المعنى المختصر للكلمة
Ṭowbiyâh:
Tobijah, the name of three Israelites and of one Samaritan
اللفظ الأصلي
טוֹבִיָּה
نوع الكلمة
Proper Noun Masculine
طريقة النطق
Ṭowbiyâh
(to-bee-yaw)
تكرار الورود في الكتاب
18
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
or ; from H2896 and H3050; goodness of Jehovah
المعنى والشرح المفصل
Tobijah, the name of three Israelites and of one Samaritan
الإنجليزية — KJV Translation Tags
Tobiah
Tobijah
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
טוֹבִיָּ֖ה (4×)
וְטוֹבִיָּ֥ה (2×)
וְ֠טוֹבִיָּה (2×)
לְטוֹבִיָּֽה (1×)
לְטוֹבִיָּ֥ה (1×)
לְטוֹבִיָּ֖ה (1×)
לְט֣וֹבִיָּ֔ה (1×)
טוֹבִיָּ֛ה (1×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (18 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
أخبار الأيام الثاني 17: 8
2Ch.17.8
وَمَعَهُمُ اللاَّوِيُّونَ شَمْعِيَا وَنَثَنْيَا وَزَبَدْيَا وَعَسَائِيلُ وَشَمِيرَامُوثُ وَيَهُونَاثَانُ وَأَدُونِيَّا وَطُوبِيَّا وَطُوبُ أَدُونِيَّا اللاَّوِيُّونَ، وَمَعَهُمْ أَلِيشَمَعُ وَيَهُورَامُ الْكَاهِنَانِ.
וְעִמָּהֶ֣ם הַלְוִיִּ֗ם שְֽׁמַֽעְיָ֡הוּ וּנְתַנְיָ֡הוּ וּזְבַדְיָ֡הוּ וַעֲשָׂהאֵ֡ל וּשְׁמִֽירָמ֡וֹת וִֽיהוֹנָתָן֩ וַאֲדֹ֨נִיָּ֧הוּ וְטֽוֹבִיָּ֛הוּ וְט֥וֹב אֲדוֹנִיָּ֖ה הַלְוִיִּ֑ם וְעִמָּהֶ֛ם אֱלִישָׁמָ֥ע וִֽיהוֹרָ֖ם הַכֹּהֲנִֽים
عزرا 2: 60
Ezr.2.60
بَنُو دَلاَيَا، بَنُو طُوبِيَّا، بَنُو نَقُودَا، سِتُّ مِئَةٍ وَاثْنَانِ وَخَمْسُونَ.
בְּנֵי דְלָיָ֥ה בְנֵי טוֹבִיָּ֖ה בְּנֵ֣י נְקוֹדָ֑א שֵׁ֥שׁ מֵא֖וֹת וּשְׁנָֽיִם חֲמִשִּׁ֥ים
نحميا 2: 10
Neh.2.10
وَلَمَّا سَمِعَ سَنْبَلَّطُ الْحُورُونِيُّ وَطُوبِيَّا الْعَبْدُ الْعَمُّونِيُّ سَاءَهُمَا مَسَاءَةً عَظِيمَةً، لأَنَّهُ جَاءَ رَجُلٌ يَطْلُبُ خَيْرًا لِبَنِي إِسْرَائِيلَ.
וַיִּשְׁמַ֞ע סַנְבַלַּ֣ט הַחֹרֹנִ֗י וְטֽוֹבִיָּה֙ הָעֶ֣בֶד הָֽעַמֹּנִ֔י וַיֵּ֥רַע;לָהֶ֖ם רָעָ֣ה גְדֹלָ֑ה אֲשֶׁר בָּ֥א אָדָ֔ם לְבַקֵּ֥שׁ טוֹבָ֖ה לִבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
نحميا 2: 19
Neh.2.19
وَلَمَّا سَمِعَ سَنْبَلَّطُ الْحُورُونِيُّ وَطُوبِيَّا الْعَبْدُ الْعَمُّونِيُّ وَجَشَمٌ الْعَرَبِيُّ هَزَأُوا بِنَا وَاحْتَقَرُونَا، وَقَالُوا: مَا هذَا الأَمْرُ الَّذِي أَنْتُمْ عَامِلُونَ. أَعَلَى الْمَلِكِ تَتَمَرَّدُونَ..
