הָיָה (H1961) - hâyâh | معجم سترونغ العبري

يَذْهَبُ كِلاَهُمَا إِلَى مَكَانٍ وَاحِدٍ. كَانَ كِلاَهُمَا مِنَ التُّرَابِ، وَإِلَى التُّرَابِ يَعُودُ كِلاَهُمَا.

הוֹלֵ֖ךְ הַכֹּ֥ל אֶל מָק֣וֹם אֶחָ֑ד הָיָ֣ה הַכֹּל֙ מִן הֶֽעָפָ֔ר אֶל הֶעָפָֽר שָׁ֥ב וְהַכֹּ֖ל

فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لاَ شَيْءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَفْرَحَ الإِنْسَانُ بِأَعْمَالِهِ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبَهُ. لأَنَّهُ مَنْ يَأْتِي بِهِ لِيَرَى مَا سَيَكُونُ بَعْدَهُ.

וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו

الجامعة 4: 3 Ecc.4.3

وَخَيْرٌ مِنْ كِلَيْهِمَا الَّذِي لَمْ يُولَدْ بَعْدُ، الَّذِي لَمْ يَرَ الْعَمَلَ الرَّدِيءَ الَّذِي عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ.

וְטוֹב֙ מִשְּׁנֵיהֶ֔ם אֲשֶׁר לֹ֣א הָיָ֑ה עֲדֶ֖ן אֲשֶׁ֤ר לֹֽא רָאָה֙ הַמַּעֲשֶׂ֣ה הָרָ֔ע אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 4: 16 Ecc.4.16

لاَ نِهَايَةَ لِكُلِّ الشَّعْبِ، لِكُلِّ الَّذِينَ كَانَ أَمَامَهُمْ. أَيْضًا الْمُتَأَخِّرُونَ لاَ يَفْرَحُونَ بِهِ. فَهذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

אֵֽין קֵ֣ץ לְכָל הָעָ֗ם לְכֹ֤ל אֲשֶׁר הָיָה֙ לִפְנֵיהֶ֔ם גַּ֥ם הָאַחֲרוֹנִ֖ים לֹ֣א יִשְׂמְחוּ ב֑וֹ כִּֽי;זֶ֥ה גַם הֶ֖בֶל וְרַעְי֥וֹן רֽוּחַ

الجامعة 5: 2 Ecc.5.2

لاَ تَسْتَعْجِلْ فَمَكَ وَلاَ يُسْرِعْ قَلْبُكَ إِلَى نُطْقِ كَلاَمٍ قُدَّامَ اللهِ، لأَنَّ اللهَ فِي السَّمَاوَاتِ وَأَنْتَ عَلَى الأَرْضِ، فَلِذلِكَ لِتَكُنْ كَلِمَاتُكَ قَلِيلَةً.

אַל תְּבַהֵ֨ל עַל;פִּ֜יךָ אַל יְמַהֵ֛ר וְלִבְּךָ֧ לְהוֹצִ֥יא דָבָ֖ר לִפְנֵ֣י הָאֱלֹהִ֑ים כִּ֣י הָאֱלֹהִ֤ים בַּשָּׁמַ֙יִם֙ וְאַתָּ֣ה עַל הָאָ֔רֶץ עַֽל;כֵּ֛ן יִהְי֥וּ דְבָרֶ֖יךָ מְעַטִּֽים

الجامعة 6: 3 Ecc.6.3

إِنْ وَلَدَ إِنْسَانٌ مِئَةً، وَعَاشَ سِنِينَ كَثِيرَةً حَتَّى تَصِيرَ أَيَّامُ سِنِيهِ كَثِيرَةً، وَلَمْ تَشْبَعْ نَفْسُهُ مِنَ الْخَيْرِ، وَلَيْسَ لَهُ أَيْضًا دَفْنٌ، فَأَقُولُ إِنَّ السِّقْطَ خَيْرٌ مِنْهُ.

