ك
إصحاح
◄ H1960
H1961. hâyâh
H1962 ►
المعنى المختصر للكلمة
hâyâh: to exist, i.e. be or become, come to pass (always emphatic, and not a mere copula or auxiliary)
اللفظ الأصلي הָיָה
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق hâyâh (haw-yaw)
تكرار الورود في الكتاب 3489 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H1933 הָוָא • haw-vaw • «لِلإِنْسَانِ» • (to be)
المعنى والشرح المفصل

to exist, i.e. be or become, come to pass (always emphatic, and not a mere copula or auxiliary)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
beacon [idiom] altogether be(-come) accomplished committed like) break cause come (to pass) do faint fall [phrase] follow happen [idiom] have last pertain quit (one-) self require [idiom] use

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

وَكَانَ 443× يَكُونُ 295× وَيَكُونُ 202× كَانَ 179× تَكُونُ 163×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיְהִ֣י (103×) וַיְהִ֥י (99×) וַיְהִ֗י (95×) יִהְיֶ֥ה (86×) יִהְיֶ֣ה (67×) הָיָ֥ה (66×) וַֽיְהִי֙ (60×) הָיָ֣ה (51×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (3489 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الخروج 40: 10 Exo.40.10
وَتَمْسَحُ مَذْبَحَ الْمُحْرَقَةِ وَكُلَّ آنِيَتِهِ، وَتُقَدِّسُ الْمَذْبَحَ لِيَكُونَ الْمَذْبَحُ قُدْسَ أَقْدَاسٍ.
וּמָשַׁחְתָּ֛ מִזְבַּ֥ח הָעֹלָ֖ה כָּל כֵּלָ֑יו וְקִדַּשְׁתָּ֙ הַמִּזְבֵּ֔חַ וְהָיָ֥ה הַמִּזְבֵּ֖חַ קֹ֥דֶשׁ קָֽדָשִֽׁים
الخروج 40: 15 Exo.40.15
وَتَمْسَحُهُمْ كَمَا مَسَحْتَ أَبَاهُمْ لِيَكْهَنُوا لِي. وَيَكُونُ ذلِكَ لِتَصِيرَ لَهُمْ مَسْحَتُهُمْ كَهَنُوتًا أَبَدِيًّا فِي أَجْيَالِهِمْ.
וּמָשַׁחְתָּ֣;אֹתָ֗ם כַּאֲשֶׁ֤ר מָשַׁ֙חְתָּ֙ אֲבִיהֶ֔ם וְכִהֲנ֖וּ לִ֑י וְ֠הָיְתָה לִהְיֹ֨ת לָהֶ֧ם מָשְׁחָתָ֛ם לִכְהֻנַּ֥ת עוֹלָ֖ם לְדֹרֹתָֽם
الخروج 40: 15 Exo.40.15
وَتَمْسَحُهُمْ كَمَا مَسَحْتَ أَبَاهُمْ لِيَكْهَنُوا لِي. وَيَكُونُ ذلِكَ لِتَصِيرَ لَهُمْ مَسْحَتُهُمْ كَهَنُوتًا أَبَدِيًّا فِي أَجْيَالِهِمْ.
וּמָשַׁחְתָּ֣;אֹתָ֗ם כַּאֲשֶׁ֤ר מָשַׁ֙חְתָּ֙ אֲבִיהֶ֔ם וְכִהֲנ֖וּ לִ֑י וְ֠הָיְתָה לִהְיֹ֨ת לָהֶ֧ם מָשְׁחָתָ֛ם לִכְהֻנַּ֥ת עוֹלָ֖ם לְדֹרֹתָֽם
الخروج 40: 17 Exo.40.17
وَكَانَ فِي الشَّهْرِ الأَوَّلِ مِنَ السَّنَةِ الثَّانِيَةِ فِي أَوَّلِ الشَّهْرِ أَنَّ الْمَسْكَنَ أُقِيمَ.
וַיְהִ֞י בַּחֹ֧דֶשׁ הָרִאשׁ֛וֹן בַּשָּׁנָ֥ה הַשֵּׁנִ֖ית בְּאֶחָ֣ד לַחֹ֑דֶשׁ הַמִּשְׁכָּֽן הוּקַ֖ם
الخروج 40: 38 Exo.40.38
لأَنَّ سَحَابَةَ الرَّبِّ كَانَتْ عَلَى الْمَسْكَنِ نَهَارًا. وَكَانَتْ فِيهَا نَارٌ لَيْلاً أَمَامَ عُيُونِ كُلِّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ فِي جَمِيعِ رِحْلاَتِهِمْ.
