المعنى المختصر للكلمة
yâshab:
properly, to sit down (specifically as judge. in ambush, in quiet)
اللفظ الأصلي
יָשַׁב
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
yâshab
(yaw-shab)
تكرار الورود في الكتاب
1072
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
1
properly, to sit down (specifically as judge. in ambush, in quiet)
2
by implication, to dwell, to remain
3
causatively, to settle, to marry
الإنجليزية — KJV Translation Tags
(make to) abide(-ing)
continue
(cause to, make to) dwell(-ing)
ease self
endure
establish
[idiom] fail
habitation
haunt
(make to) inhabit(-ant)
make to keep (house)
lurking
[idiom] marry(-ing)
(bring again to) place
remain
return
seat
set(-tle)
(down-) sit(-down, still, -ting down, -ting (place) -uate)
take
tarry
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
יֹשְׁבֵ֣י (38×)
יֹשְׁבֵ֥י (24×)
וַיֵּ֥שֶׁב (24×)
יוֹשֵׁ֖ב (19×)
יֹשֵׁ֥ב (19×)
יוֹשֵׁ֣ב (18×)
יֹשֵׁ֣ב (18×)
וַיֵּ֖שֶׁב (18×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1072 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 23: 14
1Sa.23.14
وَأَقَامَ دَاوُدُ فِي الْبَرِّيَّةِ فِي الْحُصُونِ وَمَكَثَ فِي الْجَبَلِ فِي بَرِّيَّةِ زِيفٍ. وَكَانَ شَاوُلُ يَطْلُبُهُ كُلَّ الأَيَّامِ، وَلكِنْ لَمْ يَدْفَعْهُ اللهُ لِيَدِهِ.
וַיֵּ֨שֶׁב דָּוִ֤ד בַּמִּדְבָּר֙ בַּמְּצָד֔וֹת וַיֵּ֥שֶׁב בָּהָ֖ר בְּמִדְבַּר זִ֑יף שָׁאוּל֙ וַיְבַקְשֵׁ֤הוּ כָּל הַיָּמִ֔ים וְלֹֽא נְתָנ֥וֹ אֱלֹהִ֖ים בְּיָדֽוֹ
صموئيل الأول 23: 18
1Sa.23.18
فَقَطَعَا كِلاَهُمَا عَهْدًا أَمَامَ الرَّبِّ. وَأَقَامَ دَاوُدُ فِي الْغَابِ، وَأَمَّا يُونَاثَانُ فَمَضَى إِلَى بَيْتِهِ.
וַיִּכְרְת֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם בְּרִ֖ית לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיֵּ֤שֶׁב דָּוִד֙ בַּחֹ֔רְשָׁה וִיהוֹנָתָ֖ן הָלַ֥ךְ לְבֵיתֽוֹ
صموئيل الأول 23: 25
1Sa.23.25
وَذَهَبَ شَاوُلُ وَرِجَالُهُ لِلتَّفْتِيشِ. فَأَخْبَرُوا دَاوُدَ، فَنَزَلَ إِلَى الصَّخْرِ وَأَقَامَ فِي بَرِّيَّةِ مَعُونٍ. فَلَمَّا سَمِعَ شَاوُلُ تَبعَ دَاوُدَ إِلَى بَرِّيَّةِ مَعُونٍ.
וַיֵּ֨לֶךְ שָׁא֣וּל וַאֲנָשָׁיו֮ לְבַקֵּשׁ֒ וַיַּגִּ֣דוּ לְדָוִ֔ד וַיֵּ֣רֶד הַסֶּ֔לַע וַיֵּ֖שֶׁב בְּמִדְבַּ֣ר מָע֑וֹן וַיִּשְׁמַ֣ע שָׁא֔וּל וַיִּרְדֹּ֥ף דָוִ֖ד אַחֲרֵֽי מִדְבַּ֥ר מָעֽוֹן
صموئيل الأول 23: 29
1Sa.23.29
وَصَعِدَ دَاوُدُ مِنْ هُنَاكَ وَأَقَامَ فِي حُصُونِ عَيْنِ جَدْيٍ.
