יַיִן (H3196) - yayin | معجم سترونغ العبري

القضاة 13: 14 Jdg.13.14

مِنْ كُلِّ مَا يَخْرُجُ مِنْ جَفْنَةِ الْخَمْرِ لاَ تَأْكُلْ، وَخَمْرًا وَمُسْكِرًا لاَ تَشْرَبْ، وَكُلَّ نَجِسٍ لاَ تَأْكُلْ. لِتَحْذَرْ مِنْ كُلِّ مَا أَوْصَيْتُهَا.

מִכֹּ֣ל אֲשֶׁר יֵצֵא֩ מִגֶּ֨פֶן הַיַּ֜יִן לֹ֣א תֹאכַ֗ל וְיַ֤יִן וְשֵׁכָר֙ אַל תֵּ֔שְׁתְּ וְכָל טֻמְאָ֖ה אַל תֹּאכַ֑ל תִּשְׁמֹֽר כֹּ֥ל אֲשֶׁר צִוִּיתִ֖יהָ

القضاة 13: 14 Jdg.13.14

مِنْ كُلِّ مَا يَخْرُجُ مِنْ جَفْنَةِ الْخَمْرِ لاَ تَأْكُلْ، وَخَمْرًا وَمُسْكِرًا لاَ تَشْرَبْ، وَكُلَّ نَجِسٍ لاَ تَأْكُلْ. لِتَحْذَرْ مِنْ كُلِّ مَا أَوْصَيْتُهَا.

מִכֹּ֣ל אֲשֶׁר יֵצֵא֩ מִגֶּ֨פֶן הַיַּ֜יִן לֹ֣א תֹאכַ֗ל וְיַ֤יִן וְשֵׁכָר֙ אַל תֵּ֔שְׁתְּ וְכָל טֻמְאָ֖ה אַל תֹּאכַ֑ל תִּשְׁמֹֽר כֹּ֥ל אֲשֶׁר צִוִּיתִ֖יהָ

القضاة 19: 19 Jdg.19.19

وَأَيْضًا عِنْدَنَا تِبْنٌ وَعَلَفٌ لِحَمِيرِنَا، وَأَيْضًا خُبْزٌ وَخَمْرٌ لِي وَلأَمَتِكَ وَلِلْغُلاَمِ الَّذِي مَعَ عَبِيدِكَ. لَيْسَ احْتِيَاجٌ إِلَى شَيْءٍ.

וְגַם יֵ֣שׁ תֶּ֤בֶן מִסְפּוֹא֙ לַחֲמוֹרֵ֔ינוּ גַּם לֶ֣חֶם וָיַ֤יִן יֶשׁ;לִי֙ וְלַֽאֲמָתֶ֔ךָ וְלַנַּ֖עַר עִם עֲבָדֶ֑יךָ אֵ֥ין מַחְס֖וֹר כָּל;דָּבָֽר

صموئيل الأول 1: 14 1Sa.1.14

فَقَالَ لَهَا عَالِي: حَتَّى مَتَى تَسْكَرِينَ. انْزِعِي خَمْرَكِ عَنْكِ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלֶ֙יהָ֙ עֵלִ֔י עַד מָתַ֖י תִּשְׁתַּכָּרִ֑ין הָסִ֥ירִי יֵינֵ֖ךְ מֵעָלָֽיִךְ

صموئيل الأول 1: 15 1Sa.1.15

فَأَجَابَتْ حَنَّةُ وَقَالت: لاَ يَا سَيِّدِي. إِنِّي امْرَأَةٌ حَزِينَةُ الرُّوحِ وَلَمْ أَشْرَبْ خَمْرًا وَلاَ مُسْكِرًا، بَلْ أَسْكُبُ نَفْسِي أَمَامَ الرَّبِّ.

וַתַּ֨עַן חַנָּ֤ה וַתֹּ֙אמֶר֙ לֹ֣א אֲדֹנִ֔י אָנֹ֔כִי אִשָּׁ֤ה קְשַׁת ר֙וּחַ֙ לֹ֣א שָׁתִ֑יתִי וְיַ֥יִן וְשֵׁכָ֖ר וָאֶשְׁפֹּ֥ךְ נַפְשִׁ֖י לִפְנֵ֥י יְהוָֽה

صموئيل الأول 1: 24 1Sa.1.24

ثُمَّ حِينَ فَطَمَتْهُ أَصْعَدَتْهُ مَعَهَا بِثَلاَثَةِ ثِيرَانٍ وَإِيفَةِ دَقِيق وَزِقِّ خَمْرٍ، وَأَتَتْ بِهِ إِلَى الرَّبِّ فِي شِيلُوهَ وَالصَّبِيُّ صَغِيرٌ.