אִם יוֹלִ֣יד אִ֣ישׁ מֵאָ֡ה יִֽחְיֶ֜ה וְשָׁנִים֩ רַבּ֨וֹת שֶׁיִּהְי֣וּ יְמֵֽי שָׁנָ֗יו וְרַ֣ב לֹא תִשְׂבַּ֣ע וְנַפְשׁוֹ֙ מִן הַטּוֹבָ֔ה לֹא הָ֣יְתָה;לּ֑וֹ וְגַם קְבוּרָ֖ה אָמַ֕רְתִּי הַנָּֽפֶל ט֥וֹב מִמֶּ֖נּוּ

الجامعة 6: 3 Ecc.6.3

إِنْ وَلَدَ إِنْسَانٌ مِئَةً، وَعَاشَ سِنِينَ كَثِيرَةً حَتَّى تَصِيرَ أَيَّامُ سِنِيهِ كَثِيرَةً، وَلَمْ تَشْبَعْ نَفْسُهُ مِنَ الْخَيْرِ، وَلَيْسَ لَهُ أَيْضًا دَفْنٌ، فَأَقُولُ إِنَّ السِّقْطَ خَيْرٌ مِنْهُ.

אִם יוֹלִ֣יד אִ֣ישׁ מֵאָ֡ה יִֽחְיֶ֜ה וְשָׁנִים֩ רַבּ֨וֹת שֶׁיִּהְי֣וּ יְמֵֽי שָׁנָ֗יו וְרַ֣ב לֹא תִשְׂבַּ֣ע וְנַפְשׁוֹ֙ מִן הַטּוֹבָ֔ה לֹא הָ֣יְתָה;לּ֑וֹ וְגַם קְבוּרָ֖ה אָמַ֕רְתִּי הַנָּֽפֶל ט֥וֹב מִמֶּ֖נּוּ

الجامعة 6: 10 Ecc.6.10

الَّذِي كَانَ فَقَدْ دُعِيَ بِاسْمٍ مُنْذُ زَمَانٍ، وَهُوَ مَعْرُوفٌ أَنَّهُ إِنْسَانٌ، وَلاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يُخَاصِمَ مَنْ هُوَ أَقْوَى مِنْهُ.

מַה שֶּֽׁהָיָ֗ה;כְּבָר֙ נִקְרָ֣א שְׁמ֔וֹ כְּבָר֙ וְנוֹדָ֖ע אֲשֶׁר;ה֣וּא אָדָ֑ם וְלֹא יוּכַ֣ל לָדִ֔ין עִ֥ם שֶׁתַּקִּ֖יף מִמֶּֽנּוּ

الجامعة 6: 12 Ecc.6.12

لأَنَّهُ مَنْ يَعْرِفُ مَا هُوَ خَيْرٌ لِلإِنْسَانِ فِي الْحَيَاةِ، مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِهِ الَّتِي يَقْضِيهَا كَالظِّلِّ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُ الإِنْسَانَ بِمَا يَكُونُ بَعْدَهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֣י מִֽי יוֹדֵעַ֩ מַה טּ֨וֹב לָֽאָדָ֜ם בַּֽחַיִּ֗ים מִסְפַּ֛ר יְמֵי חַיֵּ֥י הֶבְל֖וֹ וְיַעֲשֵׂ֣ם כַּצֵּ֑ל אֲשֶׁר֙ מִֽי יַגִּ֣יד לָֽאָדָ֔ם מַה יִּהְיֶ֥ה אַחֲרָ֖יו תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 7: 10 Ecc.7.10

لاَ تَقُلْ: لِمَاذَا كَانَتِ الأَيَّامُ الأُولَى خَيْرًا مِنْ هذِهِ. لأَنَّهُ لَيْسَ عَنْ حِكْمَةٍ تَسْأَلُ عَنْ هذَا.

אַל תֹּאמַר֙ מֶ֣ה הָיָ֔ה שֶׁ֤הַיָּמִים֙ הָרִ֣אשֹׁנִ֔ים טוֹבִ֖ים מֵאֵ֑לֶּה כִּ֛י לֹ֥א מֵחָכְמָ֖ה שָׁאַ֥לְתָּ עַל זֶֽה

الجامعة 7: 14 Ecc.7.14

فِي يَوْمِ الْخَيْرِ كُنْ بِخَيْرٍ، وَفِي يَوْمِ الشَّرِّ اعْتَبِرْ. إِنَّ اللهَ جَعَلَ هذَا مَعَ ذَاكَ، لِكَيْلاَ يَجِدَ الإِنْسَانُ شَيْئًا بَعْدَهُ.