וַיַּ֥עַל דָּוִ֖ד מִשָּׁ֑ם וַיֵּ֖שֶׁב בִּמְצָד֥וֹת עֵֽין גֶּֽדִי
صموئيل الأول 24: 3
1Sa.24.3
وَجَاءَ إِلَى صِيَرِ الْغَنَمِ الَّتِي فِي الطَّرِيقِ. وَكَانَ هُنَاكَ كَهْفٌ فَدَخَلَ شَاوُلُ لِكَيْ يُغَطِّيَ رِجْلَيْهِ، وَدَاوُدُ وَرِجَالُهُ كَانُوا جُلُوسًا فِي مَغَابِنِ الْكَهْفِ.
וַ֠יָּבֹא אֶל גִּדְר֨וֹת הַצֹּ֤אן עַל הַדֶּ֙רֶךְ֙ וְשָׁ֣ם מְעָרָ֔ה וַיָּבֹ֥א שָׁא֖וּל לְהָסֵ֣ךְ רַגְלָ֑יו וְדָוִד֙ וַאֲנָשָׁ֔יו יֹשְׁבִֽים בְּיַרְכְּתֵ֥י הַמְּעָרָ֖ה
صموئيل الأول 25: 13
1Sa.25.13
فَقَالَ دَاوُدُ لِرِجَالِهِ: لِيَتَقَلَّدْ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ سَيْفَهُ. فَتَقَلَّدَ كُلُّ وَاحِدٍ سَيْفَهُ، وَتَقَلَّدَ دَاوُدُ أَيْضًا سَيْفَهُ. وَصَعِدَ وَرَاءَ دَاوُدَ نَحْوُ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل، وَمَكَثَ مِئَتَانِ مَعَ الأَمْتِعَةِ.
וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד לַאֲנָשָׁ֜יו חִגְר֣וּ אִ֣ישׁ חַרְבּ֗וֹ וַֽיַּחְגְּרוּ֙ אִ֣ישׁ חַרְבּ֔וֹ וַיַּחְגֹּ֥ר דָּוִ֖ד גַּם חַרְבּ֑וֹ וַֽיַּעֲל֣וּ אַחֲרֵ֣י דָוִ֗ד כְּאַרְבַּ֤ע מֵאוֹת֙ אִ֔ישׁ יָשְׁב֥וּ וּמָאתַ֖יִם עַל הַכֵּלִֽים
صموئيل الأول 26: 3
1Sa.26.3
وَنَزَلَ شَاوُلُ فِي تَلِّ حَخِيلَةَ الَّذِي مُقَابِلَ الْقَفْرِ عَلَى الطَّرِيقِ. وَكَانَ دَاوُدُ مُقِيمًا فِي الْبَرِّيَّةِ. فَلَمَّا رَأَى أَنَّ شَاوُلَ قَدْ جَاءَ وَرَاءَهُ إِلَى الْبَرِّيَّةِ
וַיִּ֨חַן שָׁא֜וּל בְּגִבְעַ֣ת הַחֲכִילָ֗ה אֲשֶׁ֛ר עַל;פְּנֵ֥י הַיְשִׁימֹ֖ן עַל הַדָּ֑רֶךְ וְדָוִד֙ יֹשֵׁ֣ב בַּמִּדְבָּ֔ר וַיַּ֕רְא כִּ֣י שָׁא֛וּל בָ֥א אַחֲרָ֖יו הַמִּדְבָּֽרָה
صموئيل الأول 27: 3
1Sa.27.3
وَأَقَامَ دَاوُدُ عِنْدَ أَخِيشَ فِي جَتٍّ هُوَ وَرِجَالُهُ، كُلُّ وَاحِدٍ وَبَيْتُهُ، دَاوُدُ وَامْرَأَتَاهُ أَخِينُوعَمُ الْيَزْرَعِيلِيَّةُ وَأَبِيجَايِلُ امْرَأَةُ نَابَالَ الْكَرْمَلِيَّةُ.