כַּאֲשֶׁ֣ר גְּמָלַ֗תּוּ וַתַּעֲלֵ֨הוּ עִמָּ֜הּ שְׁלֹשָׁה֙ בְּפָרִ֤ים וְאֵיפָ֨ה;אַחַ֥ת קֶ֙מַח֙ וְנֵ֣בֶל יַ֔יִן וַתְּבִאֵ֥הוּ בֵית יְהוָ֖ה שִׁל֑וֹ וְהַנַּ֖עַר נָֽעַר

صموئيل الأول 10: 3 1Sa.10.3

وَتَعْدُو مِنْ هُنَاكَ ذَاهِبًا حَتَّى تَأْتِيَ إِلَى بَلُّوطَةِ تَابُورَ، فَيُصَادِفُكَ هُنَاكَ ثَلاَثَةُ رِجَال صَاعِدُونَ إِلَى اللهِ إِلَى بَيْتِ إِيل، وَاحِدٌ حَامِلٌ ثَلاَثَةَ جِدَاءٍ، وَوَاحِدٌ حَامِلٌ ثَلاَثَةَ أَرْغِفَةِ خُبْزٍ، وَوَاحِدٌ حَامِلٌ زِقَّ خَمْرٍ.

וְחָלַפְתָּ֨ מִשָּׁ֜ם וָהָ֗לְאָה וּבָ֙אתָ֙ עַד אֵל֣וֹן תָּב֔וֹר וּמְצָא֤וּךָ שָּׁם֙ שְׁלֹשָׁ֣ה אֲנָשִׁ֔ים עֹלִ֥ים אֶל הָאֱלֹהִ֖ים אֵ֑ל בֵּֽית אֶחָ֞ד נֹשֵׂ֣א שְׁלֹשָׁ֣ה גְדָיִ֗ים וְאֶחָד֙ נֹשֵׂ֗א שְׁלֹ֙שֶׁת֙ כִּכְּר֣וֹת לֶ֔חֶם וְאֶחָ֥ד נֹשֵׂ֖א נֵֽבֶל יָֽיִן

صموئيل الأول 16: 20 1Sa.16.20

فَأَخَذَ يَسَّى حِمَارًا خُبْزًا وَزِقَّ خَمْرٍ وَجَدْيَ مِعْزًى، وَأَرْسَلَهَا بِيَدِ دَاوُدَ ابْنِهِ إِلَى شَاوُلَ.

וַיִּקַּ֨ח יִשַׁ֜י חֲמ֥וֹר לֶ֙חֶם֙ וְנֹ֣אד יַ֔יִן וּגְדִ֥י עִזִּ֖ים;אֶחָ֑ד וַיִּשְׁלַ֛ח בְּיַד דָּוִ֥ד בְּנ֖וֹ אֶל שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 25: 18 1Sa.25.18

فَبَادَرَتْ أَبِيجَايِلُ وَأَخَذَتْ مِئَتَيْ رَغِيفِ خُبْزٍ، وَزِقَّيْ خَمْرٍ، وَخَمْسَةَ خِرْفَانٍ مُهَيَّأَةً، وَخَمْسَ كَيْلاَتٍ مِنَ الْفَرِيكِ، وَمِئَتَيْ عُنْقُودٍ مِنَ الزَّبِيبِ، وَمِئَتَيْ قُرْصٍ مِنَ التِّينِ، وَوَضَعَتْهَا عَلَى الْحَمِيرِ.

וַתְּמַהֵ֣ר אֲבִיגַ֡יִל וַתִּקַּח֩ מָאתַ֨יִם לֶ֜חֶם וּשְׁנַ֣יִם;נִבְלֵי יַ֗יִן וְחָמֵ֨שׁ צֹ֤אן עֲשׂוּיֹת֙ וְחָמֵ֤שׁ סְאִים֙ קָלִ֔י וּמֵאָ֥ה צִמֻּקִ֖ים וּמָאתַ֣יִם דְּבֵלִ֑ים וַתָּ֖שֶׂם עַל הַחֲמֹרִֽים

صموئيل الأول 25: 37 1Sa.25.37

وَفِي الصَّبَاحِ عِنْدَ خُرُوجِ الْخَمْرِ مِنْ نَابَالَ أَخْبَرَتْهُ امْرَأَتُهُ بِهذَا الْكَلاَمِ، فَمَاتَ قَلْبُهُ دَاخِلَهُ وَصَارَ كَحَجَرٍ.

