلاً: فِي حَقْلِ يَزْرَعِيلَ تَأْكُلُ الْكِلاَبُ لَحْمَ إِيزَابَلَ.

וַיָּשֻׁבוּ֮ וַיַּגִּ֣ידוּ;לוֹ֒ וַיֹּ֙אמֶר֙ ה֔וּא דְּבַר יְהוָ֣ה אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֗ר בְּיַד עַבְדּ֛וֹ אֵלִיָּ֥הוּ הַתִּשְׁבִּ֖י לֵאמֹ֑ר בְּחֵ֣לֶק יִזְרְעֶ֔אל יֹאכְל֥וּ הַכְּלָבִ֖ים בְּשַׂ֥ר אִיזָֽבֶל

الملوك الثاني 10: 8 2Ki.10.8

فَجَاءَ الرَّسُولُ وَأَخْبَرَهُ قَائِلاً: قَدْ أَتَوْا بِرُؤُوسِ بَنِي الْمَلِكِ. فَقَالَ: اجْعَلُوهَا كُومَتَيْنِ فِي مَدْخَلِ الْبَابِ إِلَى الصَّبَاحِ.

וַיָּבֹ֤א הַמַּלְאָךְ֙ וַיַּגֶּד;ל֣וֹ לֵאמֹ֔ר הֵבִ֖יאוּ רָאשֵׁ֣י בְנֵֽי הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֗אמֶר שִׂ֣ימוּ;אֹתָ֞ם שְׁנֵ֧י;צִבֻּרִ֛ים פֶּ֥תַח הַשַּׁ֖עַר עַד הַבֹּֽקֶר

الملوك الثاني 18: 37 2Ki.18.37

فَجَاءَ أَلِيَاقِيمُ بْنُ حِلْقِيَّا الَّذِي عَلَى الْبَيْتِ وَشِبْنَةُ الْكَاتِبُ وَيُوَاخُ بْنُ آسَافَ الْمُسَجِّلُ إِلَى حَزَقِيَّا وَثِيَابُهُمْ مُمَزَّقَةٌ، فَأَخْبَرُوهُ بِكَلاَمِ رَبْشَاقَى.

וַיָּבֹ֣א אֶלְיָקִ֣ים בֶּן חִלְקִיָּ֣ה אֲשֶׁר עַל הַ֠בַּיִת וְשֶׁבְנָ֨א הַסֹּפֵ֜ר וְיוֹאָ֨ח בֶּן אָסָ֧ף הַמַּזְכִּ֛יר אֶל חִזְקִיָּ֖הוּ בְגָדִ֑ים קְרוּעֵ֣י וַיַּגִּ֣דוּ;ל֔וֹ דִּבְרֵ֖י רַב;שָׁקֵֽה

الملوك الثاني 22: 10 2Ki.22.10

وَأَخْبَرَ شَافَانُ الْكَاتِبُ الْمَلِكَ قَائِلاً: قَدْ أَعْطَانِي حِلْقِيَّا الْكَاهِنُ سِفْرًا. وَقَرَأَهُ شَافَانُ أَمَامَ الْمَلِكِ.

וַיַּגֵּ֞ד שָׁפָ֤ן הַסֹּפֵר֙ לַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֔ר נָ֣תַן;לִ֔י חִלְקִיָּ֖ה הַכֹּהֵ֑ן סֵ֚פֶר וַיִּקְרָאֵ֥הוּ שָׁפָ֖ן לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

أخبار الأيام الأول 17: 10 1Ch.17.10

وَمُنْذُ الأَيَّامِ الَّتِي فِيهَا أَقَمْتُ قُضَاةً عَلَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ. وَأَذْلَلْتُ جَمِيعَ أَعْدَائِكَ. وَأُخْبِرُكَ أَنَّ الرَّبَّ يَبْنِي لَكَ بَيْتًا.