וַיֵּשֶׁב֩ דָּוִ֨ד עִם אָכִ֥ישׁ בְּגַ֛ת ה֥וּא וַאֲנָשָׁ֖יו אִ֣ישׁ וּבֵית֑וֹ דָּוִד֙ וּשְׁתֵּ֣י;נָשָׁ֔יו אֲחִינֹ֙עַם֙ הַיִּזְרְעֵאלִ֔ית וַאֲבִיגַ֥יִל אֵֽשֶׁת נָבָ֖ל הַֽכַּרְמְלִֽית
صموئيل الأول 27: 5
1Sa.27.5
فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: إِنْ كُنْتُ قَدْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ، فَلْيُعْطُونِي مَكَانًا فِي إِحْدَى قُرَى الْحَقْلِ فَأَسْكُنَ هُنَاكَ. وَلِمَاذَا يَسْكُنُ عَبْدُكَ فِي مَدِينَةِ الْمَمْلَكَةِ مَعَكَ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אָכִ֗ישׁ אִם;נָא֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ יִתְּנוּ;לִ֣י מָק֗וֹם בְּאַחַ֛ת עָרֵ֥י הַשָּׂדֶ֖ה וְאֵ֣שְׁבָה שָּׁ֑ם וְלָ֨מָּה יֵשֵׁ֧ב עַבְדְּךָ֛ בְּעִ֥יר הַמַּמְלָכָ֖ה עִמָּֽךְ
صموئيل الأول 27: 5
1Sa.27.5
فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: إِنْ كُنْتُ قَدْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ، فَلْيُعْطُونِي مَكَانًا فِي إِحْدَى قُرَى الْحَقْلِ فَأَسْكُنَ هُنَاكَ. وَلِمَاذَا يَسْكُنُ عَبْدُكَ فِي مَدِينَةِ الْمَمْلَكَةِ مَعَكَ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אָכִ֗ישׁ אִם;נָא֩ מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ יִתְּנוּ;לִ֣י מָק֗וֹם בְּאַחַ֛ת עָרֵ֥י הַשָּׂדֶ֖ה וְאֵ֣שְׁבָה שָּׁ֑ם וְלָ֨מָּה יֵשֵׁ֧ב עַבְדְּךָ֛ בְּעִ֥יר הַמַּמְלָכָ֖ה עִמָּֽךְ
صموئيل الأول 27: 7
1Sa.27.7
وَكَانَ عَدَدُ الأَيَّامِ الَّتِي سَكَنَ فِيهَا دَاوُدُ فِي بِلاَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ سَنَةً وَأَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ.
וַֽיְהִי֙ מִסְפַּ֣ר הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר יָשַׁ֥ב דָּוִ֖ד בִּשְׂדֵ֣ה פְלִשְׁתִּ֑ים יָמִ֖ים וְאַרְבָּעָ֥ה חֳדָשִֽׁים
صموئيل الأول 27: 8
1Sa.27.8
وَصَعِدَ دَاوُدُ وَرِجَالُهُ وَغَزَوْا الْجَشُورِيِّينَ وَالْجَرِزِّيِّينَ وَالْعَمَالِقَةَ، لأَنَّ هؤُلاَءِ مِنْ قَدِيمٍ سُكَّانُ الأَرْضِ مِنْ عِنْدِ شُورٍ إِلَى أَرْضِ مِصْرَ.