וַיְהִ֣י בַבֹּ֗קֶר בְּצֵ֤את הַיַּ֙יִן֙ מִנָּבָ֔ל וַתַּגֶּד;ל֣וֹ אִשְׁתּ֔וֹ הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיָּ֤מָת לִבּוֹ֙ בְּקִרְבּ֔וֹ וְה֖וּא;הָיָ֥ה לְאָֽבֶן

صموئيل الثاني 13: 28 2Sa.13.28

فَأَوْصَى أَبْشَالُومُ غِلْمَانَهُ قَائِلاً: انْظُرُوا. مَتَى طَابَ قَلْبُ أَمْنُونَ بِالْخَمْرِ وَقُلْتُ لَكُمُ اضْرِبُوا أَمْنُونَ فَاقْتُلُوهُ. لاَ تَخَافُوا. أَلَيْسَ أَنِّي أَنَا أَمَرْتُكُمْ. فَتَشَدَّدُوا وَكُونُوا ذَوِي بَأْسٍ.

וַיְצַו֩ אַבְשָׁל֨וֹם נְעָרָ֜יו לֵאמֹ֗ר נָ֠א;רְא֣וּ כְּט֨וֹב לֵב אַמְנ֤וֹן בַּיַּ֙יִן֙ וְאָמַרְתִּ֣י אֲלֵיכֶ֔ם הַכּ֧וּ אַמְנ֛וֹן וַהֲמִתֶּ֥ם;אֹת֖וֹ אַל תִּירָ֑אוּ הֲל֗וֹא כִּ֤י אָֽנֹכִי֙ צִוִּ֣יתִי;אֶתְכֶ֔ם חִזְק֖וּ וִהְי֥וּ לִבְנֵי חָֽיִל

صموئيل الثاني 16: 1 2Sa.16.1

وَلَمَّا عَبَرَ دَاوُدُ قَلِيلاً عَنِ الْقِمَّةِ، إِذَا بِصِيبَا غُلاَمِ مَفِيبُوشَثَ قَدْ لَقِيَهُ بِحِمَارَيْنِ مَشْدُودَيْنِ، عَلَيْهِمَا مِئَتَا رَغِيفِ خُبْزٍ وَمِئَةُ عُنْقُودِ زَبِيبٍ وَمِئَةُ قُرْصِ تِينٍ وَزِقُّ خَمْرٍ.

עָבַ֤ר וְדָוִ֗ד מְעַט֙ מֵֽהָרֹ֔אשׁ וְהִנֵּ֥ה צִיבָ֛א נַ֥עַר מְפִי;בֹ֖שֶׁת לִקְרָאת֑וֹ וְצֶ֨מֶד;חֲמֹרִ֜ים חֲבֻשִׁ֗ים וַעֲלֵיהֶם֩ מָאתַ֨יִם לֶ֜חֶם וּמֵאָ֧ה צִמּוּקִ֛ים וּמֵ֥אָה קַ֖יִץ וְנֵ֥בֶל יָֽיִן

صموئيل الثاني 16: 2 2Sa.16.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لِصِيبَا: مَا لَكَ وَهذِهِ. فَقَالَ صِيبَا: الْحِمَارَانِ لِبَيْتِ الْمَلِكِ لِلرُّكُوبِ، وَالْخُبْزُ وَالتِّينُ لِلْغِلْمَانِ لِيَأْكُلُوا، وَالْخَمْرُ لِيَشْرَبَهُ مَنْ أَعْيَا فِي الْبَرِّيَّةِ.

וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל;צִיבָ֖א מָה לָּ֑ךְ אֵ֣לֶּה וַיֹּ֣אמֶר צִ֠יבָא הַחֲמוֹרִ֨ים לְבֵית הַמֶּ֜לֶךְ לִרְכֹּ֗ב וְהַלֶּ֤חֶם וְהַקַּ֙יִץ֙ הַנְּעָרִ֔ים לֶאֱכ֣וֹל וְהַיַּ֕יִן לִשְׁתּ֥וֹת הַיָּעֵ֖ף בַּמִּדְבָּֽר

أخبار الأيام الأول 9: 29 1Ch.9.29

وَبَعْضُهُمُ اؤْتُمِنُوا عَلَى الآنِيَةِ وَعَلَى كُلِّ أَمْتِعَةِ الْقُدْسِ وَعَلَى الدَّقِيقِ وَالْخَمْرِ وَاللُّبَانِ وَالأَطْيَابِ.