וַיִּשְׁמַע֩ סַנְבַלַּ֨ט הַחֹרֹנִ֜י וְטֹבִיָּ֣ה הָעֶ֣בֶד הָֽעַמּוֹנִ֗י וְגֶ֙שֶׁם֙ הָֽעַרְבִ֔י וַיַּלְעִ֣גוּ לָ֔נוּ וַיִּבְז֖וּ;עָלֵ֑ינוּ וַיֹּאמְר֗וּ מָֽה הַזֶּה֙ הַדָּבָ֤ר אֲשֶׁ֣ר אַתֶּ֣ם עֹשִׂ֔ים הַעַ֥ל הַמֶּ֖לֶךְ אַתֶּ֥ם;מֹרְדִֽים
نحميا 4: 3
Neh.4.3
وَكَانَ طُوبِيَّا الْعَمُّونِيُّ بِجَانِبِهِ، فَقَالَ: إِنَّ مَا يَبْنُونَهُ إِذَا صَعِدَ ثَعْلَبٌ فَإِنَّهُ يَهْدِمُ حِجَارَةَ حَائِطِهِمِ.
וְטוֹבִיָּ֥ה הָעַמֹּנִ֖י אֶצְל֑וֹ וַיֹּ֗אמֶר גַּ֚ם אֲשֶׁר הֵ֣ם;בּוֹנִ֔ים אִם יַעֲלֶ֣ה שׁוּעָ֔ל וּפָרַ֖ץ אַבְנֵיהֶֽם חוֹמַ֥ת
نحميا 4: 7
Neh.4.7
وَلَمَّا سَمِعَ سَنْبَلَّطُ وَطُوبِيَّا وَالْعَرَبُ وَالْعَمُّونِيُّونَ وَالأَشْدُودِيُّونَ أَنَّ أَسْوَارَ أُورُشَلِيمَ قَدْ رُمِّمَتْ وَالثُّغَرَ ابْتَدَأَتْ تُسَدُّ، غَضِبُوا جِدًّا.
וַיְהִ֣י;כַאֲשֶׁ֣ר שָׁמַ֣ע סַנְבַלַּ֡ט וְ֠טוֹבִיָּה וְהָעַרְבִ֨ים וְהָעַמֹּנִ֜ים וְהָאַשְׁדּוֹדִ֗ים כִּֽי לְחֹמ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֔ם עָלְתָ֤ה;אֲרוּכָה֙ הַפְּרֻצִ֖ים הֵחֵ֥לּוּ לְהִסָּתֵ֑ם וַיִּ֥חַר;לָהֶ֖ם מְאֹֽד
نحميا 6: 1
Neh.6.1
وَلَمَّا سَمِعَ سَنْبَلَّطُ وَطُوبِيَّا وَجَشَمٌ الْعَرَبِيُّ وَبَقِيَّةُ أَعْدَائِنَا أَنِّي قَدْ بَنَيْتُ السُّورَ وَلَمْ تَبْقَ فِيهِ ثُغْرَةٌ، عَلَى أَنِّي لَمْ أَكُنْ إِلَى ذلِكَ الْوَقْتِ قَدْ أَقَمْتُ مَصَارِيعَ لِلأَبْوَابِ،
וַיְהִ֣י;כַאֲשֶׁ֣ר נִשְׁמַ֣ע לְסַנְבַלַּ֣ט וְ֠טוֹבִיָּה וּלְגֶ֨שֶׁם הָֽעַרְבִ֜י וּלְיֶ֣תֶר אֹֽיְבֵ֗ינוּ כִּ֤י בָנִ֙יתִי֙ הַ֣חוֹמָ֔ה וְלֹא נ֥וֹתַר בָּ֖הּ פָּ֑רֶץ גַּ֚ם לֹא עַד הַהִ֔יא הָעֵ֣ת הֶעֱמַ֥דְתִּי דְּלָת֖וֹת בַשְּׁעָרִֽים
نحميا 6: 12
Neh.6.12
فَتَحَقَّقْتُ وَهُوَذَا لَمْ يُرْسِلْهُ اللهُ لأَنَّهُ تَكَلَّمَ بِالنُّبُوَّةِ عَلَيَّ، وَطُوبِيَّا وَسَنْبَلَّطُ قَدِ اسْتَأْجَرَاهُ.