וּלְמִיָּמִ֗ים אֲשֶׁ֨ר צִוִּ֤יתִי שֹֽׁפְטִים֙ עַל עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְהִכְנַ֖עְתִּי כָּל אוֹיְבֶ֑יךָ וָאַגִּ֣ד;לָ֔ךְ יְהוָֽה יִֽבְנֶה לְּךָ֥ וּבַ֖יִת

أخبار الأيام الأول 19: 5 1Ch.19.5

فَذَهَبَ وَأَخْبَرُوا دَاوُدَ عَنِ الرِّجَالِ. فَأَرْسَلَ لِلِقَائِهِمْ لأَنَّ الرِّجَالَ كَانُوا خَجِلِينَ جِدًّا. وَقَالَ الْمَلِكُ: أَقِيمُوا فِي أَرِيحَا حَتَّى تَنْبُتَ لِحَاكُمْ ثُمَّ ارْجِعُوا.

וַיֵּלְכוּ֩ וַיַּגִּ֨ידוּ לְדָוִ֤יד עַל הָֽאֲנָשִׁים֙ וַיִּשְׁלַ֣ח לִקְרָאתָ֔ם כִּי הָאֲנָשִׁ֖ים הָי֥וּ נִכְלָמִ֣ים מְאֹ֑ד וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ שְׁב֣וּ בִֽירֵח֔וֹ עַ֛ד יְצַמַּ֥ח זְקַנְכֶ֖ם וְשַׁבְתֶּֽם

أخبار الأيام الأول 19: 17 1Ch.19.17

وَلَمَّا أُخْبِرَ دَاوُدُ جَمَعَ كُلَّ إِسْرَائِيلَ وَعَبَرَ الأُرْدُنَّ وَجَاءَ إِلَيْهِمْ وَاصْطَفَّ ضِدَّهُمْ. اِصْطَفَّ دَاوُدُ لِلِقَاءِ أَرَامَ فِي الْحَرْبِ فَحَارَبُوهُ.

וַיֻּגַּ֣ד לְדָוִ֗יד וַיֶּאֱסֹ֤ף כָּל יִשְׂרָאֵל֙ וַיַּעֲבֹ֣ר הַיַּרְדֵּ֔ן וַיָּבֹ֣א אֲלֵהֶ֔ם וַֽיַּעֲרֹ֖ךְ אֲלֵהֶ֑ם וַיַּעֲרֹ֨ךְ דָּוִ֜יד לִקְרַ֤את אֲרָם֙ מִלְחָמָ֔ה וַיִּֽלָּחֲמ֖וּ;עִמּֽוֹ

أخبار الأيام الثاني 9: 2 2Ch.9.2

فَأَخْبَرَهَا سُلَيْمَانُ بِكُلِّ كَلاَمِهَا. وَلَمْ يُخْفَ عَنْ سُلَيْمَانَ أَمْرٌ إِلاَّ وَأَخْبَرَهَا بِهِ.

וַיַּגֶּד שְׁלֹמֹ֖ה כָּל דְּבָרֶ֑יהָ וְלֹֽא נֶעְלַ֤ם מִשְּׁלֹמֹ֔ה דָּבָר֙ לֹ֦א הִגִּ֖יד;לָ֥הּ לָֽהּ

أخبار الأيام الثاني 9: 2 2Ch.9.2

فَأَخْبَرَهَا سُلَيْمَانُ بِكُلِّ كَلاَمِهَا. وَلَمْ يُخْفَ عَنْ سُلَيْمَانَ أَمْرٌ إِلاَّ وَأَخْبَرَهَا بِهِ.

וַיַּגֶּד שְׁלֹמֹ֖ה כָּל דְּבָרֶ֑יהָ וְלֹֽא נֶעְלַ֤ם מִשְּׁלֹמֹ֔ה דָּבָר֙ לֹ֦א הִגִּ֖יד;לָ֥הּ לָֽהּ

أخبار الأيام الثاني 9: 6 2Ch.9.6

وَلَمْ أُصَدِّقْ كَلاَمَهُمْ حَتَّى جِئْتُ وَأَبْصَرَتْ عَيْنَايَ، فَهُوَذَا لَمْ أُخْبَرْ بِنِصْفِ كَثْرَةِ حِكْمَتِكَ. زِدْتَ عَلَى الْخَبَرِ الَّذِي سَمِعْتُهُ.