וּמֵהֶ֗ם מְמֻנִּים֙ עַל הַכֵּלִ֔ים וְעַ֖ל כָּל כְּלֵ֣י הַקֹּ֑דֶשׁ וְעַל הַסֹּ֙לֶת֙ וְהַיַּ֣יִן וְהַלְּבוֹנָ֖ה וְהַבְּשָׂמִֽים

أخبار الأيام الأول 12: 40 1Ch.12.40

وَكَذلِكَ الْقَرِيبُونَ مِنْهُمْ حَتَّى يَسَّاكَرَ وَزَبُولُونَ وَنَفْتَالِي، كَانُوا يَأْتُونَ بِخُبْزٍ عَلَى الْحَمِيرِ وَالْجِمَالِ وَالْبِغَالِ وَالْبَقَرِ، وَبِطَعَامٍ مِنْ دَقِيق وَتِينٍ وَزَبِيبٍ وَخَمْرٍ وَزَيْتٍ وَبَقَرٍ وَغَنَمٍ بِكَثْرَةٍ، لأَنَّهُ كَانَ فَرَحٌ فِي إِسْرَائِيلَ.

וְגַ֣ם הַקְּרֽוֹבִים אֲ֠לֵיהֶם עַד יִשָׂשכָ֨ר וּזְבֻל֜וּן וְנַפְתָּלִ֗י מְבִיאִ֣ים לֶ֡חֶם בַּחֲמוֹרִ֣ים וּבַגְּמַלִּ֣ים וּבַפְּרָדִ֣ים וּֽבַבָּקָ֡ר מַאֲכָ֡ל קֶ֠מַח דְּבֵלִ֨ים וְצִמּוּקִ֧ים וְיַֽיִן וְשֶׁ֛מֶן וּבָקָ֥ר וְצֹ֖אן לָרֹ֑ב כִּ֥י שִׂמְחָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל

أخبار الأيام الأول 27: 27 1Ch.27.27

وَعَلَى الْكُرُومِ شِمْعِي الرَّامِيُّ. وَعَلَى مَا فِي الْكُرُومِ مِنْ خَزَائِنِ الْخَمْرِ زَبْدِي الشَّفْمِيُّ.

וְעַל הַ֨כְּרָמִ֔ים שִׁמְעִ֖י הָרָֽמָתִ֑י וְעַ֤ל שֶׁבַּכְּרָמִים֙ לְאֹצְר֣וֹת הַיַּ֔יִן זַבְדִּ֖י הַשִּׁפְמִֽי

أخبار الأيام الثاني 2: 10 2Ch.2.10

وَهأَنَذَا أُعْطِي لِلْقَطَّاعِينَ الْقَاطِعِينَ الْخَشَبَ عِشْرِينَ أَلْفَ كُرّ مِنَ الْحِنْطَةِ لِعَبِيدِكَ، وَعِشْرِينَ أَلْفَ كُرِّ شَعِيرٍ، وَعِشْرِينَ أَلْفَ بَثِّ خَمْرٍ، وَعِشْرِينَ أَلْفَ بَثِّ زَيْتٍ.

וְהִנֵּ֣ה נָתַתִּי֩ לַֽחֹטְבִ֣ים לְֽכֹרְתֵ֣י הָעֵצִ֡ים עֶשְׂרִ֣ים אֶ֔לֶף כֹּרִים֙ חִטִּ֨ים;מַכּ֜וֹת לַעֲבָדֶ֗יךָ עֶשְׂרִ֣ים אָ֑לֶף כֹּרִ֖ים וּשְׂעֹרִ֕ים עֶשְׂרִ֣ים אֶ֔לֶף בַּתִּים֙ וְיַ֗יִן עֶשְׂרִ֥ים אָֽלֶף בַּתִּ֖ים וְשֶׁ֕מֶן

أخبار الأيام الثاني 2: 15 2Ch.2.15

وَالآنَ الْحِنْطَةُ وَالشَّعِيرُ وَالزَّيْتُ وَالْخَمْرُ الَّتِي ذَكَرَهَا سَيِّدِي فَلْيُرْسِلْهَا لِعَبِيدِهِ.