בְּי֤וֹם טוֹבָה֙ הֱיֵ֣ה בְט֔וֹב וּבְי֥וֹם רָעָ֖ה רְאֵ֑ה הָֽאֱלֹהִ֔ים עָשָׂ֣ה זֶ֤ה לְעֻמַּת זֶה֙ עַל;דִּבְרַ֗ת;שֶׁלֹּ֨א יִמְצָ֧א הָֽאָדָ֛ם מְאֽוּמָה אַחֲרָ֖יו

الجامعة 7: 16 Ecc.7.16

لاَ تَكُنْ بَارًّا كَثِيرًا، وَلاَ تَكُنْ حَكِيمًا بِزِيَادَةٍ. لِمَاذَا تَخْرِبُ نَفْسَكَ.

אַל תְּהִ֤י צַדִּיק֙ הַרְבֵּ֔ה וְאַל תִּתְחַכַּ֖ם יוֹתֵ֑ר לָ֖מָּה תִּשּׁוֹמֵֽם

الجامعة 7: 17 Ecc.7.17

لاَ تَكُنْ شِرِّيرًا كَثِيرًا، وَلاَ تَكُنْ جَاهِلاً. لِمَاذَا تَمُوتُ فِي غَيْرِ وَقْتِكَ.

אַל תִּרְשַׁ֥ע הַרְבֵּ֖ה וְאַל תְּהִ֣י סָכָ֑ל לָ֥מָּה תָמ֖וּת בְּלֹ֥א עִתֶּֽךָ

الجامعة 7: 19 Ecc.7.19

اَلْحِكْمَةُ تُقَوِّي الْحَكِيمَ أَكْثَرَ مِنْ عَشَرَةِ مُسَلَِّطِينَ، الَّذِينَ هُمْ فِي الْمَدِينَةِ.

הַֽחָכְמָ֖ה תָּעֹ֣ז לֶחָכָ֑ם מֵֽעֲשָׂרָה֙ שַׁלִּיטִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הָי֖וּ בָּעִֽיר

الجامعة 7: 24 Ecc.7.24

بَعِيدٌ مَا كَانَ وَالْعَمِيقُ الْعَمِيقُ مَنْ يَجِدُهُ.

רָח֖וֹק מַה שֶּׁהָיָ֑ה וְעָמֹ֥ק עָמֹ֖ק מִ֥י יִמְצָאֶֽנּוּ

الجامعة 8: 7 Ecc.8.7

لأَنَّهُ لاَ يَعْلَمُ مَا سَيَكُونُ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُهُ كَيْفَ يَكُونُ.

כִּֽי אֵינֶ֥נּוּ יֹדֵ֖עַ מַה שֶּׁיִּֽהְיֶ֑ה כִּ֚י מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ כַּאֲשֶׁ֣ר יִֽהְיֶ֔ה

الجامعة 8: 7 Ecc.8.7

لأَنَّهُ لاَ يَعْلَمُ مَا سَيَكُونُ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُهُ كَيْفَ يَكُونُ.

כִּֽי אֵינֶ֥נּוּ יֹדֵ֖עַ מַה שֶּׁיִּֽהְיֶ֑ה כִּ֚י מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ כַּאֲשֶׁ֣ר יִֽהְיֶ֔ה

الجامعة 8: 12 Ecc.8.12

اَلْخَاطِئُ وَإِنْ عَمِلَ شَرًّا مِئَةَ مَرَّةٍ وَطَالَتْ إِلاَّ أَنِّي أَعْلَمُ أَنَّهُ يَكُونُ خَيْرٌ لِلْمُتَّقِينَ اللهَ الَّذِينَ يَخَافُونَ قُدَّامَهُ.