וַיַּ֤עַל דָּוִד֙ וַֽאֲנָשָׁ֔יו וַֽיִּפְשְׁט֛וּ הַגְּשׁוּרִ֥י וְהַגִּזְרִ֖י וְהָעֲמָלֵקִ֑י כִּ֣י הֵ֜נָּה מֵֽעוֹלָ֔ם יֹשְׁב֤וֹת הָאָ֙רֶץ֙ בּוֹאֲךָ֥ שׁ֖וּרָה וְעַד אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם
صموئيل الأول 27: 11
1Sa.27.11
فَلَمْ يَسْتَبْقِ دَاوُدُ رَجُلاً وَلاَ امْرَأَةً حَتَّى يَأْتِيَ إِلَى جَتٍّ، إِذْ قَالَ: لِئَلاَّ يُخْبِرُوا عَنَّا قَائِلِينَ: هكَذَا فَعَلَ دَاوُدُ. وَهكَذَا عَادَتُهُ كُلَّ أَيَّامِ إِقَامَتِهِ فِي بِلاَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.
לֹֽא יְחַיֶּ֣ה דָוִ֗ד וְאִ֨ישׁ וְאִשָּׁ֜ה לְהָבִ֥יא גַת֙ לֵאמֹ֔ר פֶּן יַגִּ֥דוּ עָלֵ֖ינוּ לֵאמֹ֑ר כֹּֽה עָשָׂ֤ה דָוִד֙ וְכֹ֣ה מִשְׁפָּט֔וֹ כָּל הַ֨יָּמִ֔ים יָשַׁ֖ב בִּשְׂדֵ֥ה פְלִשְׁתִּֽים
صموئيل الأول 28: 23
1Sa.28.23
فَأَبَى وَقَالَ: لاَ آكُلُ. فَأَلَحَّ عَلَيْهِ عَبْدَاهُ وَالْمَرْأَةُ أَيْضًا، فَسَمِعَ لِصَوْتِهِمْ وَقَامَ عَنِ الأَرْضِ وَجَلَسَ عَلَى السَّرِيرِ.
וַיְמָאֵ֗ן וַיֹּ֙אמֶר֙ לֹ֣א אֹכַ֔ל וַיִּפְרְצוּ ב֤וֹ עֲבָדָיו֙ הָ֣אִשָּׁ֔ה וְגַם וַיִּשְׁמַ֖ע לְקֹלָ֑ם וַיָּ֙קָם֙ מֵֽהָאָ֔רֶץ וַיֵּ֖שֶׁב אֶל הַמִּטָּֽה
صموئيل الأول 30: 21
1Sa.30.21
وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى مِئَتَيِ الرَّجُلِ الَّذِينَ أَعْيَوْا عَنِ الذَّهَابِ وَرَاءَ دَاوُدَ، فَأَرْجَعُوهُمْ فِي وَادِي الْبَسُورِ، فَخَرَجُوا لِلِقَاءِ دَاوُدَ وَلِقَاءِ الشَّعْبِ الَّذِينَ مَعَهُ. فَتَقَدَّمَ دَاوُدُ إِلَى الْقَوْمِ وَسَأَلَ عَنْ سَلاَمَتِهِمْ.
וַיָּבֹ֣א דָוִ֗ד אֶל מָאתַ֨יִם הָאֲנָשִׁ֜ים אֲשֶֽׁר פִּגְּר֣וּ מִלֶּ֣כֶת אַחֲרֵ֣י דָוִ֗ד וַיֹּֽשִׁיבֻם֙ בְּנַ֣חַל הַבְּשׂ֔וֹר וַיֵּֽצְאוּ֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וְלִקְרַ֖את הָעָ֣ם אֲשֶׁר אִתּ֑וֹ וַיִּגַּ֤שׁ דָּוִד֙ הָעָ֔ם וַיִּשְׁאַ֥ל לְשָׁלֽוֹם
صموئيل الأول 30: 24
1Sa.30.24
وَمَنْ يَسْمَعُ لَكُمْ فِي هذَا الأَمْرِ. لأَنَّهُ كَنَصِيبِ النَّازِلِ إِلَى الْحَرْبِ نَصِيبُ الَّذِي يُقِيمُ عِنْدَ الأَمْتِعَةِ، فَإِنَّهُمْ يَقْتَسِمُونَ بِالسَّوِيَّةِ.