וְ֠עַתָּה הַחִטִּ֨ים וְהַשְּׂעֹרִ֜ים הַשֶּׁ֤מֶן וְהַיַּ֙יִן֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֣ר אֲדֹנִ֔י יִשְׁלַ֖ח לַעֲבָדָֽיו

أخبار الأيام الثاني 11: 11 2Ch.11.11

وَشَدَّدَ الْحُصُونَ وَجَعَلَ فِيهَا قُوَّادًا وَخَزَائِنَ مَأْكَل وَزَيْتٍ وَخَمْرٍ

וַיְחַזֵּ֖ק הַמְּצֻר֑וֹת וַיִּתֵּ֤ן בָּהֶם֙ נְגִידִ֔ים וְאֹצְר֥וֹת מַאֲכָ֖ל וְשֶׁ֥מֶן וָיָֽיִן

نحميا 2: 1 Neh.2.1

وَفِي شَهْرِ نِيسَانَ فِي السَّنَةِ الْعِشْرِينَ لأَرْتَحْشَسْتَا الْمَلِكِ، كَانَتْ خَمْرٌ أَمَامَهُ، فَحَمَلْتُ الْخَمْرَ وَأَعْطَيْتُ الْمَلِكَ. وَلَمْ أَكُنْ قَبْلُ مُكْمَدُا أَمَامَهُ.

וַיְהִ֣י בְּחֹ֣דֶשׁ נִיסָ֗ן שְׁנַ֥ת עֶשְׂרִ֛ים לְאַרְתַּחְשַׁ֥סְתְּא הַמֶּ֖לֶךְ יַ֣יִן לְפָנָ֑יו וָאֶשָּׂ֤א הַיַּ֙יִן֙ וָאֶתְּנָ֣ה לַמֶּ֔לֶךְ וְלֹא הָיִ֥יתִי רַ֖ע לְפָנָֽיו

نحميا 2: 1 Neh.2.1

وَفِي شَهْرِ نِيسَانَ فِي السَّنَةِ الْعِشْرِينَ لأَرْتَحْشَسْتَا الْمَلِكِ، كَانَتْ خَمْرٌ أَمَامَهُ، فَحَمَلْتُ الْخَمْرَ وَأَعْطَيْتُ الْمَلِكَ. وَلَمْ أَكُنْ قَبْلُ مُكْمَدُا أَمَامَهُ.

וַיְהִ֣י בְּחֹ֣דֶשׁ נִיסָ֗ן שְׁנַ֥ת עֶשְׂרִ֛ים לְאַרְתַּחְשַׁ֥סְתְּא הַמֶּ֖לֶךְ יַ֣יִן לְפָנָ֑יו וָאֶשָּׂ֤א הַיַּ֙יִן֙ וָאֶתְּנָ֣ה לַמֶּ֔לֶךְ וְלֹא הָיִ֥יתִי רַ֖ע לְפָנָֽיו

نحميا 5: 15 Neh.5.15

وَلكِنِ الْوُلاَةُ الأَوَّلُونَ الَّذِينَ قَبْلِي ثَقَّلُوا عَلَى الشَّعْبِ، وَأَخَذُوا مِنْهُمْ خُبْزًا وَخَمْرًا، فَضْلاً عَنْ أَرْبَعِينَ شَاقِلاً مِنَ الْفِضَّةِ، حَتَّى إِنَّ غِلْمَانَهُمْ تَسَلَّطُوا عَلَى الشَّعْبِ. وَأَمَّا أَنَا فَلَمْ أَفْعَلْ هكَذَا مِنْ أَجْلِ خَوْفِ اللهِ.