וָאַכִּ֕ירָה וְהִנֵּ֥ה לֹֽא שְׁלָח֑וֹ אֱלֹהִ֖ים כִּ֤י דִּבֶּ֣ר הַנְּבוּאָה֙ עָלַ֔י וְטוֹבִיָּ֥ה וְסַנְבַלַּ֖ט שְׂכָרֽוֹ
نحميا 6: 14
Neh.6.14
اذْكُرْ يَا إِلهِي طُوبِيَّا وَسَنْبَلَّطَ حَسَبَ أَعْمَالِهِمَا هذِهِ، وَنُوعَدْيَةَ النَّبِيَّةَ وَبَاقِيَ الأَنْبِيَاءِ الَّذِينَ يُخِيفُونَنِي.
זָכְרָ֧ה אֱלֹהַ֛י לְטוֹבִיָּ֥ה וּלְסַנְבַלַּ֖ט כְּמַעֲשָׂ֣יו אֵ֑לֶּה וְגַ֨ם;לְנוֹעַדְיָ֤ה הַנְּבִיאָה֙ וּלְיֶ֣תֶר הַנְּבִיאִ֔ים אֲשֶׁ֥ר;הָי֖וּ מְיָֽרְאִ֥ים;אוֹתִֽי
نحميا 6: 17
Neh.6.17
وَأَيْضًا فِي تِلْكَ الأَيَّامِ أَكْثَرَ عُظَمَاءُ يَهُوذَا تَوَارُدَ رَسَائِلِهِمْ عَلَى طُوبِيَّا، وَمِنْ عِنْدِ طُوبِيَّا أَتَتِ إِلَيْهِمْ.
גַּ֣ם בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֗ם מַרְבִּ֞ים חֹרֵ֤י יְהוּדָה֙ הוֹלְכ֖וֹת אִגְּרֹ֣תֵיהֶ֔ם עַל טוֹבִיָּ֑ה לְטוֹבִיָּ֖ה בָּא֥וֹת אֲלֵיהֶֽם
نحميا 6: 17
Neh.6.17
وَأَيْضًا فِي تِلْكَ الأَيَّامِ أَكْثَرَ عُظَمَاءُ يَهُوذَا تَوَارُدَ رَسَائِلِهِمْ عَلَى طُوبِيَّا، وَمِنْ عِنْدِ طُوبِيَّا أَتَتِ إِلَيْهِمْ.
גַּ֣ם בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֗ם מַרְבִּ֞ים חֹרֵ֤י יְהוּדָה֙ הוֹלְכ֖וֹת אִגְּרֹ֣תֵיהֶ֔ם עַל טוֹבִיָּ֑ה לְטוֹבִיָּ֖ה בָּא֥וֹת אֲלֵיהֶֽם
نحميا 6: 19
Neh.6.19
وَكَانُوا أَيْضًا يُخْبِرُونَ أَمَامِي بِحَسَنَاتِهِ، وَكَانُوا يُبَلِّغُونَ كَلاَمِي إِلَيْهِ. وَأَرْسَلَ طُوبِيَّا رَسَائِلَ لِيُخَوِّفَنِي.
הָי֤וּ גַּ֣ם אֹמְרִים֙ לְפָנַ֔י טוֹבֹתָ֗יו הָי֥וּ מוֹצִיאִ֖ים וּדְבָרַ֕י ל֑וֹ שָׁלַ֥ח טוֹבִיָּ֖ה אִגְּר֛וֹת לְיָֽרְאֵֽנִי
نحميا 7: 62
Neh.7.62
بَنُو دَلاَيَا، بَنُو طُوبِيَّا، بَنُو نَقُودَا سِتُّ مِئَةٍ وَاثْنَانِ وَأَرْبَعُونَ.