וְלֹֽא הֶאֱמַ֣נְתִּי לְדִבְרֵיהֶ֗ם עַ֤ד בָּ֙אתִי֙ וַתִּרְאֶ֣ינָה עֵינַ֔י וְהִנֵּה֙ לֹ֣א הֻגַּד;לִ֔י חֲצִ֖י מַרְבִּ֣ית חָכְמָתֶ֑ךָ יָסַ֕פְתָּ עַל הַשְּׁמוּעָ֖ה אֲשֶׁר שָׁמָֽעְתִּי

أخبار الأيام الثاني 20: 2 2Ch.20.2

فَجَاءَ وَأَخْبَرُوا يَهُوشَافَاطَ قَائِلِينَ: قَدْ جَاءَ عَلَيْكَ جُمْهُورٌ كَثِيرٌ مِنْ عَبْرِ الْبَحْرِ مِنْ أَرَامَ، وَهَا هُمْ فِي حَصُّونَ تَامَارَ. هِيَ عَيْنُ جَدْيٍ.

וַיָּבֹ֗אוּ וַיַּגִּ֤ידוּ לִֽיהוֹשָׁפָט֙ לֵאמֹ֔ר בָּ֣א עָלֶ֜יךָ הָמ֥וֹן רָ֛ב מֵעֵ֥בֶר לַיָּ֖ם מֵאֲרָ֑ם וְהִנָּם֙ בְּחַֽצְצ֣וֹן תָּמָ֔ר הִ֖יא עֵ֥ין גֶּֽדִי

أخبار الأيام الثاني 34: 18 2Ch.34.18

وَأَخْبَرَ شَافَانُ الْكَاتِبُ الْمَلِكَ قَائِلاً: قَدْ أَعْطَانِي حِلْقِيَا الْكَاهِنُ سِفْرًا. وَقَرَأَ فِيهِ شَافَانُ أَمَامَ الْمَلِكِ.

וַיַּגֵּ֞ד שָׁפָ֤ן הַסּוֹפֵר֙ לַמֶּ֣לֶךְ לֵאמֹ֔ר נָ֣תַן;לִ֔י חִלְקִיָּ֖הוּ הַכֹּהֵ֑ן סֵ֚פֶר וַיִּקְרָא ב֥וֹ שָׁפָ֖ן לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

عزرا 2: 59 Ezr.2.59

وَهؤُلاَءِ هُمُ الَّذِينَ صَعِدُوا مِنْ تَلِّ مِلْحٍ وَتَلِّ حَرْشَا، كَرُوبُ، أَدَّانُ، إِمِّيرُ، وَلَمْ يَسْتَطِيعُوا أَنْ يُبَيِّنُوا بُيُوتَ آبَائِهِمْ وَنَسْلَهُمْ هَلْ هُمْ مِنْ إِسْرَائِيلَ:

וְאֵ֗לֶּה הָֽעֹלִים֙ מִתֵּ֥ל מֶ֙לַח֙ תֵּ֣ל חַרְשָׁ֔א כְּר֥וּב אַדָּ֖ן אִמֵּ֑ר וְלֹ֣א יָֽכְל֗וּ לְהַגִּ֤יד בֵּית אֲבוֹתָם֙ וְזַרְעָ֔ם אִ֥ם הֵֽם מִיִּשְׂרָאֵ֖ל

نحميا 2: 12 Neh.2.12

ثُمَّ قُمْتُ لَيْلاً أَنَا وَرِجَالٌ قَلِيلُونَ مَعِي، وَلَمْ أُخْبِرْ أَحَدًا بِمَا جَعَلَهُ إِلهِي فِي قَلْبِي لأَعْمَلَهُ فِي أُورُشَلِيمَ. وَلَمْ يَكُنْ مَعِي بَهِيمَةٌ إِلاَّ الْبَهِيمَةُ الَّتِي كُنْتُ رَاكِبَهَا.

וָאָק֣וּם לַ֗יְלָה אֲנִי֮ וַאֲנָשִׁ֣ים מְעַט֮ עִמִּי֒ וְלֹא הִגַּ֣דְתִּי לְאָדָ֔ם מָ֗ה נֹתֵ֣ן אֱלֹהַי֙ אֶל לִבִּ֔י לַעֲשׂ֖וֹת לִירוּשָׁלִָ֑ם אֵ֣ין עִמִּ֔י וּבְהֵמָה֙ כִּ֚י;אִם הַבְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י רֹכֵ֥ב;בָּֽהּ

نحميا 2: 16 Neh.2.16

وَلَمْ يَعْرِفِ الْوُلاَةُ إِلَى أَيْنَ ذَهَبْتُ، وَلاَ مَا أَنَا عَامِلٌ، وَلَمْ أُخْبِرْ إِلَى ذلِكَ الْوَقْتِ الْيَهُودَ وَالْكَهَنَةَ وَالأَشْرَافَ وَالْوُلاَةَ وَبَاقِي عَامِلِي الْعَمَلِ.