כִּי֩ עֲנַ֨ן יְהוָ֤ה עַֽל הַמִּשְׁכָּן֙ יוֹמָ֔ם תִּהְיֶ֥ה בּ֑וֹ וְאֵ֕שׁ לַ֖יְלָה לְעֵינֵ֥י כָל בֵּֽית יִשְׂרָאֵ֖ל בְּכָל מַסְעֵיהֶֽם
اللاويين 2: 1 Lev.2.1
وَإِذَا قَرَّبَ أَحَدٌ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ لِلرَّبِّ، يَكُونُ قُرْبَانُهُ مِنْ دَقِيقٍ. وَيَسْكُبُ عَلَيْهَا زَيْتًا، وَيَجْعَلُ عَلَيْهَا لُبَانًا.
כִּֽי תַקְרִ֞יב וְנֶ֗פֶשׁ קָרְבַּ֤ן מִנְחָה֙ לַֽיהוָ֔ה יִהְיֶ֣ה קָרְבָּנ֑וֹ סֹ֖לֶת וְיָצַ֤ק עָלֶ֙יהָ֙ שֶׁ֔מֶן וְנָתַ֥ן עָלֶ֖יהָ לְבֹנָֽה
اللاويين 2: 5 Lev.2.5
وَإِنْ كَانَ قُرْبَانُكَ تَقْدِمَةً عَلَى الصَّاجِ، تَكُونُ مِنْ دَقِيقٍ مَلْتُوتَةً بِزَيْتٍ، فَطِيرًا.
וְאִם קָרְבָּנֶ֑ךָ מִנְחָ֥ה עַל הַֽמַּחֲבַ֖ת תִהְיֶֽה סֹ֛לֶת בְּלוּלָ֥ה בַשֶּׁ֖מֶן מַצָּ֥ה
اللاويين 5: 5 Lev.5.5
فَإِنْ كَانَ يُذْنِبُ فِي شَيْءٍ مِنْ هذِهِ، يُقِرُّ بِمَا قَدْ أَخْطَأَ بِهِ.
כִֽי וְהָיָ֥ה יֶאְשַׁ֖ם לְאַחַ֣ת מֵאֵ֑לֶּה וְהִ֨תְוַדָּ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָטָ֖א עָלֶֽיהָ
اللاويين 5: 13 Lev.5.13
فَيُكَفِّرُ عَنْهُ الْكَاهِنُ مِنْ خَطِيَّتِهِ الَّتِي أَخْطَأَ بِهَا فِي وَاحِدَةٍ مِنْ ذلِكَ، فَيُصْفَحُ عَنْهُ. وَيَكُونُ لِلْكَاهِنِ كَالتَّقْدِمَةِ.
וְכִפֶּר֩ עָלָ֨יו הַכֹּהֵ֜ן עַל חַטָּאת֧וֹ אֲשֶׁר חָטָ֛א מֵֽאַחַ֥ת מֵאֵ֖לֶּה וְנִסְלַ֣ח ל֑וֹ וְהָיְתָ֥ה לַכֹּהֵ֖ן כַּמִּנְחָֽה
اللاويين 6: 4 Lev.6.4
فَإِذَا أَخْطَأَ وَأَذْنَبَ، يَرُدُّ الْمَسْلُوبَ الَّذِي سَلَبَهُ، أَوِ الْمُغْتَصَبَ الَّذِي اغْتَصَبَهُ، أَوِ الْوَدِيعَةَ الَّتِي أُودِعَتْ عِنْدَهُ، أَوِ اللُّقَطَةَ الَّتِي وَجَدَهَا،
וְהָיָה֮;כִּֽי יֶחֱטָ֣א וְאָשֵׁם֒ וְהֵשִׁ֨יב הַגְּזֵלָ֜ה אֲשֶׁ֣ר גָּזָ֗ל א֤וֹ הָעֹ֙שֶׁק֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׁ֔ק א֚וֹ הַפִּקָּד֔וֹן אֲשֶׁ֥ר הָפְקַ֖ד אִתּ֑וֹ א֥וֹ הָאֲבֵדָ֖ה אֲשֶׁ֥ר מָצָֽא
اللاويين 7: 7 Lev.7.7
ذَبِيحَةُ الإِثْمِ كَذَبِيحَةِ الْخَطِيَّةِ، لَهُمَا شَرِيعَةٌ وَاحِدَةٌ. الْكَاهِنُ الَّذِي يُكَفِّرُ بِهَا تَكُونُ لَهُ.