בְּנֵי דְלָיָ֥ה בְנֵֽי טוֹבִיָּ֖ה בְּנֵ֣י נְקוֹדָ֑א שֵׁ֥שׁ מֵא֖וֹת וּשְׁנָֽיִם וְאַרְבָּעִ֥ים
نحميا 13: 4
Neh.13.4
وَقَبْلَ هذَا كَانَ أَلْيَاشِيبُ الْكَاهِنُ الْمُقَامُ عَلَى مِخْدَعِ بَيْتِ إِلهِنَا قَرَابَةُ طُوبِيَّا،
וְלִפְנֵ֣י מִזֶּ֔ה אֶלְיָשִׁיב֙ הַכֹּהֵ֔ן נָת֖וּן בְּלִשְׁכַּ֣ת בֵּית אֱלֹהֵ֑ינוּ קָר֖וֹב לְטוֹבִיָּֽה
نحميا 13: 7
Neh.13.7
وَأَتَيْتُ إِلَى أُورُشَلِيمَ. وَفَهِمْتُ الشَّرَّ الَّذِي عَمِلَهُ أَلْيَاشِيبُ لأَجْلِ طُوبِيَّا، بِعَمَلِهِ لَهُ مِخْدَعًا فِي دِيَارِ بَيْتِ اللهِ.
וָאָב֖וֹא לִֽירוּשָׁלִָ֑ם וָאָבִ֣ינָה בָרָעָ֗ה אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֤ה אֶלְיָשִׁיב֙ לְט֣וֹבִיָּ֔ה לַעֲשׂ֥וֹת לוֹ֙ נִשְׁכָּ֔ה בְּחַצְרֵ֖י בֵּ֥ית הָאֱלֹהִֽים
نحميا 13: 8
Neh.13.8
وَسَاءَنِي الأَمْرُ جِدًّا، وَطَرَحْتُ جَمِيعَ آنِيَةِ بَيْتِ طُوبِيَّا خَارِجَ الْمِخْدَعِ،
וַיֵּ֥רַֽע;לִ֖י מְאֹ֑ד וָֽאַשְׁלִ֜יכָה כָּל כְּלֵ֧י בֵית טוֹבִיָּ֛ה הַח֖וּץ הַלִּשְׁכָּֽה
زكريا 6: 10
Zec.6.10
خُذْ مِنْ السَّبْيِ مِنْ حَلْدَايَ وَمِنْ طُوبِيَّا وَمِنْ يَدَعْيَا الَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَابِلَ، وَتَعَالَ أَنْتَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ وَادْخُلْ إِلَى بَيْتِ يُوشِيَّا بْنِ صَفَنْيَا.
לָק֙וֹחַ֙ מֵאֵ֣ת הַגּוֹלָ֔ה מֵחֶלְדַּ֕י וּמֵאֵ֥ת טוֹבִיָּ֖ה וּמֵאֵ֣ת יְדַֽעְיָ֑ה אֲשֶׁר וּבָאתָ֤ מִבָּבֶֽל וּבָ֗אתָ אַתָּה֙ בַּיּ֣וֹם;הַה֔וּא בָּ֖אוּ בֵּ֚ית יֹאשִׁיָּ֣ה בֶן צְפַנְיָ֔ה
زكريا 6: 14
Zec.6.14
وَتَكُونُ التِّيجَانُ لِحَالِمَ وَلِطُوبِيَّا وَلِيَدَعْيَا وَلِحَيْنِ بْنِ صَفَنْيَا تَذْكَارًا فِي هَيْكَلِ الرَّبِّ.
תִּֽהְיֶה֙ וְהָעֲטָרֹ֗ת לְחֵ֙לֶם֙ וּלְטוֹבִיָּ֣ה וְלִידַֽעְיָ֔ה וּלְחֵ֖ן בֶּן צְפַנְיָ֑ה לְזִכָּר֖וֹן בְּהֵיכַ֥ל יְהוָֽה