לֹ֤א יָדְעוּ֙ וְהַסְּגָנִ֗ים אָ֣נָה הָלַ֔כְתִּי וּמָ֖ה אֲנִ֣י עֹשֶׂ֑ה לֹ֥א הִגַּֽדְתִּי עַד כֵּ֖ן וְלַיְּהוּדִ֨ים וְלַכֹּהֲנִ֜ים וְלַחֹרִ֣ים וְלַסְּגָנִ֗ים וּלְיֶ֙תֶר֙ עֹשֵׂ֣ה הַמְּלָאכָ֔ה

نحميا 2: 18 Neh.2.18

وَأَخْبَرْتُهُمْ عَنْ يَدِ إِلهِي الصَّالِحَةِ عَلَيَّ، وَأَيْضًا عَنْ كَلاَمِ الْمَلِكِ الَّذِي قَالَهُ لِي، فَقَالُوا: لِنَقُمْ وَلْنَبْنِ. وَشَدَّدُوا أَيَادِيَهُمْ لِلْخَيْرِ.

וָאַגִּ֨יד;לָהֶ֜ם יַ֣ד אֱלֹהַ֗י טוֹבָ֣ה עָלַ֔י וְאַף דִּבְרֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ אֲשֶׁר אָֽמַר לִ֑י וַיֹּֽאמְרוּ֙ נָק֣וּם וּבָנִ֔ינוּ וַיְחַזְּק֥וּ יְדֵיהֶ֖ם לַטּוֹבָֽה

نحميا 7: 61 Neh.7.61

وَهؤُلاَءِ هُمُ الَّذِينَ صَعِدُوا مِنْ تَلِّ مِلْحٍ وَتَلِّ حَرْشَا، كَرُوبُ وَأَدُونُ وَإِمِّيرُ، وَلَمْ يَسْتَطِيعُوا أَنْ يُبَيِّنُوا بُيُوتَ آبَائِهِمْ وَنَسْلَهُمْ هَلْ هُمْ مِنْ إِسْرَائِيلَ:

וְאֵ֗לֶּה הָֽעוֹלִים֙ מִתֵּ֥ל מֶ֙לַח֙ תֵּ֣ל חַרְשָׁ֔א כְּר֥וּב אַדּ֖וֹן וְאִמֵּ֑ר וְלֹ֣א יָכְל֗וּ לְהַגִּ֤יד בֵּית אֲבוֹתָם֙ וְזַרְעָ֔ם אִ֥ם הֵֽם מִיִּשְׂרָאֵ֖ל

أستير 2: 10 Est.2.10

وَلَمْ تُخْبِرْ أَسْتِيرُ عَنْ شَعْبِهَا وَجِنْسِهَا لأَنَّ مُرْدَخَايَ أَوْصَاهَا أَنْ لاَ تُخْبِرَ.

לֹא הִגִּ֣ידָה אֶסְתֵּ֔ר עַמָּ֖הּ מֽוֹלַדְתָּ֑הּ כִּ֧י מָרְדֳּכַ֛י צִוָּ֥ה;עָלֶ֖יהָ אֲשֶׁ֥ר לֹא תַגִּֽיד

أستير 2: 10 Est.2.10

وَلَمْ تُخْبِرْ أَسْتِيرُ عَنْ شَعْبِهَا وَجِنْسِهَا لأَنَّ مُرْدَخَايَ أَوْصَاهَا أَنْ لاَ تُخْبِرَ.