וּמִי֙ יִשְׁמַ֣ע לָכֶ֔ם הַזֶּ֑ה לַדָּבָ֖ר כִּ֞י כְּחֵ֣לֶק הַיֹּרֵ֣ד בַּמִּלְחָמָ֗ה וּֽכְחֵ֛לֶק הַיֹּשֵׁ֥ב עַל הַכֵּלִ֖ים יַחֲלֹֽקוּ יַחְדָּ֥ו
صموئيل الأول 31: 7
1Sa.31.7
وَلَمَّا رَأَى رِجَالُ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ فِي عَبْرِ الْوَادِي وَالَّذِينَ فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ أَنَّ رِجَالَ إِسْرَائِيلَ قَدْ هَرَبُوا، وَأَنَّ شَاوُلَ وَبَنِيهِ قَدْ مَاتُوا، تَرَكُوا الْمُدُنَ وَهَرَبُوا. فَأَتَى الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَسَكَنُوا بِهَا.
וַיִּרְא֣וּ אַנְשֵֽׁי יִ֠שְׂרָאֵל אֲשֶׁר בְּעֵ֨בֶר הָעֵ֜מֶק וַאֲשֶׁ֣ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֗ן כִּֽי אַנְשֵׁ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל נָ֙סוּ֙ וְכִי שָׁא֣וּל וּבָנָ֑יו מֵ֖תוּ וַיַּעַזְב֤וּ הֶֽעָרִים֙ וַיָּנֻ֔סוּ וַיָּבֹ֣אוּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַיֵּֽשְׁב֖וּ בָּהֶֽן
صموئيل الأول 31: 11
1Sa.31.11
وَلَمَّا سَمِعَ سُكَّانُ يَابِيشَ جِلْعَادَ بِمَا فَعَلَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ بِشَاوُلَ،
וַיִּשְׁמְע֣וּ יֹשְׁבֵ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד אֲשֶׁר עָשׂ֥וּ פְלִשְׁתִּ֖ים לְשָׁאֽוּל
صموئيل الثاني 1: 1
2Sa.1.1
وَكَانَ بَعْدَ مَوْتِ شَاوُلَ وَرُجُوعِ دَاوُدَ مِنْ مُضَارَبَةِ الْعَمَالِقَةِ، أَنَّ دَاوُدَ أَقَامَ فِي صِقْلَغَ يَوْمَيْنِ.
וַיְהִ֗י אַֽחֲרֵי֙ מ֣וֹת שָׁא֔וּל שָׁ֔ב דָּוִ֛ד מֵהַכּ֖וֹת הָעֲמָלֵ֑ק וְדָוִ֣ד וַיֵּ֧שֶׁב בְּצִקְלָ֖ג שְׁנָֽיִם;יָמִ֥ים
صموئيل الثاني 2: 3
2Sa.2.3
وَأَصْعَدَ دَاوُدُ رِجَالَهُ الَّذِينَ مَعَهُ، كُلَّ وَاحِدٍ وَبَيْتَهُ، وَسَكَنُوا فِي مُدُنِ حَبْرُونَ.
הֶעֱלָ֥ה דָוִ֖ד וַאֲנָשָׁ֧יו אֲשֶׁר עִמּ֛וֹ אִ֣ישׁ וּבֵית֑וֹ וַיֵּשְׁב֖וּ בְּעָרֵ֥י חֶבְרֽוֹן
صموئيل الثاني 2: 13
2Sa.2.13
وَخَرَجَ يُوآبُ ابْنُ صَرُويَةَ وَعَبِيدُ دَاوُدَ، فَالْتَقُوا جَمِيعًا عَلَى بِرْكَةِ جِبْعُونَ، وَجَلَسُوا هؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَا وَهؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَاكَ.