כַּֽחַטָּאת֙ כָּֽאָשָׁ֔ם לָהֶ֑ם תּוֹרָ֥ה אַחַ֖ת הַכֹּהֵ֛ן אֲשֶׁ֥ר יְכַפֶּר בּ֖וֹ יִהְיֶֽה ל֥וֹ
اللاويين 7: 8 Lev.7.8
وَالْكَاهِنُ الَّذِي يُقَرِّبُ مُحْرَقَةَ إِنْسَانٍ فَجِلْدُ الْمُحْرَقَةِ الَّتِي يُقَرِّبُهَا يَكُونُ لَهُ.
וְהַ֨כֹּהֵ֔ן הַמַּקְרִ֖יב עֹ֣לַת אִ֑ישׁ ע֤וֹר הָֽעֹלָה֙ אֲשֶׁ֣ר הִקְרִ֔יב יִהְיֶֽה ל֥וֹ
اللاويين 7: 9 Lev.7.9
وَكُلُّ تَقْدِمَةٍ خُبِزَتْ فِي التَّنُّورِ، وَكُلُّ مَا عُمِلَ فِي طَاجِنٍ أَوْ عَلَى صَاجٍ يَكُونُ لِلْكَاهِنِ الَّذِي يُقَرِّبُهُ.
וְכָל מִנְחָ֗ה תֵּֽאָפֶה֙ בַּתַּנּ֔וּר וְכָל נַעֲשָׂ֥ה בַמַּרְחֶ֖שֶׁת וְעַֽל מַחֲבַ֑ת תִֽהְיֶֽה לַכֹּהֵ֛ן;ל֥וֹ הַמַּקְרִ֥יב;אֹתָ֖הּ
اللاويين 7: 10 Lev.7.10
وَكُلُّ تَقْدِمَةٍ مَلْتُوتَةٍ بِزَيْتٍ أَوْ نَاشِفَةٍ تَكُونُ لِجَمِيعِ بَنِي هَارُونَ، كُلِّ إِنْسَانٍ كَأَخِيهِ.
וְכָל מִנְחָ֥ה בְלוּלָֽה בַשֶּׁ֖מֶן וַחֲרֵבָ֑ה תִּהְיֶ֖ה לְכָל בְּנֵ֧י אַהֲרֹ֛ן אִ֥ישׁ כְּאָחִֽיו
اللاويين 7: 18 Lev.7.18
وَإِنْ أُكِلَ مِنْ لَحْمِ ذَبِيحَةِ سَلاَمَتِهِ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ لاَ تُقْبَلُ. الَّذِي يُقَرِّبُهَا لاَ تُحْسَبُ لَهُ، تَكُونُ نَجَاسَةً، وَالنَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ مِنْهَا تَحْمِلُ ذَنْبَهَا.
וְאִ֣ם הֵאָכֹ֣ל;יֵ֠אָכֵל מִבְּשַׂר זֶ֨בַח שְׁלָמָ֜יו בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁי֮ לֹ֣א יֵרָצֶה֒ הַמַּקְרִ֣יב;אֹת֗וֹ לֹ֧א יֵחָשֵׁ֛ב ל֖וֹ יִהְיֶ֑ה פִּגּ֣וּל וְהַנֶּ֛פֶשׁ הָאֹכֶ֥לֶת מִמֶּ֖נּוּ תִּשָּֽׂא עֲוֹנָ֥הּ
اللاويين 7: 31 Lev.7.31
فَيُوقِدُ الْكَاهِنُ الشَّحْمَ عَلَى الْمَذْبَحِ، وَيَكُونُ الصَّدْرُ لِهَارُونَ وَبَنِيهِ.