לֹא הִגִּ֣ידָה אֶסְתֵּ֔ר עַמָּ֖הּ מֽוֹלַדְתָּ֑הּ כִּ֧י מָרְדֳּכַ֛י צִוָּ֥ה;עָלֶ֖יהָ אֲשֶׁ֥ר לֹא תַגִּֽיד

أستير 2: 20 Est.2.20

وَلَمْ تَكُنْ أَسْتِيرُ أَخْبَرَتْ عَنْ جِنْسِهَا وَشَعْبِهَا كَمَا أَوْصَاهَا مُرْدَخَايُ. وَكَانَتْ أَسْتِيرُ تَعْمَلُ حَسَبَ قَوْلِ مُرْدَخَايَ كَمَا كَانَتْ فِي تَرْبِيَتِهَا عِنْدَهُ.

אֵ֣ין אֶסְתֵּ֗ר מַגֶּ֤דֶת מֽוֹלַדְתָּהּ֙ עַמָּ֔הּ כַּאֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה;עָלֶ֖יהָ מָרְדֳּכָ֑י אֶסְתֵּ֣ר עֹשָׂ֔ה מַאֲמַ֤ר מָרְדֳּכַי֙ כַּאֲשֶׁ֛ר הָיְתָ֥ה בְאָמְנָ֖ה אִתּֽוֹ

أستير 2: 22 Est.2.22

فَعُلِمَ الأَمْرُ عِنْدَ مُرْدَخَايَ، فَأَخْبَرَ أَسْتِيرَ الْمَلِكَةَ، فَأَخْبَرَتْ أَسْتِيرُ الْمَلِكَ بِاسْمِ مُرْدَخَايَ.

וַיִּוָּדַ֤ע הַדָּבָר֙ לְמָרְדֳּכַ֔י וַיַּגֵּ֖ד לְאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֑ה וַתֹּ֧אמֶר אֶסְתֵּ֛ר לַמֶּ֖לֶךְ בְּשֵׁ֥ם מָרְדֳּכָֽי

أستير 3: 4 Est.3.4

وَإِذْ كَانُوا يُكَلِّمُونَهُ يَوْمًا فَيَوْمًا وَلَمْ يَكُنْ يَسْمَعْ لَهُمْ، أَخْبَرُوا هَامَانَ لِيَرَوْا هَلْ يَقُومُ كَلاَمُ مُرْدَخَايَ، لأَنَّهُ أَخْبَرَهُمْ بِأَنَّهُ يَهُودِيٌّ.

וַיְהִ֗י כְּאָמְרָ֤ם;אֵלָיו֙ י֣וֹם וָי֔וֹם וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵיהֶ֑ם וַיַּגִּ֣ידוּ לְהָמָ֗ן לִרְאוֹת֙ הֲיַֽעַמְדוּ֙ דִּבְרֵ֣י מָרְדֳּכַ֔י כִּֽי הִגִּ֥יד;לָהֶ֖ם אֲשֶׁר;ה֥וּא יְהוּדִֽי

أستير 3: 4 Est.3.4

وَإِذْ كَانُوا يُكَلِّمُونَهُ يَوْمًا فَيَوْمًا وَلَمْ يَكُنْ يَسْمَعْ لَهُمْ، أَخْبَرُوا هَامَانَ لِيَرَوْا هَلْ يَقُومُ كَلاَمُ مُرْدَخَايَ، لأَنَّهُ أَخْبَرَهُمْ بِأَنَّهُ يَهُودِيٌّ.

וַיְהִ֗י כְּאָמְרָ֤ם;אֵלָיו֙ י֣וֹם וָי֔וֹם וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵיהֶ֑ם וַיַּגִּ֣ידוּ לְהָמָ֗ן לִרְאוֹת֙ הֲיַֽעַמְדוּ֙ דִּבְרֵ֣י מָרְדֳּכַ֔י כִּֽי הִגִּ֥יד;לָהֶ֖ם אֲשֶׁר;ה֥וּא יְהוּדִֽי

أستير 3: 6 Est.3.6

وَازْدُرِيَ فِي عَيْنَيْهِ أَنْ يَمُدَّ يَدَهُ إِلَى مُرْدَخَايَ وَحْدَهُ، لأَنَّهُمْ أَخْبَرُوهُ عَنْ شَعْبِ مُرْدَخَايَ. فَطَلَبَ هَامَانُ أَنْ يُهْلِكَ جَمِيعَ الْيَهُودِ الَّذِينَ فِي كُلِّ مَمْلَكَةِ أَحَشْوِيرُوشَ، شَعْبَ مُرْدَخَايَ.