יָֽצְא֔וּ וְיוֹאָ֨ב בֶּן צְרוּיָ֜ה וְעַבְדֵ֤י דָוִד֙ וַֽיִּפְגְּשׁ֛וּם יַחְדָּ֑ו עַל בְּרֵכַ֥ת גִּבְע֖וֹן וַיֵּ֨שְׁב֜וּ אֵ֤לֶּה עַל הַבְּרֵכָה֙ מִזֶּ֔ה וְאֵ֥לֶּה עַל הַבְּרֵכָ֖ה מִזֶּֽה
صموئيل الثاني 5: 6
2Sa.5.6
وَذَهَبَ الْمَلِكُ وَرِجَالُهُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، إِلَى الْيَبُوسِيِّينَ سُكَّانِ الأَرْضِ. فَكَلَّمُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لاَ تَدْخُلْ إِلَى هُنَا، مَا لَمْ تَنْزِعِ الْعُمْيَانَ وَالْعُرْجَ. أَيْ لاَ يَدْخُلُ دَاوُدُ إِلَى هُنَا.
וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ וַֽאֲנָשָׁיו֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֶל הַיְבֻסִ֖י יוֹשֵׁ֣ב הָאָ֑רֶץ וַיֹּ֨אמֶר לְדָוִ֤ד לֵאמֹר֙ לֹא תָב֣וֹא הֵ֔נָּה כִּ֣י;אִם הֱסִֽירְךָ֗ הַעִוְרִ֤ים וְהַפִּסְחִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָב֥וֹא דָוִ֖ד הֵֽנָּה
صموئيل الثاني 5: 9
2Sa.5.9
وَأَقَامَ دَاوُدُ فِي الْحِصْنِ وَسَمَّاهُ مَدِينَةَ دَاوُدَ. وَبَنَى دَاوُدُ مُسْتَدِيرًا مِنَ الْقَلْعَةِ فَدَاخِلاً.
וַיֵּ֤שֶׁב דָּוִד֙ בַּמְּצֻדָ֔ה וַיִּקְרָא;לָ֖הּ עִ֣יר דָּוִ֑ד וַיִּ֤בֶן דָּוִד֙ סָבִ֔יב מִן הַמִּלּ֖וֹא וָבָֽיְתָה
صموئيل الثاني 6: 2
2Sa.6.2
وَقَامَ دَاوُدُ وَذَهَبَ هُوَ وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ مِنْ بَعَلَةِ يَهُوذَا، لِيُصْعِدُوا مِنْ هُنَاكَ تَابُوتَ اللهِ، الَّذِي يُدْعَى عَلَيْهِ بِالاسْمِ، اسْمِ رَبِّ الْجُنُودِ، الْجَالِسِ عَلَى الْكَرُوبِيمِ.
וַיָּ֣קָם דָּוִ֗ד וַיֵּ֣לֶךְ וְכָל הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ מִֽבַּעֲלֵ֖י יְהוּדָ֑ה לְהַעֲל֣וֹת מִשָּׁ֗ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁר נִקְרָ֣א שֵׁ֗ם שֵׁ֣ם יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת יֹשֵׁ֥ב עָלָֽיו הַכְּרֻבִ֖ים
صموئيل الثاني 6: 11
2Sa.6.11
وَبَقِيَ تَابُوتُ الرَّبِّ فِي بَيْتِ عُوبِيدَ أَدُومَ الْجَتِّيِّ ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ. وَبَارَكَ الرَّبُّ عُوبِيدَ أَدُومَ وَكُلَّ بَيْتِهِ.