וְהִקְטִ֧יר הַכֹּהֵ֛ן הַחֵ֖לֶב הַמִּזְבֵּ֑חָה וְהָיָה֙ הֶֽחָזֶ֔ה לְאַהֲרֹ֖ן וּלְבָנָֽיו
اللاويين 7: 33 Lev.7.33
اَلَّذِي يُقَرِّبُ دَمَ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ وَالشَّحْمَ مِنْ بَنِي هَارُونَ، تَكُونُ لَهُ السَّاقُ الْيُمْنَى نَصِيبًا،
הַמַּקְרִ֞יב דַּ֧ם הַשְּׁלָמִ֛ים הַחֵ֖לֶב מִבְּנֵ֣י אַהֲרֹ֑ן תִהְיֶ֛ה ל֧וֹ שׁ֥וֹק הַיָּמִ֖ין לְמָנָֽה
اللاويين 8: 29 Lev.8.29
ثُمَّ أَخَذَ مُوسَى الصَّدْرَ وَرَدَّدَهُ تَرْدِيدًا أَمَامَ الرَّبِّ مِنْ كَبْشِ الْمَلْءِ. لِمُوسَى كَانَ نَصِيبًا، كَمَا أَمَرَ الرَّبُّ مُوسَى.
וַיִּקַּ֤ח מֹשֶׁה֙ הֶ֣חָזֶ֔ה וַיְנִיפֵ֥הוּ תְנוּפָ֖ה לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה מֵאֵ֣יל הַמִּלֻּאִ֗ים לְמֹשֶׁ֤ה הָיָה֙ לְמָנָ֔ה כַּאֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה יְהוָ֖ה מֹשֶֽׁה
اللاويين 9: 1 Lev.9.1
وَفِي الْيَوْمِ الثَّامِنِ دَعَا مُوسَى هَارُونَ وَبَنِيهِ وَشُيُوخَ إِسْرَائِيلَ.
וַיְהִי֙ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁמִינִ֔י קָרָ֣א מֹשֶׁ֔ה לְאַהֲרֹ֖ן וּלְבָנָ֑יו וּלְזִקְנֵ֖י יִשְׂרָאֵֽל
اللاويين 10: 15 Lev.10.15
سَاقُ الرَّفِيعَةِ وَصَدْرُ التَّرْدِيدِ يَأْتُونَ بِهِمَا مَعَ وَقَائِدِ الشَّحْمِ لِيُرَدَّدَا تَرْدِيدًا أَمَامَ الرَّبِّ، فَيَكُونَانِ لَكَ وَلِبَنِيكَ مَعَكَ فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً، كَمَا أَمَرَ الرَّبُّ.
שׁ֣וֹק הַתְּרוּמָ֞ה וַחֲזֵ֣ה הַתְּנוּפָ֗ה יָבִ֔יאוּ עַ֣ל אִשֵּׁ֤י הַחֲלָבִים֙ לְהָנִ֥יף תְּנוּפָ֖ה לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וְהָיָ֨ה לְךָ֜ וּלְבָנֶ֤יךָ אִתְּךָ֙ לְחָק עוֹלָ֔ם כַּאֲשֶׁ֖ר צִוָּ֥ה יְהוָֽה
اللاويين 11: 11 Lev.11.11
وَمَكْرُوهًا يَكُونُ لَكُمْ. مِنْ لَحْمِهِ لاَ تَأْكُلُوا، وَجُثَّتَهُ تَكْرَهُونَ.
וְשֶׁ֖קֶץ יִהְי֣וּ לָכֶ֑ם מִבְּשָׂרָם֙ לֹ֣א תֹאכֵ֔לוּ נִבְלָתָ֖ם תְּשַׁקֵּֽצוּ
اللاويين 11: 35 Lev.11.35
وَكُلُّ مَا وَقَعَ عَلَيْهِ وَاحِدَةٌ مِنْ جُثَثِهَا يَكُونُ نَجِسًا. اَلتَّنُّورُ وَالْمَوْقِدَةُ يُهْدَمَانِ. إِنَّهَا نَجِسَةٌ وَتَكُونُ نَجِسَةً لَكُمْ.
וְ֠כֹל אֲשֶׁר יִפֹּ֨ל עָלָיו֮ מִנִּבְלָתָ֥ם יִטְמָא֒ תַּנּ֧וּר וְכִירַ֛יִם יֻתָּ֖ץ הֵ֑ם טְמֵאִ֣ים יִהְי֥וּ וּטְמֵאִ֖ים לָכֶֽם
اللاويين 11: 36 Lev.11.36
إِلاَّ الْعَيْنَ وَالْبِئْرَ، مُجْتَمَعَيِ الْمَاءِ، تَكُونَانِ طَاهِرَتَيْنِ. لكِنْ مَا مَسَّ جُثَثَهَا يَكُونُ نَجِسًا.