חֹטֶ֗א אֲשֶׁ֣ר עֹשֶׂ֥ה רָ֛ע מְאַ֖ת וּמַאֲרִ֣יךְ;ל֑וֹ כִּ֚י;גַּם אָ֔נִי יוֹדֵ֣עַ אֲשֶׁ֤ר יִהְיֶה טּוֹב֙ לְיִרְאֵ֣י הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֥ר יִֽירְא֖וּ מִלְּפָנָֽיו

الجامعة 8: 13 Ecc.8.13

وَلاَ يَكُونُ خَيْرٌ لِلشِّرِّيرِ، وَكَالظِّلِّ لاَ يُطِيلُ أَيَّامَهُ لأَنَّهُ لاَ يَخْشَى قُدَّامَ اللهِ.

לֹֽא יִהְיֶ֣ה וְטוֹב֙ לָֽרָשָׁ֔ע כַּצֵּ֑ל וְלֹֽא יַאֲרִ֥יךְ יָמִ֖ים אֲשֶׁ֛ר אֵינֶ֥נּוּ יָרֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י אֱלֹהִֽים

الجامعة 9: 8 Ecc.9.8

لِتَكُنْ ثِيَابُكَ فِي كُلِّ حِينٍ بَيْضَاءَ، وَلاَ يُعْوِزْ رَأْسَكَ الدُّهْنُ.

יִהְי֥וּ בְגָדֶ֖יךָ בְּכָל עֵ֕ת לְבָנִ֑ים אַל יֶחְסָֽר רֹאשְׁךָ֥ וְשֶׁ֖מֶן

الجامعة 10: 14 Ecc.10.14

وَالْجَاهِلُ يُكَثِّرُ الْكَلاَمَ. لاَ يَعْلَمُ إِنْسَانٌ مَا يَكُونُ. وَمَاذَا يَصِيرُ بَعْدَهُ مَنْ يُخْبِرُهُ.

וְהַסָּכָ֖ל יַרְבֶּ֣ה דְבָרִ֑ים לֹא יֵדַ֤ע הָאָדָם֙ מַה שֶׁיִּֽהְיֶ֔ה וַאֲשֶׁ֤ר יִֽהְיֶה֙ מֵֽאַחֲרָ֔יו מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ

الجامعة 10: 14 Ecc.10.14

وَالْجَاهِلُ يُكَثِّرُ الْكَلاَمَ. لاَ يَعْلَمُ إِنْسَانٌ مَا يَكُونُ. وَمَاذَا يَصِيرُ بَعْدَهُ مَنْ يُخْبِرُهُ.

וְהַסָּכָ֖ל יַרְבֶּ֣ה דְבָרִ֑ים לֹא יֵדַ֤ע הָאָדָם֙ מַה שֶׁיִּֽהְיֶ֔ה וַאֲשֶׁ֤ר יִֽהְיֶה֙ מֵֽאַחֲרָ֔יו מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ

الجامعة 11: 2 Ecc.11.2

أَعْطِ نَصِيبًا لِسَبْعَةٍ، وَلِثَمَانِيَةٍ أَيْضًا، لأَنَّكَ لَسْتَ تَعْلَمُ أَيَّ شَرّ يَكُونُ عَلَى الأَرْضِ.

תֶּן חֵ֥לֶק לְשִׁבְעָ֖ה לִשְׁמוֹנָ֑ה וְגַ֣ם כִּ֚י לֹ֣א תֵדַ֔ע מַה רָעָ֖ה יִּהְיֶ֥ה עַל הָאָֽרֶץ

الجامعة 11: 8 Ecc.11.8

لأَنَّهُ إِنْ عَاشَ الإِنْسَانُ سِنِينَ كَثِيرَةً فَلْيَفْرَحْ فِيهَا كُلِّهَا، وَلْيَتَذَكَّرْ أَيَّامَ الظُّلْمَةِ لأَنَّهَا تَكُونُ كَثِيرَةً. كُلُّ مَا يَأْتِي بَاطِلٌ.

כִּ֣י אִם יִחְיֶ֥ה הָאָדָ֖ם שָׁנִ֥ים הַרְבֵּ֛ה יִשְׂמָ֑ח בְּכֻלָּ֣ם וְיִזְכֹּר֙ יְמֵ֣י הַחֹ֔שֶׁךְ כִּֽי יִהְי֖וּ הַרְבֵּ֥ה כָּל שֶׁבָּ֥א הָֽבֶל

الجامعة 12: 7 Ecc.12.7

فَيَرْجعُ التُّرَابُ إِلَى الأَرْضِ كَمَا كَانَ، وَتَرْجعُ الرُّوحُ إِلَى اللهِ الَّذِي أَعْطَاهَا.

וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה תָּשׁ֔וּב וְהָר֣וּחַ אֶל הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ

الجامعة 12: 9 Ecc.12.9

بَقِيَ أَنَّ الْجَامِعَةَ كَانَ حَكِيمًا، وَأَيْضًا عَلَّمَ الشَّعْبَ عِلْمًا، وَوَزَنَ وَبَحَثَ وَأَتْقَنَ أَمْثَالاً كَثِيرَةً.

וְיֹתֵ֕ר קֹהֶ֖לֶת שֶׁהָיָ֥ה חָכָ֑ם ע֗וֹד לִמַּד הָעָ֔ם דַּ֙עַת֙ וְאִזֵּ֣ן וְחִקֵּ֔ר תִּקֵּ֖ן מְשָׁלִ֥ים הַרְבֵּֽה

نشيد الأنشاد 1: 7 Sng.1.7

أَخْبِرْنِي يَا مَنْ تُحِبُّهُ نَفْسِي، أَيْنَ تَرْعَى، أَيْنَ تُرْبِضُ عِنْدَ الظَّهِيرَةِ. لِمَاذَا أَنَا أَكُونُ كَمُقَنَّعَةٍ عِنْدَ قُطْعَانِ أَصْحَابِكَ.

הַגִּ֣ידָה;לִּ֗י שֶׁ֤אָהֲבָה֙ נַפְשִׁ֔י אֵיכָ֣ה תִרְעֶ֔ה אֵיכָ֖ה תַּרְבִּ֣יץ בַּֽצָּהֳרָ֑יִם שַׁלָּמָ֤ה אֶֽהְיֶה֙ כְּעֹ֣טְיָ֔ה עַ֖ל עֶדְרֵ֥י חֲבֵרֶֽיךָ

نشيد الأنشاد 7: 8 Sng.7.8

قُلْتُ: إِنِّي أَصْعَدُ إِلَى النَّخْلَةِ وَأُمْسِكُ بِعُذُوقِهَا. وَتَكُونُ ثَدْيَاكِ كَعَنَاقِيدِ الْكَرْمِ، وَرَائِحَةُ أَنْفِكِ كَالتُّفَّاحِ،

אָמַ֙רְתִּי֙ אֶעֱלֶ֣ה בְתָמָ֔ר אֹֽחֲזָ֖ה בְּסַנְסִנָּ֑יו וְיִֽהְיוּ;נָ֤א שָׁדַ֙יִךְ֙ כְּאֶשְׁכְּל֣וֹת הַגֶּ֔פֶן וְרֵ֥יחַ אַפֵּ֖ךְ כַּתַּפּוּחִֽים

نشيد الأنشاد 8: 10 Sng.8.10

أَنَا سُورٌ وَثَدْيَايَ كَبُرْجَيْنِ. حِينَئِذٍ كُنْتُ فِي عَيْنَيْهِ كَوَاجِدَةٍ سَلاَمَةً.

אֲנִ֣י חוֹמָ֔ה וְשָׁדַ֖י כַּמִּגְדָּל֑וֹת אָ֛ז הָיִ֥יתִי בְעֵינָ֖יו כְּמוֹצְאֵ֥ת שָׁלֽוֹם

نشيد الأنشاد 8: 11 Sng.8.11

كَانَ لِسُلَيْمَانَ كَرْمٌ فِي بَعْلَ هَامُونَ. دَفَعَ الْكَرْمَ إِلَى نَوَاطِيرَ، كُلُّ وَاحِدٍ يُؤَدِّي عَنْ ثَمَرِهِ أَلْفًا مِنَ الْفِضَّةِ.

הָיָ֤ה לִשְׁלֹמֹה֙ כֶּ֣רֶם בְּבַ֣עַל הָמ֔וֹן נָתַ֥ן הַכֶּ֖רֶם לַנֹּטְרִ֑ים אִ֛ישׁ יָבִ֥א בְּפִרְי֖וֹ אֶ֥לֶף כָּֽסֶף

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (3489 آية)