וַיֵּשֶׁב֩ אֲר֨וֹן יְהוָ֜ה בֵּ֣ית עֹבֵ֥ד אֱדֹ֛ם הַגִּתִּ֖י שְׁלֹשָׁ֣ה חֳדָשִׁ֑ים וַיְבָ֧רֶךְ יְהוָ֛ה עֹבֵ֥ד אֱדֹ֖ם וְאֶת;כָּל בֵּיתֽוֹ
صموئيل الثاني 7: 1
2Sa.7.1
وَكَانَ لَمَّا سَكَنَ الْمَلِكُ فِي بَيْتِهِ، وَأَرَاحَهُ الرَّبُّ مِنْ كُلِّ الْجِهَاتِ مِنْ جَمِيعِ أَعْدَائِهِ،
וַיְהִ֕י כִּי יָשַׁ֥ב הַמֶּ֖לֶךְ בְּבֵית֑וֹ הֵנִֽיחַ;ל֥וֹ וַיהוָ֛ה מִסָּבִ֖יב מִכָּל אֹיְבָֽיו
صموئيل الثاني 7: 2
2Sa.7.2
الْمَلِكَ قَالَ لِنَاثَانَ النَّبِيِّ: انْظُرْ. إِنِّي سَاكِنٌ فِي بَيْتٍ مِنْ أَرْزٍ، وَتَابُوتُ اللهِ سَاكِنٌ دَاخِلَ الشُّقَقِ.
הַמֶּ֙לֶךְ֙ וַיֹּ֤אמֶר אֶל;נָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא רְאֵ֣ה;נָ֔א אָנֹכִ֥י יוֹשֵׁ֖ב בְּבֵ֣ית אֲרָזִ֑ים וַֽאֲרוֹן֙ הָֽאֱלֹהִ֔ים יֹשֵׁ֖ב בְּת֥וֹךְ הַיְרִיעָֽה
صموئيل الثاني 7: 2
2Sa.7.2
الْمَلِكَ قَالَ لِنَاثَانَ النَّبِيِّ: انْظُرْ. إِنِّي سَاكِنٌ فِي بَيْتٍ مِنْ أَرْزٍ، وَتَابُوتُ اللهِ سَاكِنٌ دَاخِلَ الشُّقَقِ.
הַמֶּ֙לֶךְ֙ וַיֹּ֤אמֶר אֶל;נָתָ֣ן הַנָּבִ֔יא רְאֵ֣ה;נָ֔א אָנֹכִ֥י יוֹשֵׁ֖ב בְּבֵ֣ית אֲרָזִ֑ים וַֽאֲרוֹן֙ הָֽאֱלֹהִ֔ים יֹשֵׁ֖ב בְּת֥וֹךְ הַיְרִיעָֽה
صموئيل الثاني 7: 5
2Sa.7.5
اِذْهَبْ وَقُلْ لِعَبْدِي دَاوُدَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَأَنْتَ تَبْنِي لِي بَيْتًا لِسُكْنَايَ.
לֵ֤ךְ וְאָֽמַרְתָּ֙ אֶל;עַבְדִּ֣י דָּוִ֔ד כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הַאַתָּ֛ה תִּבְנֶה לִּ֥י בַ֖יִת לְשִׁבְתִּֽי
صموئيل الثاني 7: 6
2Sa.7.6
لأَنِّي لَمْ أَسْكُنْ فِي بَيْتٍ مُنْذُ يَوْمَ أَصْعَدْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ مِصْرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ، بَلْ كُنْتُ أَسِيرُ فِي خَيْمَةٍ وَفِي مَسْكَنٍ.
כִּ֣י לֹ֤א יָשַׁ֙בְתִּי֙ בְּבַ֔יִת לְ֠מִיּוֹם הַעֲלֹתִ֞י בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ מִמִּצְרַ֔יִם וְעַ֖ד הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וָאֶֽהְיֶה֙ מִתְהַלֵּ֔ךְ בְּאֹ֖הֶל וּבְמִשְׁכָּֽן