אַ֣ךְ מַעְיָ֥ן וּב֛וֹר מִקְוֵה מַ֖יִם יִהְיֶ֣ה טָה֑וֹר וְנֹגֵ֥עַ בְּנִבְלָתָ֖ם יִטְמָֽא
اللاويين 11: 44 Lev.11.44
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُكُمْ فَتَتَقَدَّسُونَ وَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ، لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ. وَلاَ تُنَجِّسُوا أَنْفُسَكُمْ بِدَبِيبٍ يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָה֮ אֱלֹֽהֵיכֶם֒ וְהִתְקַדִּשְׁתֶּם֙ וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָ֑נִי קָד֖וֹשׁ וְלֹ֤א תְטַמְּאוּ֙ נַפְשֹׁ֣תֵיכֶ֔ם בְּכָל;הַשֶּׁ֖רֶץ הָרֹמֵ֥שׂ עַל הָאָֽרֶץ
اللاويين 11: 45 Lev.11.45
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ الَّذِي أَصْعَدَكُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لِيَكُونَ لَكُمْ إِلهًا. فَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָ֗ה הַֽמַּעֲלֶ֤ה;אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְיֹ֥ת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָֽנִי קָד֖וֹשׁ
اللاويين 11: 45 Lev.11.45
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ الَّذِي أَصْعَدَكُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لِيَكُونَ لَكُمْ إِلهًا. فَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָ֗ה הַֽמַּעֲלֶ֤ה;אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְיֹ֥ת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָֽנִי קָד֖וֹשׁ
اللاويين 13: 2 Lev.13.2
إِذَا كَانَ إِنْسَانٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ نَاتِئٌ أَوْ قُوبَاءُ أَوْ لُمْعَةٌ تَصِيرُ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ ضَرْبَةَ بَرَصٍ، يُؤْتَى بِهِ إِلَى هَارُونَ الْكَاهِنِ أَوْ إِلَى أَحَدِ بَنِيهِ الْكَهَنَةِ.
כִּֽי יִהְיֶ֤ה אָדָ֗ם בְעוֹר בְּשָׂרוֹ֙ שְׂאֵ֤ת אֽוֹ סַפַּ֙חַת֙ א֣וֹ בַהֶ֔רֶת וְהָיָ֥ה בְעוֹר בְּשָׂר֖וֹ לְנֶ֣גַע צָרָ֑עַת וְהוּבָא֙ אֶל אַהֲרֹ֣ן הַכֹּהֵ֔ן א֛וֹ אֶל אַחַ֥ד מִבָּנָ֖יו הַכֹּהֲנִֽים
اللاويين 13: 2 Lev.13.2
إِذَا كَانَ إِنْسَانٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ نَاتِئٌ أَوْ قُوبَاءُ أَوْ لُمْعَةٌ تَصِيرُ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ ضَرْبَةَ بَرَصٍ، يُؤْتَى بِهِ إِلَى هَارُونَ الْكَاهِنِ أَوْ إِلَى أَحَدِ بَنِيهِ الْكَهَنَةِ.
כִּֽי יִהְיֶ֤ה אָדָ֗ם בְעוֹר בְּשָׂרוֹ֙ שְׂאֵ֤ת אֽוֹ סַפַּ֙חַת֙ א֣וֹ בַהֶ֔רֶת וְהָיָ֥ה בְעוֹר בְּשָׂר֖וֹ לְנֶ֣גַע צָרָ֑עַת וְהוּבָא֙ אֶל אַהֲרֹ֣ן הַכֹּהֵ֔ן א֛וֹ אֶל אַחַ֥ד מִבָּנָ֖יו הַכֹּהֲנִֽים
اللاويين 13: 9 Lev.13.9
إِنْ كَانَتْ فِي إِنْسَانٍ ضَرْبَةُ بَرَصٍ فَيُؤْتَى بِهِ إِلَى الْكَاهِنِ.
כִּ֥י תִהְיֶ֖ה בְּאָדָ֑ם נֶ֣גַע צָרַ֔עַת וְהוּבָ֖א אֶל הַכֹּהֵֽן
اللاويين 13: 18 Lev.13.18
وَإِذَا كَانَ الْجِسْمُ فِي جِلْدِهِ دُمَّلَةٌ قَدْ بَرِئَتْ،
כִּֽי יִהְיֶ֥ה וּבָשָׂ֕ר בֽוֹ בְעֹר֖וֹ שְׁחִ֑ין וְנִרְפָּֽא