וַיִּ֣בֶז בְּעֵינָ֗יו לִשְׁלֹ֤ח יָד֙ בְּמָרְדֳּכַ֣י לְבַדּ֔וֹ כִּֽי הִגִּ֥ידוּ;ל֖וֹ עַ֣ם מָרְדֳּכָ֑י וַיְבַקֵּ֣שׁ הָמָ֗ן לְהַשְׁמִ֧יד כָּל הַיְּהוּדִ֛ים אֲשֶׁ֛ר בְּכָל מַלְכ֥וּת אֲחַשְׁוֵר֖וֹשׁ עַ֥ם מָרְדֳּכָֽי

أستير 4: 4 Est.4.4

فَدَخَلَتْ جَوَارِي أَسْتِيرَ وَخُصْيَانُهَا وَأَخْبَرُوهَا، فَاغْتَمَّتِ الْمَلِكَةُ جِدًّا وَأَرْسَلَتْ ثِيَابًا لإِلْبَاسِ مُرْدَخَايَ، وَلأَجْلِ نَزْعِ مِسْحِهِ عَنْهُ، فَلَمْ يَقْبَلْ.

וַ֠תָּבֹאינָה נַעֲר֨וֹת אֶסְתֵּ֤ר וְסָרִיסֶ֙יהָ֙ וַיַּגִּ֣ידוּ;לָ֔הּ וַתִּתְחַלְחַ֥ל הַמַּלְכָּ֖ה מְאֹ֑ד וַתִּשְׁלַ֨ח בְּגָדִ֜ים לְהַלְבִּ֣ישׁ מָרְדֳּכַ֗י וּלְהָסִ֥יר שַׂקּ֛וֹ מֵעָלָ֖יו וְלֹ֥א קִבֵּֽל

أستير 4: 7 Est.4.7

فَأَخْبَرَهُ مُرْدَخَايُ بِكُلِّ مَا أَصَابَهُ، وَعَنْ مَبْلَغِ الْفِضَّةِ الَّذِي وَعَدَ هَامَانُ بِوَزْنِهِ لِخَزَائِنِ الْمَلِكِ عَنِ الْيَهُودِ لإِبَادَتِهِمْ،

וַיַּגֶּד;ל֣וֹ מָרְדֳּכַ֔י כָּל אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ פָּרָשַׁ֣ת הַכֶּ֗סֶף אֲשֶׁ֨ר אָמַ֤ר הָמָן֙ לִ֠שְׁקוֹל גִּנְזֵ֥י הַמֶּ֛לֶךְ עַל בַּיְּהוּדִ֖ים לְאַבְּדָֽם

أستير 4: 8 Est.4.8

وَأَعْطَاهُ صُورَةَ كِتَابَةِ الأَمْرِ الَّذِي أُعْطِيَ فِي شُوشَنَ لإِهْلاَكِهِمْ، لِكَيْ يُرِيَهَا لأَسْتِيرَ، وَيُخْبِرَهَا وَيُوصِيَهَا أَنْ تَدْخُلَ إِلَى الْمَلِكِ وَتَتَضَرَّعَ إِلَيْهِ وَتَطْلُبَ مِنْهُ لأَجْلِ شَعْبِهَا.

נָ֣תַן;ל֔וֹ פַּתְשֶׁ֣גֶן כְּתָֽב הַ֠דָּת אֲשֶׁר נִתַּ֨ן בְּשׁוּשָׁ֤ן לְהַשְׁמִידָם֙ לְהַרְא֥וֹת אֶסְתֵּ֖ר וּלְהַגִּ֣יד;לָ֑הּ וּלְצַוּ֣וֹת;עָלֶ֗יהָ לָב֨וֹא אֶל הַמֶּ֧לֶךְ לְהִֽתְחַנֶּן ל֛וֹ וּלְבַקֵּ֥שׁ מִלְּפָנָ֖יו עַל עַמָּֽהּ

أستير 4: 9 Est.4.9

فَأَتَى هَتَاخُ وَأَخْبَرَ أَسْتِيرَ بِكَلاَمِ مُرْدَخَايَ.

וַיָּב֖וֹא הֲתָ֑ךְ וַיַּגֵּ֣ד לְאֶסְתֵּ֔ר דִּבְרֵ֥י מָרְדֳּכָֽי

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (365 آية)