וְהַפַּחוֹת֩ הָרִאשֹׁנִ֨ים אֲשֶׁר לְפָנַ֜י הִכְבִּ֣ידוּ עַל הָעָ֗ם וַיִּקְח֨וּ מֵהֶ֜ם בְּלֶ֤חֶם וָיַ֙יִן֙ אַחַר֙ אַרְבָּעִ֔ים שְׁקָלִ֣ים כֶּֽסֶף גַּ֥ם נַעֲרֵיהֶ֖ם שָׁלְט֣וּ עַל הָעָ֑ם וַאֲנִי֙ לֹא עָשִׂ֣יתִי כֵ֔ן מִפְּנֵ֖י יִרְאַ֥ת אֱלֹהִֽים

نحميا 5: 18 Neh.5.18

وَكَانَ مَا يُعْمَلُ لِيَوْمٍ وَاحِدٍ ثَوْرًا وَسِتَّةَ خِرَافٍ مُخْتَارَةٍ. وَكَانَ يُعْمَلُ لِي طُيُورٌ، وَفِي كُلِّ عَشَرَةِ أَيَّامٍ كُلُّ نَوْعٍ مِنَ الْخَمْرِ بِكَثْرَةٍ. وَمَعَ هذَا لَمْ أَطْلُبْ خُبْزَ الْوَالِي، لأَنَّ الْعُبُودِيَّةَ كَانَتْ ثَقِيلَةً عَلَى هذَا الشَّعْبِ.

הָיָ֨ה וַאֲשֶׁר֩ נַעֲשֶׂ֜ה לְי֣וֹם אֶחָ֗ד שׁ֣וֹר;אֶחָ֞ד שֵׁשׁ צֹ֠אן בְּרֻר֤וֹת נַֽעֲשׂוּ לִ֔י וְצִפֳּרִים֙ וּבֵ֨ין;עֲשֶׂ֧רֶת יָמִ֛ים בְּכָל יַ֖יִן לְהַרְבֵּ֑ה וְעִם זֶ֗ה לֹ֣א בִקַּ֔שְׁתִּי לֶ֤חֶם הַפֶּחָה֙ כִּֽי הָעֲבֹדָ֖ה כָֽבְדָ֥ה עַל הַזֶּֽה הָעָ֥ם

نحميا 13: 15 Neh.13.15

فِي تِلْكَ الأَيَّامِ رَأَيْتُ فِي يَهُوذَا يَدُوسُونَ مَعَاصِرَ فِي السَّبْتِ، وَيَأْتُونَ بِحُزَمٍ وَيُحَمِّلُونَ حَمِيرًا، وَأَيْضًا يَدْخُلُونَ أُورُشَلِيمَ فِي يَوْمِ السَّبْتِ بِخَمْرٍ وَعِنَبٍ وَتِينٍ وَكُلِّ مَا يُحْمَلُ، فَأَشْهَدْتُ يَوْمَ بَيْعِهِمِ الطَّعَامَ.

בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֡מָּה רָאִ֣יתִי בִֽיהוּדָ֣ה דֹּֽרְכִֽים גִּתּ֣וֹת בַּשַּׁבָּ֡ת וּמְבִיאִ֣ים הָעֲרֵמ֣וֹת וְֽעֹמְסִ֪ים הַחֲמֹרִ֟ים וְאַף וּמְבִיאִ֥ים יְרוּשָׁלִַ֖ם בְּי֣וֹם הַשַּׁבָּ֑ת יַ֜יִן עֲנָבִ֤ים וּתְאֵנִים֙ וְכָל מַשָּׂ֔א וָאָעִ֕יד בְּי֖וֹם מִכְרָ֥ם צָֽיִד

أستير 1: 7 Est.1.7

وَكَانَ السِّقَاءُ مِنْ ذَهَبٍ، وَالآنِيَةُ مُخْتَلِفَةُ الأَشْكَالِ، وَالْخَمْرُ الْمَلِكِيُّ بِكَثْرَةٍ حَسَبَ كَرَمِ الْمَلِكِ.

וְהַשְׁקוֹת֙ זָהָ֔ב וְכֵלִ֖ים;מִכֵּלִ֣ים שׁוֹנִ֑ים בִּכְלֵ֣י וְיֵ֥ין מַלְכ֛וּת רָ֖ב כְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ

أستير 1: 10 Est.1.10

فِي الْيَوْمِ السَّابعِ لَمَّا طَابَ قَلْبُ الْمَلِكِ بِالْخَمْرِ، قَالَ لِمَهُومَانَ وَبِزْثَا وَحَرْبُونَا وَبِغْثَا وَأَبَغْثَا وَزِيثَارَ وَكَرْكَسَ، الْخِصْيَانِ السَّبْعَةِ الَّذِينَ كَانُوا يَخْدِمُونَ بَيْنَ يَدَيِ الْمَلِكِ أَحَشْوِيرُوشَ،

בַּיּוֹם֙ הַשְּׁבִיעִ֔י כְּט֥וֹב לֵב הַמֶּ֖לֶךְ בַּיָּ֑יִן אָמַ֡ר לִ֠מְהוּמָן בִּזְּתָ֨א חַרְבוֹנָ֜א בִּגְתָ֤א וַאֲבַגְתָא֙ זֵתַ֣ר וְכַרְכַּ֔ס הַסָּ֣רִיסִ֔ים שִׁבְעַת֙ הַמְשָׁ֣רְתִ֔ים אֶת;פְּנֵ֖י הַמֶּ֥לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֽוֹשׁ

أستير 5: 6 Est.5.6

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. إِلَى نَُِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֤לֶךְ לְאֶסְתֵּר֙ בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֖ךְ וְיִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 7: 2 Est.7.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لأَسْتِيرَ فِي الْيَوْمِ الثَّانِي أَيْضًا عِنْدَ شُرْبِ الْخَمْرِ: مَا هُوَ سُؤْلُكِ يَا أَسْتِيرُ الْمَلِكَةُ فَيُعْطَى لَكِ. وَمَا هِيَ طِلْبَتُكِ. وَلَوْ إِلَى نِصْفِ الْمَمْلَكَةِ تُقْضَى.

וַיֹּאמֶר֩ הַמֶּ֨לֶךְ לְאֶסְתֵּ֜ר בַּיּ֤וֹם הַשֵּׁנִי֙ גַּ֣ם בְּמִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן מַה שְּׁאֵלָתֵ֛ךְ אֶסְתֵּ֥ר הַמַּלְכָּ֖ה וְתִנָּ֣תֵֽן לָ֑ךְ וּמַה בַּקָּשָׁתֵ֛ךְ עַד חֲצִ֥י הַמַּלְכ֖וּת וְתֵעָֽשׂ

أستير 7: 7 Est.7.7

فَقَامَ الْمَلِكُ بِغَيْظِهِ عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ إِلَى جَنَّةِ الْقَصْرِ. وَوَقَفَ هَامَانُ لِيَتَوَسَّلَ عَنْ نَفْسِهِ إِلَى أَسْتِيرَ الْمَلِكَة، لأَنَّهُ رَأَى أَنَّ الشَّرَّ قَدْ أُعِدَّ عَلَيْهِ مِنْ قِبَلِ الْمَلِكِ.

קָ֤ם וְהַמֶּ֜לֶךְ בַּחֲמָתוֹ֙ מִמִּשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֔יִן אֶל גִּנַּ֖ת הַבִּיתָ֑ן עָמַ֗ד וְהָמָ֣ן לְבַקֵּ֤שׁ עַל נַפְשׁוֹ֙ מֵֽאֶסְתֵּ֣ר הַמַּלְכָּ֔ה כִּ֣י רָאָ֔ה הָרָעָ֖ה כִּֽי כָלְתָ֥ה אֵלָ֛יו מֵאֵ֥ת הַמֶּֽלֶךְ

أستير 7: 8 Est.7.8

وَلَمَّا رَجَعَ الْمَلِكُ مِنْ جَنَّةِ الْقَصْرِ إِلَى بَيْتِ شُرْبِ الْخَمْرِ، وَهَامَانُ مُتَوَاقِعٌ عَلَى السَّرِيرِ الَّذِي كَانَتْ أَسْتِيرُ عَلَيْهِ، قَالَ الْمَلِكُ: هَلْ أَيْضًا يَكْبِسُ الْمَلِكَةَ مَعي فِي الْبَيْتِ. وَلَمَّا خَرَجَتِ الْكَلِمَةُ مِنْ فَمِ الْمَلِكِ غَطَّوْا وَجْهَ هَامَانَ.

שָׁב֩ וְהַמֶּ֡לֶךְ מִגִּנַּ֨ת הַבִּיתָ֜ן אֶל בֵּ֣ית מִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֗יִן וְהָמָן֙ נֹפֵ֔ל עַל הַמִּטָּה֙ אֲשֶׁ֣ר אֶסְתֵּ֣ר עָלֶ֔יהָ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲ֠גַם לִכְבּ֧וֹשׁ הַמַּלְכָּ֛ה עִמִּ֖י בַּבָּ֑יִת יָצָא֙ הַדָּבָ֗ר מִפִּ֣י הַמֶּ֔לֶךְ חָפֽוּ וּפְנֵ֥י הָמָ֖ן

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (141 آية)